maandag muziekdag | 13. de tien favoriete songs van domenique himmelsbach de vries

Domenique Himmelsbach de Vries: Monument Voor Prima Mensen | Diamanda Galas

Naar wat voor muziek luisteren beeldend kunstenaars? Wat schalt er door hun atelier? Vandaag de tien favoriete songs (met speciaal aangemaakteYoutube-lijst!) van ‘sociaal kunstenaar’ Domenique Himmelsbach de Vries, die momenteel in onze Etalagegalerie Inkijk in metrostation Wibautstraat zijn uiterst aktuele lichtbak Asielzoekers Zijn Okay! toont. Domenique's zeer afwisselende lijst bevat ondermeer wave-poëzie, extreme Zwolsche tapekunst en de meest bloedstollende uitvoering van een Billy Holiday-nummer ever, en eindigt op een paradijselijk hippie-eiland. 

Domenique: “Al wat obscuur is heeft de potentie om door mij geliefd te worden. Het begon rond mijn zestiende met Marilyn Manson, het donkerste wat de Free Record Shop te bieden had. Gelukkig werd mijn beperkte toegang tot muziek doorbroken toen in ik van het platteland wist te vluchten en een kraakpodium in een stadje halverwege de Randstad en Schiermonnikoog opzette. Mijn introductie tot new wave was een bevrijding. Het begon met een verzamelplaat van een vriend van me: New Wave Club Class X, met nummers van Anne Clark tot Nitzer Ebb en Bauhaus. Anne Clark's Our Darkness luisterde ik vijf jaar lang minimaal één keer per dag, totdat het mijn soundtrack van die periode werd.

Andere geluiden die mij al een eeuwigheid inspireren zijn platen van De Fabriek. Een platenlabel uit Zwolle waarvan ik vermoed dat ‘t het culturele hoogtepunt van dit conservatieve stadje is. Ze zijn een beetje á la Einsturzende Neubauten begonnen en maakten eind 70'er jaren muziek met industriële gereedschappen. Ze hadden een wereldwijd mail-art netwerk van geluidskunstenaars en hometapers. De tapes die ze ontvingen mixten ze, filterden ze en gaven ze uit als een soort themacassettes. Eén van die cassettes heet De Laatste Indiaan. Een pareltje in zijn soort: achtervolgings-noise, elementen uit documentaires, flarden van rituelen, in zijn geheel gemixt tot mysterieuze noise om bij het haardvuur te luisteren (klik hierr). The Knife is een hedendaagse band waar ik pap van lust. Een andere tip die ik graag geef is www.avant-avant.net, een muziekblog waar elk dag één retro-futuristisch nummer op geplaatst wordt.

Voordat het internet zijn aanvang in mijn leven deed, deelde en kopieerde ik veel muziek van vrienden. Aan het begin van de eeuw cassettetapes, later werden het cd's. De cassette is een heel prettig medium omdat je de luisterervaring heel goed kan sturen en omdat er maar één volgorde in het luisteren zit. Ook de restruimte van de tape is iets waar eenieder anders mee omgaat. Het maken van een compilatie-cd is een stuk minder actief dat het werken met een cassette, daarom was de cd meer geschikt om volledige albums te kopiëren. Nog steeds prefereer ik de cd boven mp3. Niet om de kwaliteit maar om de concentratie die het luisteren van een uur aan gebundelde nummers met zich meebrengt.”

Klik hier om de Himmelsbach-10 te luisteren!

Anne Clark - Our Darkness

Henry Purcell - O solitude, my sweetest choice

Neon - Voices 

The Knife - Ebb Tide Explorer

De Fabriek -  Flowers Of Evil

Diamanda Galas - Gloomy Sunday

Lata Ramasar - The Greatest Name That Lives

Coil - Love's Secret Domain

Suicide - Ghost Rider

Eden Ahbez - Full Moon (Lees zijn wikipedia pagina!)

...en we zijn open!

Jonas Vorwerk: Mobile   |   Leslie Nagel: 4D 2D 3D 4D   |   Mike Rijnierse & Rob Bothof: CUBE

Gisteravond werd, in aanwezigheid van alle deelnemende kunstenaars en zo'n 150 bezoekers, onze lichtkunstexpositie Lichtbaden geopend. Erg gezellig en sfeervol was het! En een enorme egoboost, want we werden overladen met complimenten... (het is dan ook een goeie expo geworden!) De opening liep min of meer als vanzelf over in de Amsterdamse Museumnacht met -tussen de lichtkunstwerken- enkele opvoeringen van de licht- en geluidperformance Colourfield Immersion door de Amerikaanse multimediakunstenaar Doron Sadja. Die performances, waarbij bezoekers liggend in een strandstoel een wit papieren maskertje voorhouden en daardoorheen licht-/kleurschakeringen 'ervaren', pasten uitstekend in ons Lichtbaden-concept. Evenals de contemplatieve drone/raga/ambient-plaatjes die Sietse 'Orphax' van Erve tussen de performances draaide (en die u hier kunt beluisteren.)

Enfin, het was dus gezellig druk en dat deed ons deugd en goed, maar de expositie komt het best tot zijn recht als het wat rustiger is... Lichtbaden is immers een expositie die nodigt tot contemplatie. Daar zijn de werken op geselecteerd en daar is het geheel op ingericht. We tonen interpassieve kunst. Met die onzinterm bedoelen we dat u van deze kunstwerken kunt genieten zonder daar ook maar iets voor te hoeven doen. U gaat gewoon in een strandstoel bij een kunstwerk naar keuze liggen en laat u betoveren door de kleurschakeringen, de geluiden, de beweging, het ritme, de cadans, de herhaling... de herhaling...... de herhaling. Zet uw hoofd stil, vergeet uw dagelijkse beslommeringen, vergeet het 8 uur-journaal. Mochten er zich onverhoopt toch gedachten opdringen waar u niet op zit te wachten, sta dan op en probeer het volgende kunstwerk. Keuze genoeg! Kortom, neem een lekker lichtbad en kom in een verlichte staat van ZEN. U knapt er gegarandeerd van op!

Lichtbaden – zinnenprikkelend en Zen | van 7 november 2015 t/m 9 januari 2016 | CBK Amsterdam, Oranje-Vrijstaatkade 57, Amsterdam | Aangepaste openingstijden: woensdag t/m zaterdag van 16.00 tot 22.00 uur | Gratis toegang! | Met werk van: Nicky Assmann & Joris Strijbos | Lola Bezemer & Juri Suzuki | Leslie Nagel | Mike Rijnierse & Rob Bothof | Dorette Sturm | Gabey Tjon A Tham | Jonas Vorwerk

tonight's the night!

Joepie! Vanavond van 18.00 tot 20.00 uur wordt onze lichtkunsttentoonstelling Lichtbaden - zinnenprikkelend en Zen geopend in CBK Amsterdam. De zeven lichtkunstwerken staan/hangen klaar om bewonderd te worden, de drankjes staan koud. Het was twee weken stevig aanpoten, maar we zijn er klaar voor! Wees welkom!

