dinsdag 6 december 2016

nachtdieren

Galeriehouder Susan (Amy Adams)  |  Damien Hirst: Saint Sebastian (Exquisite Pain)

In de nogal bizarre beginscène van Nocturnal Animals – nu te zien in ‘s lands bioscopen – dansen enkele zéér obese dames-op-leeftijd. Afgezien van hun harmoniepetten en –laarsjes zijn ze geheel naakt. Gerimpelde rollen overtollig vet en talloze striae vibreren in slow motion over het scherm. Even later blijken het beelden uit een video-installatie die tijdens een vernissage in een uiterst sjieke galerie wordt getoond. Tussen het keuvelende kunstpubliek staan hyperrealistische sculpturen van diezelfde dikke dansmarietjes opgesteld. Het is alsof schilderijen van Lucian Freud als inspiratie hebben gediend voor beelden van Ron Mueck. Wat later komen – naast een voor de plot betekenisvol letterschilderij van Christopher Wool – ondermeer de Balloon Dog van Jeff Koons en Saint Sebastian van Damien Hirst in beeld. Al met al schetst couturier/regisseur Tom Ford een (terecht) wat karikaturaal beeld van het topsegment van de kunstmarkt. En het verhaal? Welnu, het zijn er twéé. Tesamen – en door, langs en over elkaar heen – zijn ze goed voor een even intrigerende als oogstrelende puzzel, maar ieder voor zich zijn die verhaallijnen bepaald niet origineel te noemen. De film combineert bekende ingrediënten tot iets nieuws – en doet daarmee precies datgene waarmee kunstenaars als Koons en Hirst zo succesvol zijn geworden. Maar waar het in hun werk aan ontbreekt, daar zit Nocturnal Animals onder het even kil lijkende oppervlak vol mee: gevoel.

maandag 5 december 2016

inkijk afscheidsborrel

de laatste expositie in Inkijk Wibautstraat: Annegret Kellners Domestic Verge

Als u dit blog regelmatig leest weet u dat het Gemeentelijk Vervoer Bedrijf (GVB) Amsterdam, na vele jaren uitstel, is begonnen met het renoveren van de metrostations aan de zogeheten Oostlijn. En dan weet u ook dat onze Inkijk-etalagegalerieën na die renovatie helaas niet terugkomen. Metrostation Waterlooplein is inmiddels gesloten, Wibautstraat volgt binnen enkele weken en Weesperplein staat voor halverwege 2017 op de rol.

Hoewel we dus nog enkele maanden te gaan hebben in station Weesperplein, voelden we een sterke behoefte om project Inkijk ‘officieel’ af te sluiten op de plek die ons het meest aan het hart ligt (en die daar het meest geschikt voor is:) metrostation Wibautstraat. In de opslagruimte naast/aan de Inkijkgalerie aldaar organiseren we a.s. zondag 11 december van 15.00 tot 20.00 uur een afscheidsborrel. Iedereen die ooit heeft geëxposeerd is uitgenodigd, maar ook toevallige passanten zijn welkom - die vormen immers ons publiek. En ook u, waarde lezer, nodigen wij uit om langs te wippen en met ons een drankje te drinken op ons bijna achttienjarige 'tijdelijke' project. De Inkijk is (bijna) dood, leve de Inkijk!!

Update 6-12: een terugblik op achttien jaar Inkijk op Trendbeheer.

zaterdag 26 november 2016

collectors & big

Gabriel Lester @ Collectors View  |  Hans van Benthem & Christiaan Zwanikken @ Big Art

Het gebouw van de voormalige Diamantbeurs aan het Amsterdamse Weesperplein wordt verbouwd tot Capital C, een sjieke vest(ig)ing voor de ‘creatieve industrie’. Hetgeen betekent: werkplekken die een normale kunstenaar nooit van zijn leven zal kunnen betalen en trendy horeca (want daar hebben we blijkbaar nog niet genoeg van in Amsterdam...) Nou ja, beter iets cultureels dan weer een bank- of verzekeringskantoor of het zoveelste hotel, nietwaar? Tijdens het huidige Art Weekend zijn er twee uitgebreide tentoonstellingen te zien in een lekker rauwe, onaffe setting: de bouwvakkers hebben tot nu toe vooral sloopwerkzaamheden verricht; de plafonds liggen open; hier en daar is het stuc van de muren en alles wordt tamelijk provisorisch met bouwlampjes aangelicht - hetgeen de sfeer alleen maar ten goede komt.

