En weer zijn er twee maanden om daarmee is het tijd voor drie nieuwe
exposities in onze Inkijk-etalagegalerieën. Wier toekomst er overigens minder
duister uitziet dan we tot voor kort dachten: het GVB heeft besloten om eerst
een aantal bovengrondse metrostations in de Bijlmer te laten renoveren, waardoor
‘onze’ stations later aan de beurt komen dan in eerste instantie de bedoeling
was. Hetgeen betekent dat we de stations Wibautstraat en Waterlooplein
niet begin 2016 dienen te verlaten, maar pakweg een jaar later (en Weesperplein
nóg veel later.) Het moet allemaal nog officieel en zwart-op-wit-en-zo bevestigd
worden, maar de signalen die ons bereiken zijn vooralsnog erg gunstig.
De Inkijk in station Waterlooplein (en dus niet Wibautstraat, zoals abusievelijk in onze mailing vermeld stond!) staat en hangt vol sculpturen, onder de toepasselijke titel
Just A Shitload Of Sculptures, van
Jeffry Koopman. Die
beelden (monochroom zwart of wit, een enkel keer zilverkleurig of met een toefje kleur) lijken op geabstraheerde donderwolken, geëxplodeerde satellieten of robotachtige, humanoïde figuren die balanceren op de vloer of hangen aan
de muur of het plafond. Een zwarte constructie die doet denken aan een in vodden gehulde leproos kruipt op handen en voeten voorbij.
En is dat een hond aan de muur of toch gewoon een willekeurige verzameling
latjes? Ondanks hun dynamische vormentaal hebben de beelden in 'bevroren' toestand iets sereens, zij het van het meer akelige soort. Koopman’s thematiek: waanzin, oorlog en geweld,
eenzaamheid in een door technologie gedomineerde wereld en meer van dat gezelligs. De argeloze
passant zij gewaarschuwd.
Ook in de Inkijk in station Weesperplein wordt die passant een spiegel
voorgehouden, al gaat de boodschap hier schuil onder een strak en fris, bijna
design-achtig uiterlijk. Het duo
Baetenmaes, oftewel
Carin Baeten en
Karen Maes, toont een serie lege
plastic flessen, flacons en jerrycans die ze stuk voor stuk hebben voorzien
van een ‘jas’: een omhulsel van textiel in effen, vaak bestorven kleuren (zie foto's hierboven). Dat geeft elk van die objecten een eigen karakter, maar maakt ze tegelijkertijd
nog anoniemer dan ze al waren. U begrijpt, die flessen, flacons etc. representeren de passerende metroreizigers: die mogen dan elk voor zich wel denken dat ze uniek zijn en een al even uniek traject afleggen, in de maalstroom van een druk verkeersknooppunt als station
Weesperplein lost alle individualiteit op in de grote, grijze, anonieme mensenmassa. Carin en
Karen noemden hun installatie:
In Transit.
De Inkijk-exposities in de stations Waterlooplein en Weesperplein zijn gisteren ingericht; vandaag is die in station Wibautstraat aan de beurt. Daar komt het kleurrijkste werk van de drie: een langzaam ronddraaiend ruimtestation van knalroze kunststof dat ongetwijfeld al van veraf
in het oog zal springen.
Pink Space Station is een beeld van
Stefan Gross,
wiens suikerspinkleurige objecten ons al langere tijd waren opgevallen. Enige
landelijke bekendheid kreeg Stefan deze zomer met zijn ondersteboven liggende
Joint Strike Fighter-op-ware-grootte bij Fort Asperen. Inhoudelijk
hebben Gross’ sculpturen stuk voor stuk iets stoers: (raket-)motoren, satellieten,
bierkratten(!)... typisch Echte Mannen-gedoe. Maar die stoerheid wordt rigoureus
ondermijnd door dat o zo meisjesachtige
My Little Pony-roze. En dan
blijken de beelden nog eens biologisch afbreekbaar óók...
Deze drie exposities zijn te zien t/m vrijdag 29 oktober. In de maanden november en december tonen we drie lichtinstallaties in de Inkijk, en haken daarmee aan op de alweer vierde editie van het
Amsterdam Light Festival. Maar eerst naar Fort Vijfhuizen voor
Lichtjaren!