Lichtbaden – zinnenprikkelend en Zen | van 7 november 2015 t/m 9 januari 2016 | CBK Amsterdam, Oranje-Vrijstaatkade 57, Amsterdam | Aangepaste openingstijden: woensdag t/m zaterdag van 16.00 tot 22.00 uur | Gratis toegang! | Met werk van: Nicky Assmann & Joris Strijbos | Lola Bezemer & Juri Suzuki | Leslie Nagel | Mike Rijnierse & Rob Bothof | Dorette Sturm | Gabey Tjon A Tham | Jonas Vorwerk

lichtjaren < > lichtbaden

Lichtjaren | Op de voorgrond Lichtplastiek van Computeronderdelen van Margot Zanstra (foto: Thomas Lenden)

Terwijl we in CBK Amsterdam druk in de weer zijn met de laatste voorbereidingen van Lichtbaden (opening a.s. zaterdag!) is in het Kunstfort te Vijfhuizen nog steeds onze andere lichtkunsttentoonstelling te zien: Lichtjaren. De titels van beide exposities verschillen maar twee letters, maar het contrast tussen de locaties kon niet groter zijn. Is het CBK één witte, grote en vooral hoge hal waar het daglicht vrij spel heeft, het fort bestaat uit allerlei donkere, kleine en lage ruimtes zonder ramen. Het fort is eigenlijk veel geschikter voor het tonen van lichtkunst. Daar staat dan weer tegenover dat we in het CBK kunstwerken kunnen tonen die vanwege hun formaat never nooit niet in het fort zouden passen. Eigenlijk vormen de twee exposities een prima double bill: 's middags naar Vijfhuizen voor een mooi overzicht van lichtkunst uit de laatste halve eeuw, 's avonds naar Amsterdam-Oost voor monumentale(re) lichtinstallaties van de laatste paar jaar.

Lichtjaren – nog t/m 6 december | Kunstfort bij Vijfhuizen, Fortwachter 1, Vijfhuizen | Openingstijden: woensdag, zaterdag en zondag van 13.00 tot 18.00 uur | Met werk van: Mariska de Groot | Joseph vd Horst | Eun Kyoung Hwang | Albert In 't Veld | Peter F. van Loon | Willem Marijs | François Morellet | Matthijs Munnik | Koji Ogura | Hans Schork | Thierry Ysebaert | Margot Zanstra | Peter Zegveld | Johan van Zutphen

Lichtbaden – zinnenprikkelend en Zen | van 7 november 2015 t/m 9 januari 2016 | CBK Amsterdam, Oranje-Vrijstaatkade 57, Amsterdam | Aangepaste openingstijden: woensdag t/m zaterdag van 16.00 tot 22.00 uur | Met werk van: Nicky Assmann & Joris Strijbos | Lola Bezemer & Juri Suzuki | Leslie Nagel | Mike Rijnierse & Rob Bothof | Dorette Sturm | Gabey Tjon A Tham | Jonas Vorwerk

lichtbaden | de laatste loodjes...

We maken lange dagen in CBK Amsterdam: zo'n expositie als Lichtbaden zet je nu eenmaal niet zomaar even neer. Gisteren was het de beurt aan Gabey Tjon A Tham en Leslie Nagel om hun werk te plaatsen, respectievelijk ingewikkelde software-gedreven kinetica en pure analoge poëzie. Vandaag is het de beurt aan kunstenaarskoppel Nicky Assmann & Joris Strijbos. Dan hebben we iedereen gehad en rest ons nog anderhalve dag om ons voor te bereiden op de opening én de aansluitende Museumnacht. We lopen inmiddels op onze laatste benen maar dat geeft niks: het wordt mooi! 

Lichtbaden – zinnenprikkelend en Zen | van 7 november 2015 t/m 9 januari 2016 | CBK Amsterdam, Oranje-Vrijstaatkade 57, Amsterdam | Aangepaste openingstijden: woensdag t/m zaterdag van 16.00 tot 22.00 uur. 
Met werk van: Nicky Assmann & Joris Strijbos | Lola Bezemer & Juri Suzuki | Leslie Nagel | Mike Rijnierse & Rob Bothof | Dorette Sturm | Gabey Tjon A Tham | Jonas Vorwerk

lichtbaden / ledbaden

Soms is het lekker om te zwelgen in het schijnsel van een massa ledlichtjes. In de bijdrage van Jonas Vorwerk zitten er liefst 3600. Ondanks, nee juist dankzij een continuë beweging en allerlei kleurschakeringen is werk volkomen Zen: ideaal voor een rustgevend lichtbad. Vanaf a.s. zaterdag kunt u het zelf uitproberen.

Lichtbaden – zinnenprikkelend en Zen | van 7 november 2015 t/m 9 januari 2016 | CBK Amsterdam, Oranje-Vrijstaatkade 57, Amsterdam | Aangepaste openingstijden: woensdag t/m zaterdag van 16.00 tot 22.00 uur. 
Met werk van: Nicky Assmann & Joris Strijbos | Lola Bezemer & Juri Suzuki | Leslie Nagel | Mike Rijnierse & Rob Bothof | Dorette Sturm | Gabey Tjon A Tham | Jonas Vorwerk

prijs de heer! eer de spijs!

maandag muziekdag | 12. de tien favoriete platen van matthijs muller

Matthijs Muller: Ruf (onderzeeër van staalwol) | Scott Walker: Tilt

Naar welke muziek luisteren beeldend kunstenaars? Wat voor rustgevende en/of opzwepende klanken klinken in hun atelier? Vandaag de tien muziekfavorieten van Matthijs Muller, met wie wij inmiddels een keer of vijf, zes hebben samengewerkt – recentelijk exposeerde hij nog samen met zijn partner Sonja Karle in de Inkijk-etalagegalerie in metrostation Weesperplein. Matthijs maakt ruimtelijke installaties op basis van 'gewone' materialen die hij op een vervreemdende manier combineert en die hij aldus een nieuw verhaal laat vertellen. De resultaten zijn altijd gelaagd en poëtisch en zitten vol subtiele humor.

Matthijs: "Zo'n afvalrace is altijd moeilijk en deze tien platen zijn werkelijk een kleine selectie. Gelukkig zijn er hier al veel mooie platen voorbij gekomen en ook vele mooie die ik nog niet kende. Graag vul ik aan met mijn keuzes, voor zover die nog niet in de voorgaande lijsten zijn opgenomen. De volgorde zegt niets. Alles blijft in beweging."

1. Nina Hagen Band: Nina Hagen Band – vol ironie en cynisme, gothic-romantiek én levensvreugde. Een plaat die met die opera-uithalen een compleet eigen geluid toevoegde aan de rockmuziek. Een album dat nog steeds staat als een huis.

2. Captain Beefheart & His Magic Band: Trout Mask Replica – met een mengeling van blues, jazz, pop en avantgarde is dit album niet ergens onder te brengen anders dan onder Beefheart zelf. Uniek en geniaal. Tegelijk spontaan en door en door geconstrueerd. Zeer door de zestiger jaren beïnvloed maar ook tijdloos, een peillood voor veel dat daarna gekomen is. Een plaat waar zelfs na al die jaren elke keer opnieuw iets te ontdekken valt.

3. PJ Harvey: Let England Shake – een album met verraderlijk vriendelijk klinkende eigenzinnige melodieën die bij het luisteren naar de teksten over dood en verderf blijken te gaan. Met een gereduceerd palet wordt hier op vriendelijke toon de oorlog verklaard aan geweld.

4. The Fall: Hex Enduction Hour – Mark E. Smith die heel Brits en met een mengeling van onverstoordheid en introvertie een volstrekt eigen geluid produceert. Geen plaat waar je dagelijks naar kunt luisteren maar wel een die altijd weer boven komt drijven.

5. Scott Walker: Tilt – een mooizinger die het mooizingen zat was en besloot zijn fraaie stem in te zetten om met ons de hel te bezoeken. En de hel is toch duizend keer interessanter dan de hemel.

6. John Cage: Nocturne en Variaties voor Prepared Piano / Vera Beths en Reinbert de Leeuw – vanaf de eerste tonen van deze o.a. met isolatiestrips deels gemankeerde piano weet je het weer: het gaat er in het leven om dat je je zwakte tot je kracht weet om te buigen.

7. Joni Mitchell: Blue – niet iedereen kan de stem van Mitchell bekoren maar muzikaal is Blue een dijk van een plaat. Geweldige melodieën met verrassende wendingen en formidabele poëtische teksten. Daarbovenop een subliem gevoel voor de tijdgeest. Het is een wonder dat Mitchell altijd op het tweede plan is blijven hangen waar ze zonder twijfel een podiumplek verdient.

