woensdag 9 augustus 2017

tux mix

Tuxedomoon: Peter Principle | Steven Brown | Blaine L. Reininger

Het trieste bericht over het overlijden van bassist/gitarist Peter Principle, medio vorige maand, was de aanleiding om de muziek van zijn band Tuxedomoon weer eens intensief te beluisteren. Onze mening over hun repertoire, een curieus mengsel van new wave en modern klassiek met hoofdrollen voor virtuoos saxofoon- en vioolspel, is door de jaren heen niet wezenlijk veranderd: het werk uit de begintijd – zeg tussen 1978 en 1982 – is verreweg het sterkst. De ambities waren van meet af aan groot(s) maar gebrek aan geld betekende dat men zich moest beperken tot goedkope apparatuur en dito studiomogelijkheden. Dat komt de charme van de muziek zeer ten goede: mede dankzij het even kale als kunstzinnige geluid is de elpee Half-Mute (1980) nog steeds één van onze desert island discs. Opvolger Desire (1981) klinkt al een heel stuk voller maar is eveneens geweldig. Na het vertrek van violist Blaine Reininger werd het allemaal wat minder interessant, al wist de band zo nu en dan nog pareltjes als de single Soma te produceren. Zo ergens rond 1986 was de fut er uit en hield men het voor gezien (om vijftien jaar later weer met hernieuwde energie op te duiken – maar ook toen werd het oude niveau helaas niet meer gehaald.)

In Tuxedomoons hoogtijdagen was het bepaald niet eenvoudig om aan hun muziek te komen. Die elpees, dat ging nog wel. Maar van een singeltje als Egypt, uitgebracht op een obscuur Frans labeltje in een oplage van een paar honderd stuks, waren we blij als we een kopietje op een audiocassette bij een mede-‘ingewijde’ konden ritselen. Anno nu is alles op het wereldwijde web op te duikelen, vaak in prima kwaliteit. Omdat de techniek tegenwoordig voor niks staat (en met een beetje hulp van buitenaf – dankjewel Ben!) én omdat we het eenvoudigweg niet konden laten hebben we een mix uit het vroege Tuxedomoon-materiaal samengesteld. Tweeëndertig favoriete nummers in iets meer dan twee uur. In min of meer chronologische volgorde, van kaal en krakkemikkig naar steeds gelaagder en barokker. Het begint met The Stranger, gebaseerd op de beroemde roman van Albert Camus. Toepasselijk, want Tuxedomoon was ook in die gekke post punk-tijd een behoorlijk vreemde eend in de bijt. Vreemd maar wel lekker. Luister hier onze tux mix!

nb Kunstenaars moeten ook leven. Dus als e.e.a. bevalt, kóóp dan die platen! Half-Mute en Desire zijn ware klassiekers, maar er zijn ook fijne compilaties in omloop.