Sinds vandaag te zien: drie nieuwe exposities in onze Inkijk-galerieën. En zoals altijd zijn ze totaal verschillend, zowel wat uitgangspunt, stijl, techniek als 'aanpak' betreft. De hoogst conceptuele installatie van Jasmin Werner (in Inkijk Waterlooplein) staat mijlenver van het rauwere, meer expressionistische werk van Carmen Schabracq (in Weesperplein; foto), dat weer volledig haaks staat op de figuratieve, anekdotische karton-constructie van Sven Jansen (Wibautstraat).
En toch, zo viel ons op tijdens het opbouwen, kennen de drie installaties een duidelijke overeenkomst: elk werk neemt de kijker mee naar een andere plek. Dat van Jasmin voert ons naar de andere kant van de oceaan, naar het tropische Curaçao, waar het windseizoen heerst en het verleden over het heden waait. Dat van Carmen neemt ons mee naar de andere kant van Europa, naar de Zuiditaliaanse streek Calabrië, vanwege zijn schrijnende armoede door de bewoners 'Calafrica' genoemd. Het is midden zomer en dus is het heet, droog en stoffig. De werkloosheid is er gigantisch, zelfs de hoeren hebben nauwelijks wat te doen... De installatie van Sven tenslotte voert ons naar een 'Dystopia', een post-apocalyptisch landschap in de nabije toekomst waar een allesverwoestende ramp alle leven lijkt te hebben weggevaagd. Kortom: drie totaal verschillende bestemmingen, de ene wat aantrekkelijker dan de andere. Met de Amsterdamse metro kóm je nog eens ergens....