8. J.S. Bach:  Mattheus Passion / Harnoncourt '71 – gelukkig had Bach twee religies: de muziek was die andere. De uitvoering van Harnoncourt uit '71 blijft voor mij de meest evenwichtige.

9. Sophia Gubaidulina: Seven Words, Silenzio, In Croce – Gubaidulina leefde in de voormalige Sovjet Unie en is in 1992 naar Hamburg verhuisd. Haar muziek is zeer devoot, maar modern en met een vleugje Russische traditie. Fijngevoelig, fragiel en intens. Muziek die ook van de toehoorder veel concentratie verlangt.

10. J. Brahms: de 3 strijkkwartetten door het Alban Berg kwartet - met een kwartet is muziek tot zijn essentie is teruggebracht. En waar klassieke muziek klassiek is, zijn deze kwartetten een soort eindpunt. Daarna komt de moderne klassieke muziek, die bij Beethoven inmiddels al begonnen was. Brahms zet met zijn strijkkwintetten nog een keer een dikke vette streep onder de geschiedenis. Op de rand naar verdere abstrahering. Rijk, somber, dreigend, liefdevol en inventief. Uitgevoerd door het Alban Berg kwartet ontstaat een ongelooflijke eenheid met fijngevoel en brutaliteit waar het nodig is.

inkijk | inkijk | inkijk

Over enkele weken start het Amsterdam Light Festival en het leek ons een goed idee om daar in onze Inkijk-etalagegalerieën bij aan te haken. Vanaf dit weekeinde zijn er daarom drie lichtinstallaties te zien in de Amsterdamse underground.

In de Inkijk in metrostation Waterlooplein staat een grote, rechthoekige, witte, lichtgevende vorm. Het werk heet White Cube en refereert daarmee onherroepelijk aan de traditionele manier van exposeren in een witte, zo neutraal mogelijke ruimte om zo de 'boodschap' van de kunst zo min mogelijk in de weg te zitten. In de Inkijk is dit principe omgedraaid en is juist de kúnst wit en neutraal. Het werk gaat volgens maker Paul Baartmans he-le-maal nergens over. Er wordt niets voorgekauwd of zelfs maar gesuggereerd: u mag deze tabula rasa helemaal zelf invullen. Moeilijk is dat trouwens niet, want deze merkwaardige monoliet roept in al zijn koude ongenaakbaarheid bijna als vanzelf allerlei vragen en associaties op.

Ook in de Inkijk in station Weesperplein is er licht. In meerdere betekenissen zelfs, want Casper Braat toont er zijn McJezus'. Deze ruimtevullende installatie is een parodie op een McDonalds-filiaal, waarbij zoveel mogelijk vreetschuur-aspecten zijn verwisseld voor religieuze symbolen. Zo is het lichtgevende gele M-logo een al even lichtgevend geel kruisbeeld geworden, en is het Ronald McDonald-beeld hier een sculptuur van de Here Jezus himself. Het werk levert op ironisch/grappige manier commentaar op zowel massaconsumentisme als op georganiseerde religie en maakt maar weer eens duidelijk dat die twee dingen uiterst dicht bij elkaar liggen. Licht mag dan liefde zijn, die liefde gaat door de maag. Halleluja!

Het lag aanvankelijk in de bedoeling om in de Inkijk in metrostation Wibautstraat het typografische lichtkunstwerk GONE van Domenique Himmelsbach de Vries te tonen. Echter, toen Domenique vorige week na een zes weken durende residency terug in Nederland was, werd hij getroffen door de overweldigende stroom berichten over de vluchtelingencrisis en de reacties daarop uit populistische hoek. Daarop besloot hij een ánder typografisch werk te tonen: een rood-wit-blauwe lichtbak met daarop de tekst Asielzoekers Zijn Okay! Een optimistische (tegen-)stem, maar bovenal van een nuance die tegenwoordig te weinig gehoord wordt. Want asielzoekers zijn heus geen boeven en evenmin zijn het heiligen; het zijn hele gewone mensen met leuke en minder leuke kanten, net zoals wij allemaal. En als wij okay zijn, dan zijn zij dat toch ook?

ondertussen in cbk amsterdam...

Lichtbaden in CBK Amsterdam komt steeds dichterbij. Gisteren, vandaag en morgen werken de jongste deelnemers aan de meest kleurrijke bijdrage. Bovenstaande foto is bedoeld om uw belangstelling te wekken, maar vooral niet te veel prijs te geven. Dat heet een teaser...

Lichtbaden – zinnenprikkelend en Zen | van 7 november 2015 t/m 9 januari 2016 | CBK Amsterdam, Oranje-Vrijstaatkade 57, Amsterdam | Aangepaste openingstijden: woensdag t/m zaterdag van 16.00 tot 22.00 uur.

Met werk van: Nicky Assman & Joris Strijbos | Lola Bezemer & Juri Suzuki | Leslie Nagel | Mike Rijnierse & Rob Bothof | Dorette Sturm | Gabey Tjon A Tham | Jonas Vorwerk

 

lichtbaden | es geht voran!

We zijn alweer enige dagen bezig met opbouwen in CBK Amsterdam, die enorme, witte hal vol (on-)mogelijkheden. Muurtjes plaatsen, snoeren trekken en vervolgens wegwerken... allemaal zaken die niemand straks ziet maar de Lichtbaden-kunstwerken zoveel beter doen uitkomen. Inmiddels zijn ook de eerste kunstenaars gearriveerd en is zelfs het eerste werk geïnstalleerd. Op de foto wordt het ge-finetuned...  maar wat is het?

maandag muziekdag | 11. de tien favoriete singles van jaap pieters

Jaap Pieters: De Blikjesman | The Ronettes: Be My Baby

Naar welke muziek luisteren beeldend kunstenaars? Wat zijn hun favoriete platen? Deze week het lijstje van Jaap Pieters, maker van unieke super8-films. Uniek in de zin dat ze vrijwel allemaal bestaan uit één strak gekadreerd, onafgebroken shot van drie minuten en twintig seconden (de lengte van een filmrol.) Kort, uitgebeend maar desondanks -nee, juist daardoor- van een grote zeggingskracht. Ergens is het dan ook logisch dat Jaap, gevraagd naar zijn favoriete muziek, losse liedjes blijkt te verkiezen boven complete albums. Zijn lijst bestaat dan ook volledig uit singles en/of nummers die het verdien(d)en om op single uitgebracht te worden. Billie Holiday staat er liefst twee keer in, alsmede een vrijwel vergeten Libanees lied en een opruiende spacerocker uit de zeventiger jaren. Ook waart er een mysterieuze 'M.' door het lijstje...

Jaap: “De LP is slechts een korte tijd als hoofd-geluidsdrager in omloop geweest & heeft in die zin vanaf 1949 hooguit tweeëneenhalve generatie 'bediend' met haar emotiereflecties op het muzikale vlak & in die zin is de 'single' (zoals Aldous Huxley zei: ‘Hand in hand gaan de martelaren den arena binnen, alleen sterven zij...’) vanaf de eerste 78 toeren-platen altijd veel meer een constante geweest.... bovendien heeft het 'enkele lied' altijd veel voordelen gehad in de jukebox van het leven: iedereen weet dat het steeds weer repeteren van dat ene lied met die hand vol kwartjes voor die jukebox de beste zielenpijnverzachter is...”

Billie Holiday: Hush Now, Don't Explain (1944) – de eerste opname vind ik de mooiste versie van de acht die er bestaan volgens mij, opgenomen tussen 1944 & 1958

Ronettes: Be My Baby (1963) – ook van deze vind ik de eerste opname door 'bad naughty Phil Spector' uiteindelijk de mooiste uitvoering

Bessie Smith: Black Mountain Blues (1930) – Bessie Smith leerde ik begin jaren '70 kennen door een oom van mij & de zin: "black mountain people are bad as they can be, they uses gunpowder just to sweeten their tea..." veroorzaakte voor mij als 17-jarige jongen zó'n knal in mijn schedel.... vele liters drank echoden jarenlang die zin na...

Asmahan: Ya Reitni Teir (1933-40) – de liedjes van Asmahan kocht ik op twee cassettes in 1979 in Beyrouth op aandringen van Hoessein Ali Chaaban, een illegale Libanese vluchteling die toen Nederland was uitgezet & ik achterna was gereisd & bij wiens familie ik verbleef in de school waar ze toen woonden, na vanuit het zuiden door de Israeli's te zijn verdreven & daarna uit Oost-Beyrouth weer door de christelijke milities verjaagd te zijn... ik moest die cassettes van hem kopen o.a. omdat ze de favoriete zangeres van zijn moeder was & niemand meer naar haar luisterde; later vond ik twee elpees van haar & een paar weken geleden kreeg ik van M. uit Beyrouth een cd van haar met het verhaal dat niemand haar kent & ooit nog naar haar luistert...

Hawkwind: Urban Guerilla (1973) – als een romantisch(e) aanhanger van de Rote Armee Fraktion & de Beweging Van De Tweede Juni & aanverwanten, kon deze single mij niet ontglippen maar of ze het ook speelden in sept. 1975 in Assen waar ik later heen liftte & ze zag of twee jaar daarna in Hoensbroek...?

Peggy Lee: Where Or When (1941) – een pracht Rogers & Hart-lied in de ultieme uitvoering door Peggy Lee (hier met Benny Goodman, die van 1933 tot 1939 o.a. regelmatig met Billie Holiday speelde/begeleidde) als een typische b-kant van een 78 toerenplaat

Bob Dylan: Love Minus Zero - No Limit (1965) – bij dezelfde oom leren kennen maar dan wel de elpeeversie met de schitterende Tom Wilson-opname die voor mij wederom als eerste versie de ultieme is... twintig jaar voor haar geboorte door Dylan voor M. geschreven...

Nick Cave & the Bad Seeds: Into My Arms (1997)

John Lennon: Stand By Me (1975) – de The Old Grey Whistle Test-versie

Billie Holiday: It's Like Reaching For The Moon (1936) – is aldus mijn laatste lied van de lijst inderdaad & voor zover ik weet is daar maar één opname van gemaakt door Billie... maar die tekst, die tekst... ik draaide dit lied haast drie nachten permanent na mijn voorstelling in EYE omdat M. niet gekomen was... de beste afsluiting van mijn lijst!

de dag na de nacht

“Verrassend! Prachtig licht, vooral de TL-buizen spraken me erg aan, heel bijzonder om hier het Licht te zien. Vooral als dochter van een Philipsman uit Eindhoven”, zo schrijft een zekere Wies op het gastenboek van het Kunstfort bij Vijfhuizen. Ze refereert ongetwijfeld aan de installatie van Willem Marijs. Dat werk, even hard en fel als minimalistisch en subtiel, vormde het startpunt van de rondleiding die we gisteravond in het kader van de Nacht van de Nacht gaven langs de gehele Lichtjaren-expositie. De groep belangstellenden verdubbelde tijdens de rondleiding tot zo'n dertig personen dus dat werd dringen in de kleine kazematten van het Fort. In totaal bezochten zo’n 250 mensen gisteravond het Kunstfort en daarmee onze tentoonstelling: een geweldige opkomst! De optredens van Haarlemse muzikanten en dichters hebben we gemist maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door de sfeervolle ambiance, de vele leuke gesprekjes met bezoekers, de vegetarische bitterballen en genoeg drankjes om met een gelukzalig gevoel de trein huiswaarts te nemen.

Lichtjaren – nog t/m 6 december! Openingstijden: woensdag, zaterdag en zondag van 13.00 tot 18.00 uur
Kunstfort bij Vijfhuizen, Fortwachter 1, Vijfhuizen | Toegang volwassenen: € 3,50 | 13 t/m 18 jaar: € 1,50 | t/m 12 jaar: gratis

Met werk van: Mariska de Groot | Joseph vd Horst | Eun Kyoung Hwang | Albert In 't Veld | Peter F. van Loon | Willem Marijs | François Morellet | Matthijs Munnik | Koji Ogura | Hans Schork | Thierry Ysebaert | Margot Zanstra | Peter Zegveld | Johan van Zutphen

lichtbaden komt er aan!

Over twee weken opent onze lichtkunsttentoonstelling Lichtbaden in CBK Amsterdam en tot het zover is zijn we er zowat elke dag aan het werk. Het is even wennen nu Fleur, May An en Catherine (tijdelijk?) door hogere machten zijn ‘ingewisseld’ voor nieuwe gezichten, maar gelukkig blijkt ook het nieuwe team, onder aanvoering van Frau Ute Kohlman, erg prettig om mee te werken. Het is dan ook bepaald geen straf om weer in de hoogwerker te klimmen, met kasten te schuiven en die enorme, onmogelijke witte hal naar eigen inzicht in te richten. Daar steken we waarschijnlijk net zoveel uren in als in de hangende-kunst-expo Hanging Around vorig jaar, maar als het resultaat voldoet aan onze verwachtingen, dan is dat elke seconde waard. Zo, en nu weer aan de slag!

Lichtbaden – zinnenprikkelend en Zen | van 7 november 2015 t/m 9 januari 2016 | CBK Amsterdam, Oranje-Vrijstaatkade 57, Amsterdam | Aangepaste openingstijden: woensdag t/m zaterdag van 16.00 tot 22.00 uur.

Met werk van: Nicky Assman & Joris Strijbos | Lola Bezemer & Juri Suzuki | Leslie Nagel | Mike Rijnierse & Rob Bothof | Dorette Sturm | Gabey Tjon A Tham | Jonas Vorwerk

de nacht van de nacht

A.s. zaterdag is het de Nacht van de Nacht. Wereldwijd wordt aandacht besteed aan de energie die al onze elektrische verlichting opslorpt en de lichtvervuiling die al die lampen veroorzaken. Allerlei evenementen gaan gepaard met het uitdraaien van zoveel mogelijk kunstlicht. Een soort autoloze zondag dus, maar dan voor TL-buizen, gloei- en ledlampen enzovoorts. Het Kunstfort te Vijfhuizen opent voor de gelegenheid haar deuren en heeft een aantal lokale dichters en muzikanten uitgenodigd om de avond op te luisteren. Er is een kampvuur, er is Glühwein... en wij zijn er ook en geven een rondleiding langs onze Lichtjaren-expositie. Is dat niet een beetje in tegenspraak met waar deze avond over gaat? Ach, over lichtkunst valt van alles te zeggen, maar niet dat het lichtvervuiling is. U bent van harte welkom!

maandag muziekdag | 10. de tien favoriete platen van tamar frank

Tamar Frank: Licht Halo Assen | Ween: The Pod

Hieronder volgt het alweer tiende lijstje met favoriete muziekjes van beeldend kunstenaars. Hoewel we meerdere dames hebben gevraagd om een bijdrage te leveren, is dit is pas het eerste lijstje van een vrouw. Zou het dan toch waar zijn dat 'lijstjes' een typisch mannen-dingetje zijn? Tamar Frank heeft zich in de veertien jaar sinds we voor het eerst met haar samenwerkten ontwikkeld tot één van Neêrlands meest prominente lichtkunstenaars van vrouwelijke kunne. Haar vaak monumentale (led-)lichtinstallaties worden gekenmerkt door een geometrische en enigszins formele vormentaal. Op haar favorietenlijst staat naast voornamelijk Amerikaanse gitaarmuziek ook coole Britse elektronica en het obscure debuut van een Maastrichtse vriendenclub.

Tamar: “Moeilijk hoor! Ik zal wel niet de eerste zijn die dat zal zeggen. Mijn keuzes zijn verbonden met de herinnering en of betekenis van de plaat. Ben best wel nostalgisch aangelegd. Ga het lijstje ook braaf toelichten. Als ik maar één plaat had mogen kiezen dan was dat Sister geweest van Sonic Youth. Gekregen van mijn vriendin van de middelbare school. De eerste keer dat ik dat hoorde vond ik het teringherrie maar het groeide naar mij toe en nu heb ik bijna al hun albums. Heb me ervan moeten weerhouden om méér van hen aan de lijst toe te voegen. Ween: helemaal grijs gedraaid in mijn studietijd. Het is zo grappig en ik krijg er gewoon goede zin van! Ik had ook Lou Reed en Nico apart willen toevoegen maar voor het gemak dan toch maar The velvet Underground & Nico gekozen: met de gele banaan. Het hoesje valt uit elkaar en de cd slaat over. Tegenwoordig hebben wij gelukkig Spotify; mijn hele cd-collectie staat in de kelder omdat ik er toch geen afscheid van kan nemen. Kan het niet laten om The Gluemen toe te voegen; een band van vrienden van mij die ik zelf even heb proberen te managen. Met weinig succes maar de plaat was... is fantastisch. Vuige rammelrock afgewisseld met lieve liedjes. Uit de collectie van mijn vader heb ik enkele platen kunnen redden voordat hij ze op de rommelmarkt verkocht. En twee belanden in mijn lijstje: Neil Young en The Beatles. Tijdloos mooi, kan ik naar blijven luisteren. Vinyl staat trouwens nog wel in de huiskamer. Mijn vriend (inmiddels man) is een een doorgewinterde metalhead. Niet echt mijn muziek maar Masters of Reality van Black Sabbath is wel heel vet, vooral het openings nummer Sweat Leaf. De gitaarriff hoorde ik eerst in een geflipte versie van Butthole Surfers (genoemd Sweat Loaf) ook grappig... Iets heel anders: Ladytron, coole elektronica die ik graag op mijn atelier draai. Net als het dromerige Warpaint en melancholische Tiny Ruins. De laatste twee zijn iets meer recent. De laatste past ook heel erg bij de herfst.”

Sonic Youth – Sister 

Ween – The Pod
The Velvet Underground & Nico – idem
The Gluemen – Shanghaied
Warpaint – The Fool
The Beatles – Revolver
Neil Young – Harvest
Black Sabbath – Masters Of Reality
Ladytron – Light And Magic
Tiny Ruins – Some Were Meant For Sea

morrelen aan morellet

Eén van de meest delicate lichtkunstwerken van onze expositie Lichtjaren in het Kunstfort te Vijfhuizen is Décrochage nr. 6 van de Franse lichtkunstpionier/-grootmeester François Morellet. Het werk is zo delicaat omdat de fragiele neonbuizen enkel en alleen aan hun stroomdraadjes hangen, maar ook en vooral omdat sommige bezoekers denken dat het werk ‘niet klopt’, dat de lampen zijn ‘losgegaan’ of ‘afgezakt’. Om vervolgens eigenhandig zo’n buis terug ‘op zijn plaats’ te duwen – met kans op schade aan het kunstwerk of zelfs een elektrische oplawaai. Het werk hoort er toch echt bij te hangen zoals op de foto: monsieur Morellet had een gebroken cirkel voor ogen toen hij dit maakte... Bovenstaande foto doet trouwens weinig recht aan de subtiele grijstinten die door de verschillend geplaatste neons nergens hetzelfde zijn, en die in niet onbelangrijke mate dit werk zo sterk maken. Maar dat moet u toch vooral zelf gaan bekijken...

licht = lekker!

Oscar Santillan : Failed Dawn (1979)

Lekker Licht in het Utrechtse Centraal Museum, waarvan wij vandaag de opening mochten bijwonen, is geen lichtkunsttentoonstelling pur sang, maar gaat in meer algemene zin over ‘de betekenis van licht in ons leven’. Er wordt weliswaar lichtkunst getoond, maar ook mode, design en videoclips. Met name die laatste categorie lijkt er wat met de haren bijgesleept, want wat een concertclip van Amy Winehouse ons nou méér vertelt over licht dan dat er een paar podiumlampen op de zangeres gericht staan wordt niet duidelijk. Neemt niet weg dat alles erg fraai staat opgesteld en er uitermate toffe lichtkunstwerken te zien zijn. Zo werden we erg blij van ondermeer Pink Electric Chair (zoetgekleurde Rietveldstoel en martelwerktuig in één) van de Chileen Iván Navarro en Failed Dawn (een ‘waterval’ van felwit TL-licht) van de Ecuadoriaan Oscar Santillan. Ook de bijdragen van Matthijs Munnik en Willem Marijs behoren tot de hoogtepunten – maar misschien zijn we daarover niet geheel objectief: beiden tonen immers vergelijkbaar, minstens zo sterk werk in onze eigenste lichtkunstexpo Lichtjaren in het Kunstfort te Vijfhuizen. Het fort is ook dit weekend weer open voor publiek, zaterdag en zondag van 13.00 tot 18.00 uur. Het is maar dat u het weet...

ondertussen in metrostation waterlooplein...

maandag muziekdag | 9. de tien favoriete youtube-links van ad de jong

Ad de Jong: Between Your Eyes | Jimi Hendrix speelt Sgt. Pepper in het Londense Saville Theater op 4 juni 1967

Deze week is het de beurt aan kunstenaar Ad de Jong om zijn lijstje met favoriete muziek aan u en ons kenbaar te maken. Hoewel we al heel lang fan zijn van 's mans kleurrijke epoxyhars-sculpturen die als vreemde ruimteschepen schijnbaar gewichtloos in het luchtledige lijken te hangen, duurde het tot vorig jaar voordat we met hem mochten samenwerken (in het kader van onze tentoonstelling Hanging Around in CBK Amsterdam). Ad is niet alleen scheppend kunstenaar maar ook zeer actief als (mede-)organisator van fijne tentoonstellingen-op-locatie als BeeldHalWerk en Present Forever. Wellicht het bekendst is hij als oprichter van W139 in de jaren '80, die rauwe periode toen "kunstenaars het gebrek aan geld compenseerden met bevlogenheid, de kunstenaarsmaterialen gewoon langs de straat lagen en iedereen meteen zei wat-ie ervan vond als er ergens een punkband stond te spelen of iemand ingewikkelde jazz uit zijn saxofoon stond te wringen."

Dat Ad meer geraakt werd door de mentaliteit van de eighties dan door de muziek van die tijd blijkt uit zijn lijstje met favorieten: daarop staat niet één punk- of waveplaat. Eigenzinnig is de lijst uiteraard wél, al is het maar omdat er geen platen maar YouTube-filmpjes met live-opnames op staan. Ad: “Het is moeilijk (eigenlijk onmogelijk) kiezen maar dit is wat op dit moment één voor één 'omhoog popt'. Maar ik heb veel verschillende playlists op ListTube en vroeger had ik meer dan vijftig lijsten op Groove Shark maar dat is opgedoekt. Lange DJ-mixen met veel deephouse en lange simpele klassieke Indiaase muziek zijn favoriet tijdens het werk in de studio. Zonder muziek geen leven in mijn studio!”

John Coltrane – My Favourite Things live
The Family Stone – Live on Soul Train
Iggy Pop – I Wanna Be Your Dog live
Thelonious Monk – Rhythm A Ning
Carl Cox – Dance Trippin’
Ustad Bismillah Kahn Raag Bairavi
Bootsy Collins – Stretching Out live
James Brown – Get It On
Canned Heat – On The Road Again live
Jimi Hendrix – Sgt. Pepper live performed in Londen, with The Beatles in the audience

buitenbeelden

Lustwarande 2015 in het prachtige Tilburgse park De Oude Warande is veruit de beste buitenbeeldenexpositie die we dit jaar zagen: thematisch en stylistisch breed opgezet, met bijdragen van internationale topkunstenaars. Stuk voor stuk sculpturen van monumentale proporties (alleen de 'kinderkopjes' van Jan van Oost zijn zó klein dat we ze bijna misten.) De beelden doen het uitstekend tussen het geelgroene en roodbruine herfstloof en lijken er al járen te staan. Kortom: een aanrader!

Vanaf linksboven met de klok mee: 1. "632" van Wilhelm Mundt – zeer vervreemdend en tegelijkertijd uiterst poëtisch, deze lichtblauwe rups from outer space. De spiegelgladde polyester vorm is naar verluid gevuld met bedrijfsafval en is er één uit een hele serie zgn. trashstones | 2. Red Stilthouse Myhomemyhouse van Arne Quinze – een bijna acht meter hoge 'boomhut'. Tussen de stoerstalen constructie flikkeren ijle rode neonbuizen | 3. Middle Temple van Eva Rothschild – een even formele als speelse compositie die uit elke hoek weer anders is, maar altijd 'werkt' | 4. The Thoughtful van Ugo Rondione – alsof Wodan himself lego heeft zitten spelen met een stukje Stonehenge. Een basaler mensfiguur is welhaast niet mogelijk maar wat een oerkracht spreekt er uit...

lichtjaren geopend! [vervolg]

Omdat we het niet kunnen laten hier nog een paar fijne foto's die Thomas Lenden maakte tijdens de de opening van Lichtjaren in Fort Vijfhuizen. Daarop een gemêleerd publiek bij (vanaf linksboven met de klok mee:) een lichtsculptuur-met-blacklight van Margot Zanstra | de installatie De Elevatie van het Gebeente van de Albatros van Peter. F. van Loon | Twee kleine neonobjecten van Albert In't Veld | Ur-Nefta-Bild van Hans Schork | de eigenlijk niet te fotograferen stroboscoopinstallatie Lightscape van Matthijs Munnik en de Kubus met Refracterende Lijnen van Johan van Zutphen. 

lichtjaren geopend!

Eergistermiddag opende onze lichtkunsttentoonstelling Lichtjaren in het Kunstfort te Vijfhuizen. Mede met dank aan het stralende weer mochten wij een opkomst van meer dan tweehonderd geïnteresseerden verwelkomen. Zoveel hadden we er niet verwacht – en zoveel pasten er ook niet in de verduisterde ruimte waarin Willem Marijs oftewel het Electromagnetisch Veldorkest een licht- en geluidperformance opvoerde. En van diegenen die er wél inpasten liep een deel al gauw weg... het is dan ook een acquired taste wat Willem laat horen en zien: harde witte ruis die van hoog naar laag gaat, simultaan met de sterkte van het licht dat uit zijn TL-sculpturen schijnt, en dat alles in een laboratorium-achtige opstelling met héél veel snoertjes. Ons mogen ze er voor wakker maken, maar voor menigeen waren de twaalf minuten die het optreden duurde precies lang genoeg. Daarna was het tijd om de tentoonstelling te bekijken. De complimenten vlogen ons om de oren, al was het uiteraard wachten op afwijzende opmerkingen over Matthijs Munnik‘s stroboscoopinstallatie - die is immers nog veel heftiger de openingsact van Willem Marijs. (Zo extreem als het moge zijn, zo verslavend lekker ook is dat werk van Munnik. Maar niet iedereen kan zulke eh... weelde aan.) Het werd steeds gezelliger, de welverdiende drankjes smaakten uitstekend en naar méér en de avond viel bijna ongemerkt in. Kortom: missie geslaagd!

Op de foto's vanaf linksboven met de klok mee: het Electromagnetisch Orkest | Mariska de Groot's Cine Chine | Een grote hit bij jong en oud: Peter Zegveld's Busje | publiek van alle leeftijden rond een klassiek op art-werk van Johan van Zutphen (foto's Marja van Putten en Thomas Lenden) 

maandag muziekdag | 8. de tien favoriete platen van yarre stooker

Yarre Stooker: filmstill | The Very Things: The Bushes Scream While My Daddy Prunes

Naar welke muziek luisteren beeldend kunstenaars? Welke muziek inspireert hen bij het maken van hun werk? Wat schalt er door hun atelier? Deze week de tien favoriete platen van Yarre Stooker, maker van uiterst arbeidsintensieve stop motion-videoanimaties. De vaak droogkomische filmpjes zijn uit duizenden herkenbaar, niet in de laatste plaats omdat Yarre er met zijn lange, opvallende verschijning altijd zélf de hoofdrol(len) in speelt.

Yarre: “Zoals al eerder opgemerkt is het verdomde moeilijk om tien platen uit te kiezen. Op een ander moment zou ik misschien nét een andere combinatie kiezen. Ik heb gekozen voor wat all time favourites van me, platen die al jaren bij me zijn gebleven en uiteindelijk een soort soundtrack van mijn leven zijn geworden. Hiermee wil ik zeggen dat al deze platen op een bepaalde manier invloed op mijn leven hebben, afhankelijk van gemoedstoestand, tijd van het jaar etc. Hun invloed op mijn werk is misschien minder duidelijk alhoewel ik veel inspiratie uit de teksten van John Foxx en Colin Newman (Wire) haal. De laatstgenoemde staat overigens niet in de lijst. In willekeurige volgorde:

Tim Berne’s Snakeoil: You’ve Been Watching Me (2015) – Ik had wel tien platen van Tim Berne op kunnen voeren; dat de keuze op deze is gevallen is omdat het zijn laatste plaat is en ik hem daardoor nu veel draai. Tim Berne werkt altijd met geweldige muzikanten en voor deze cd heeft hij zijn band uitgebreid met gitarist Ryan Ferreira.  Prachtige opbouw, contrasten van hard naar zacht en andersom, afwisselende lange tonen en korte tonen. Als een treinreis door een afwisselend landschap waarbij de reis regelmatig uit de bocht vliegt en dan weer in een rustig vaarwater beland. De cd dendert uit de speakers en je wil niet dat het ophoudt. Als de plaat uiteindelijk stopt is de stilte extra voelbaar.

Wolter Wierbos: 3 trombone solo’s (2007) – Prachtige trombonesolo’s, heerlijke werkmuziek.

Yom & Wang Li: Green Apocalypse (2012) – Clarinet en mondharp. Enorm ritmisch tot sferisch.

David Moss: Dense Band (1984) – De plaat staat vol met geniale gastmuzikanten uit de New Yorkse scene (o.a. John Zorn, Arto Lindsay, Fred Frith): abstract en playfull, heeft zeker invloed gehad op hoe ik geluid gebruik bij mijn films.

Faust: The Faust Tapes(1973) – Muziek die zijn tijd ver vooruit was, collagetechnieken, invloeden terug te horen van The Fall tot Radiohead.

Live Skull: Bringing Home the Bait (1985) – Hier had ik ook Sonic Youth met Evol in kunnen vullen. Post-no wave-noise, destijds veel gedraaid.

Scratch Acid: Berserker (1986) – Geweldige ep met hoog tempo. Maniakale teksten en zang, geweldige stuwende bas. Altijd heerlijk om jezelf op te laden.

The Very Things: The Bushes Scream While My Daddy Prunes (1984) – Dadaïstische teksten, prachtige gitaarloopjes en een onophoudelijke drum. De drums vergalopperen zich dikwijls tegen het einde van een nummer.

Ultravox: Systems of Romance (1978) – De laatste plaat van Ultravox onder de leiding van John Foxx. Ze hebben hier definitief richting en eigen stijl gekregen. Minder heftig dan het geweldige HA HA HA! waarbij de distortion uit gitaar en synth overmatig aanwezig zijn, maar als geheel veel sterker.

John Foxx: Metamatic (1980) – Eerste soloplaat van John Foxx, elektronisch, prachtige Ballardiaanse teksten."

vanaf vandaag: lichtjaren!

Vanaf linksboven met de klok mee: details uit werk van Peter F. van Loon | Albert In 't Veld | Marion Zanstra | Johan van Zutphen

Vanmiddag om 15.00 uur opent onze lichtkunsttentoonstelling Lichtjaren in het Kunstfort te Vijfhuizen! Een praatje van de directeur van het Fort, van onszelf, een performance van het Electromagnetisch Orkest, een goed glas wijn én twintig lichtobjecten en -installaties. En dat op even unieke als sfeervolle locatie. Wij zijn erg gelukkig met het resultaat, en zijn erg benieuwd naar uw reacties. Wees welkom!

Lichtjaren - 4 oktober t/m 6 december 2015 (openingstijden: woensdag, zaterdag en zondag van 13.00 tot 18.00 uur)
Kunstfort bij Vijfhuizen, Fortwachter 1, Vijfhuizen | Toegang volwassenen: € 3,50 | 13 t/m 18 jaar: € 1,50 | t/m 12 jaar: gratis

Met werk van: Mariska de Groot | Joseph vd Horst | Eun Kyoung Hwang | Albert In 't Veld | Peter F. van Loon | Willem Marijs | François Morellet | Matthijs Munnik | Koji Ogura | Hans Schork | Thierry Ysebaert | Margot Zanstra | Peter Zegveld | Johan van Zutphen 

lichtjaren | het licht gaat (bijna) aan

Peter F. van Loon aan het werk | Het kleinste werk van de tentoonstelling: Little Red Delight (1992) van Thierry Ysebaert

Op enkele grotere en kleinere details na is, ruim vóór de deadline, onze lichtkunsttentoonstelling Lichtjaren in het Kunstfort te Vijfhuizen klaar om te worden aanschouwd. Geen nerveus gedoe meer dus op de laatste avond voor de première – en daarmee hebben we volgens de Kunstfort-medewerkers een record gebroken. Ook tot onze eigen verbazing overigens, want je weet het maar nooit met die kunst-met-allerlei-draadjes-en-stekkertjes, vooral als die al enkele decennia ergens in een opslag heeft gelegen. De samenwerking met zowel de mensen van het fort als met de kunstenaars was en is uitermate prettig. Maar waar het natuurlijk om gaat is dat we erg tevreden zijn met het resultaat. De kunstwerken komen stuk voor stuk goed tot hun recht in de donkere, sfeervolle gewelven en gaan zoals beoogd allerlei verbindingen met elkaar aan. Wat daarbij al gauw in het oog springt is hoe de fascinatie voor geometrische vormen en (moiré-)patronen van alle tijden is, maar er zijn ook andere, minder opvallende dwarsverbanden te ontdekken. Dat ontdekken mag u zelf doen: komende zondag wordt Lichtjaren feestelijk geopend, en daarna kunt u er acht weken lang, drie middagen per week terecht. Wij zeggen: het is de moeite waard. Wees welkom!

Lichtjaren - 4 oktober t/m 6 december 2015 (openingstijden: woensdag, zaterdag en zondag van 13.00 tot 18.00 uur)

Kunstfort bij Vijfhuizen, Fortwachter 1, Vijfhuizen | Toegang volwassenen: € 3,50 | 13 t/m 18 jaar: € 1,50 | t/m 12 jaar: gratis

Opening: a.s. zondag 4 oktober van 15.00 tot 18.00 uur met een licht- en geluid-performance van het Electromagnetisch Veldorkest

Met werk van: Mariska de Groot | Joseph vd Horst | Eun Kyoung Hwang | Albert In 't Veld | Peter F. van Loon | Willem Marijs | François Morellet | Matthijs Munnik | Koji Ogura | Hans Schork | Thierry Ysebaert | Margot Zanstra | Peter Zegveld | Johan van Zutphen

maandag muziekdag | 7. de tien favoriete platen van yvo van der vat

Yvo van der Vat: Coming Too Late For The Fair | Cromlech: For Proud Plough Owners Only

Van een kunstenaar die zijn woonplaats Dordrecht met hart, ziel en heel veel uren van een broodnodig alternatief ‘randje’ voorziet, die in een aftandse bestelbus door heel Europa rondsjeest om bij wijze van project openingen te bezoeken op plekken met dezelfde naam als zijn eigen ter ziele gegane kunstenaarsinitiatief, en die daarnaast de tijd vindt om tegendraadse kunst te maken (zoals dit typografische hoogstandje; daar moet-ie zijn stinkende best op hebben gedaan), daarvan mogen we een eigengereid platenlijstje verwachten. En dat is dan ook precies wat we kregen van Yvo van der Vat oftewel The Youman. Op zijn lijst nogal wat snoeiharde gitaarherrie uit de Amerikaanse (én Arnhemse!) underground, opzwepende pseudo-voodoo/psych-rock uit Scandinavië en de plaat met "het nummer wat ze bij mijn begrafenis mogen draaien".

Yvo: “Oké, eerst even zoals het hoort: wat was dat moeilijk een top-10 van beste platen samen te stellen, bla bla bla... nee echt! Het is dus een momentopname, net zoals voor de bands wanneer ze opnemen. Ik heb gekozen voor een lijst met muziek die mij het meest beïnvloed heeft, lees: gevormd heeft tot wie ik nu ben. Er is natuurlijk nog een groot verschil tussen toffe live-bands en goeie platen. Uit mijn lijst valt op te maken dat de meeste van mijn favoriete platen uit 1994 komen. Ik was toen twintig jaar; kennelijk is bij mij toen een muzikale snaar geraakt en ben ik mij gaan verdiepen in het ondergrondse, haha. Zie hier een kleine uitleg per plaat:

Mijn beste vriend kwam met de eerste plaat van de Melvins; daarvóór luisterde ik eigenlijk over het algemeen vooral rapmuziek. Nou, ik was meteen verkocht: ik wist niet dat muziek zóveel los kon maken bij iemand, Cromlech volgt op de voet en dat is best bijzonder voor een band gewoon uit ‘ons’ Arnhem: ik raad iedereen aan op zoek te gaan naar de gelimiteerde debuutplaat van deze helaas niet meer bestaande topband. Let op: ultieme fuzzy sound! Oké, als je zoals ik een voorliefde hebt voor lage strakke bas en droge drum, zoals ik het nu maar even omschrijf, kun je niet om het ultieme opnamegeluid van meneer Albini heen! Superstrakke plaat, alhoewel ik hem heb op cd: At Action Park, bij voorkeur het vijfde nummer. Oké, dan de volgende: Songs Ohia. Fantastisch, maakt wat bij me los, kon niet ontbreken in deze lijst aangezien het nummer wat ze bij mijn begrafenis mogen draaien erop staat: Coxcomb red! Zo, dat is eruit! Next: Nomeansno's beste plaat Wrong, ontdekt door een vriend van me op het Grafisch Lyceum, heeft een grote bijdrage geleverd aan mijn persoonlijke ontwikkeling... om sterk in de schoenen te staan, bedoel ik. Als je een nummer kan maken dat een uur duurt dan ben je natuurlijk al briljant, en als het dan ook nog zo vet is... dan beland je dus in mijn lijstje, dat is de reden dat Dopesmoker op 6 staat. Dan even wat anders maar met dezelfde impact als de rest: John Coltrane, mocht ook niet ontbreken, menig werk of expo met deze plaat gemaakt! Goat is de recentste en weer voor mijn verjaardag gekregen van een vriend/buurman die dat nu al niet meer weet; gaat bijna elke autoreis mee! Nee, ik ben niet de grootste Motorpsycho-fan en ga eigenlijk altijd halverwege het concert weer naar huis (maar ze spelen dan ook vaak drie uur...) maar deze samenwerking met Jagga Jazzist vind ik heel erg bijzonder en vind ik de ultieme wegdroommuziek. Om af te sluiten kom ik met een band die alleen maar bestaat uit een drummer en een bassist. Het is zo donker... maar raakt mij qua energie tot op het bot, als er iemand is die met mij deze muziek wil maken, zeg het nu!”

Melvins – 10 Songs (1991)

Cromlech – For Proud Plough Owners Only (1994)

Shellac – At Action Park (1994)

Songs Ohia – The Lioness (2000)

Nomeansno – Wrong (1989)

Sleep – Dopesmoker (1994)

John Coltrane – Olé (1961)

Goat – World Music (2012)

Motorpsycho & Jagga Jazzist Horns – In the Fishtank (2002)

Godheadsilo – The Scientific Supercake LP (1994)

in het oopjen genomen

Griekenland, vluchtelingen, moslimterrorisme... het zijn moeilijke tijden. Toch trekt Rutte II zonder blikken of blozen 160 miljoen (de ene helft belastinggeld en de andere helft eh... belastinggeld) uit voor twee vroege Rembrandts. Mooie schilderijen hoor, prachtig gemaakt, historisch zeker van belang, echte topstukken. Maar vanwaar die plotselinge kunstkooplust bij deze cultuurvijandige regering? Is het dan nóg niet druk genoeg in het Rijksmuseum? Moet die Pijbes dan nóg vaker met zijn kop op teevee? Nee, het lijkt er daadwerkelijk op dat uw en onze volkvertegenwoordigers goede sier willen maken met hun ‘liefde voor kunst’. Echte Kunst van een Echte Kunstenaar en vooral niet van dat eigentijdse geklieder dat Halbe Zijlstra’s elfjarige nichtje óók kan. Bovendien is het werk van een kunstenaar van eeuwen geleden een uitstekende investering, van zo iemand weten we tenminste zeker dat-ie zijn hand niet meer komt ophouden als het een keertje tegenzit met dat geverf. Wat dat betreft, zo lijkt onze overheid te redeneren, is een goede kunstenaar een dooie kunstenaar.

lichtjaren | met dank aan...

Een tentoonstelling als Lichtjaren in het Kunstfort te Vijfhuizen, aan de opbouw waarvan we inmiddels zijn begonnen, kost geld. Het gaat daarbij weliswaar om een bedrag waar zo'n Pijbes nog geen vierkante centimeter Rembrandt van kan kopen, maar het moet natuurlijk tóch ergens vandaan komen. Instellingen die Lichtjaren ondersteunen zijn het Prins Bernhard Cultuurfonds Noord-Holland en de J.C. Ruigrok Stichting.

Van de veertien deelnemende kunstenaars is maar liefst de helft afkomstig uit Den Haag. De hofstad kent immers sinds jaar en dag een interessant contingent lichtkunstenaars en is wat dat aangaat minstens zo'n Lichtstad als Eindhoven. De deelname van zoveel Haagse kunstenaars was voor Stroom Den Haag aanleiding om Lichtjaren eveneens met een mooi bedrag te ondersteunen. En dan zijn er nog onze Brabantse vrienden van het Light Art Centre, het Regionaal Historisch Centrum en de Gemeente Eindhoven die ons opnieuw een aantal museumstukken in bruikleen geven. Goede mensen allemaal, met een groot hart voor cultuur.

Lichtjaren – van 4 oktober t/m 6 december | elke woensdag, zaterdag en zondag van 13.00 tot 18.00 uur | Kunstfort te Vijfhuizen, Fortwachter 1, Vijfhuizen
Met werk van: Mariska de Groot* | Jozef van der Horst* | Eun Kyoung Hwang | Albert In ‘t Veld* | Peter F. Van Loon* | Willem Marijs* | François Morellet | Matthijs Munnik* | Koji Ogura | Hans Schork | Thierry Ysebaert | Margot Zanstra | Peter Zegveld | Johan van Zutphen*  

Opening op zondag 4 oktober van 15.00 tot 18.00 uur | Met een licht- en geluidperformance van het Electromagnetisch Orkest* | Wees welkom!

*) uit Den Haag!

maandag muziekdag | 6. de tien favoriete platen van jan theun van rees

Jan Theun van Rees: Dismantled - Theater Carré (2004) | Sofia Gubaidulina: Offertorium (1980)

Een week of zes geleden, op een mooie zomeravond, waren wij op visite atelierbezoek bij het sympathieke kunstenaarskoppel Jacqueline Kooter, video- en installatiemaker, en Jan Theun van Rees, fotograaf van ‘verborgen ruimtes’. Jan Theun had zijn oude platenspeler van zolder gehaald en draaide met zichtbaar veel plezier een paar platen uit de jaren ‘70: Yes, Van der Graaf Generator en meer van dat soort progressieve muziek. Het was daar en toen dat het idee ontstond om kunstenaars naar hun tien favoriete platen te vragen en de ingezonden lijstjes in een soort rubriek te gieten. Deze week is Jan Theun zelf aan de beurt. Yes en Van der Graaf staan niet op zijn lijst, maar wel oudere en nieuwere klassieke muziek, een album dat is kwijtgeraakt, 'keldergebeuk' én... een grote slagroomtaart.

Jan Theun van Rees: “Hierbij een greep uit de muziek die bepalend is gebleken gedurende mijn leven en werk. Bij elke plaat hoort wel een verhaal, maar dat wordt bij elkaar wel een hele grote lap tekst. Als ik het overzie, zit er wel heel veel romantisch gezang tussen. Dat had ik niet voorzien. Elke plaat was gedurende een periode in mijn leven van belang en is ook verbonden met mijn beeldende werk uit die periode. Veel muziek komt terloops op mijn pad. Ik hoor toevallig iets en neem het met mij mee, niet gehinderd door enige historische context.

King Crimson: Starless and Bible Black (1974) – dit was een plaat die ik kocht omdat hij in de aanbieding was. Het was voor het eerst dat enigszins experimentele muziek mijn aandacht kon vasthouden.

Lewis Furey: Lewis Furey (1977) – dwarse liedjes van een Canadese zanger die drie albums heeft gemaakt, die telkens protsiger werden. Ik geloof dat hij een protegé van Leonard Cohen was. Vandaar misschien dat er zo vaak dames op de achtergrond mee zingen.

Virágénekek, 16th-18th century love songs, sung by Ferenc Béres (jaren zestig, Hongarije) – een elpee van mijn ouders die ik al vroeg had geconfisceerd en die mij altijd heeft ontroerd. Ik weet nog steeds niet zeker of het wel Hongaarse muziek is.

Olivier Messiaen: Quatour pur la fin de temps (1941), Yvonne Loriod, piano; Wolfgang Meyer, klarinet – een stuk dat mij aan het hart gaat sinds begin jaren negentig.

Sofia Gubaildulina: Offertorium (1980), Gideon Kremer met Boston Symphony Orchestra (1989) – idem dito, min of meer atonale muziek die toch ook symfonisch blijft.

Franz Schubert: Winterreise (1827), uitvoering jaren 80 met Dietrich Fisher Diskau (kwijt) – vanaf eind jaren tachtig raakt deze muziek mijn hart.

Steve Reich: It’s Gonna Rain (1965), onbekende uitvoering, opgenomen van de bieb – ook ergens gehoord, en lang een cassette-opname gehad. Hoe van de melodische preek van een straatpriester een pompend en zuigend ritme wordt gemaakt.

Tom Waits: Rain Dogs (1985) – lang viel ik voor het keldergebeuk met de schorre stem. Dit is de eerste elpee die ik van hem kocht.

Jim White: Wrong Eyed Jesus (2005) – gedurende ervaringen en omzwervingen in de USA kwam de film en de muziek op mijn pad. Het zegt mij iets over de kern van de Amerikaanse volksaard. Latere albums van Jim White vielen tegen

Sting: Songs from the Labyrinth (Liederen van John Dowland 1563-1626) – kreeg de CD van vrienden in de VS die van hun CD’s af wilden. Gedurende die reis en daarna heel veel gespeeld. Is het Kitsch of is het Kunst? Waarschijnlijk het eerste, maar ik lust af en toe wel een grote slagroomtaart en altijd veel koekjes bij de thee.”