Collectors' View, op de eerste etage, omvat een selectie eigentijdse kunst van Nederlandse kunstenaars uit zes private verzamelingen. Variatie troef: het gaat van ruige sculptuur (Folkert de Jong) via intrigerende videokunst (Florian & Michael Quistrebert) naar hele pure lichtkunst (Amalia Pica.) Heel fijn vinden we het grofmazige LED-pixelpaneel met kosmische stofwolken en sterrenstelsels van Gabriel Lester; erg spannend is een tweekanaals videoprojectie met vertraagde beelden van gecatapulteerde dooie vogeltjes (!) van Janis Rafa. Op de 3e tot en met de 6e etage zien we de expositie/kunstbeurs met ‘oversized kunstwerken’ Big Art. Ook hier is van alles te zien: sculpturen, installaties, (design-)lichtobjecten, schilderijen en fotografie... veel lijn zit er eigenlijk niet in en ook is niet alles écht groot maar who cares: er valt veel te genieten. Eén van de hoogtepunten vormt Nose Patrol van Christiaan Zwanikken: twee kinetische, deels low- en deels hi-tech apparaten die geurige rook produceren en die vanuit glazen cilinders (met geluid als van een kanon) naar buiten ‘schieten’. Zowel razend knap als heerlijk onzinnig. Wij zeggen: gaat dat zien! En als u dan toch op het Weesperplein bent, loop dan ook de trap van het metrostation even af richting onze Inkijkgalerie en pik de expositie Onderwereld even mee: PJ Roggeband heeft weer een aantal nieuwe elfletterige woorden toegevoegd.

vrijdag 25 november 2016

de koning te rijks [alweer]

   Funda Gül Özcan  |  Takeshi Ikeda

Voor het zoveelste jaar op rij bezochten we de preview van het kijkfeest dat RijksakademieOPEN heet. Er lijkt dit jaar wat minder videokunst te zijn, wat meer schilderkunst, opnieuw het nodige high brow-spul dat ons boven de pet gaat en/of waar we ons de benodigde tijd niet voor gunnen, én – gelukkig – weer heel wat fijne ruimtelijke installaties. We noemen er hier drie, te beginnen met de forse ‘kijkdoos’ van Funda Gül Özcan, waarin op vernufige wijze allerlei iconische beelden achter elkaar op glasplaten worden gereflecteerd waardoor ze als hologrammen in het luchtledige lijken te ‘zweven’. Wolken, bliksemschichten, een waterval en een regenboog, maar ook een IS-vlag en een kwaadaardig starend oog komen samen in een fraaie maar ook verontrustende, ruïne-achtige setting. Matthijs Munnik, vorig jaar nog met zijn één van zijn hallucinaties opwekkende stroboscoop-installaties present in onze Lichtjaren-expositie in het Kunstfort te Vijfhuizen, doet het nu stukken rustiger aan met een werk dat nogal aan dat van James Turrell doet denken. Matthijs toont Luminal, een geheel witte ruimte waarin alle hoeken zijn weggewerkt en die daardoor een dimensieloze leegte lijkt te vormen. Dit ‘canvas’ wordt ‘beschilderd’ met gekleurd licht, van zachtgroene pasteltinten tot felroze. Zachte elektronische klanken dragen bij aan het gevoel dat we een soort bezinningsruimte zijn binnengegaan. Het verreweg mafste werk is van noise-fan Takeshi Ikeda: een constellatie van tamelijk extreme videoprojecties. De film waarin hij in een razend tempo ‘5643 kwaadaardige liedjes die je meteen weer moet vergeten’ uitkotst (!) is even hilarisch als ontregelend. We zeiden het al: een kijkfeest!

zaterdag 12 november 2016

aankomst

Op bezoek in het Arrival- ruimteschip  |  James Turrell: Antenna (2010)

In Arrival, nu in de Nederlandse bioscopen, krijgt de aarde voor de zoveelste keer bezoek from outer space. Dit keer komen de aliens in gigantische, gitzwarte peulvormige ruimteschepen*. Hoogleraar linguïstiek Louise Banks (Amy Adams) krijgt van het Pentagon de opdracht om met de wezens te communiceren en uit te vinden wat ze komen doen. De militairen – en de kijker – krijgen een onderhoudend lesje in wat taal in essentie is: een stelsel van afspraken, gebaseerd op sociale codes. Taal bepaalt wie en wat wij zijn en ook wie en wat ‘de ander’ is – en dat loopt nogal eens uiteen**. Taal bepaalt in hoge mate hoe we onze existentie ervaren, dus naarmate linguïste Banks de taal van de aliens leert begrijpen gaat ze ook anders naar haar leven kijken. Arrival is een fijne filosofische film die tevens ongegeneerd sentimenteel durft te zijn. Science fiction meets Ludwig Wittgenstein meets melodrama, zoiets. Eén van de betere dit jaar.

*) Bij het ontwerpen van de binnenkant van het ruimteschip hebben de makers zich laten inspireren door het werk van lichtkunst-held James Turrell.
**) Ergens halverwege de film roeptoetert een woedende opiniemaker dat de overheid 'ons land weggeeft aan die enge vreemdelingen!’... Arrival is met momenten akelig aktueel.

vrijdag 11 november 2016

donderdag 10 november 2016

11letterdag



Morgen is het de elfde van de elfde. Vanaf 's ochtends elf minuten over elf zal getallengek PJ Roggeband van het Elfletterig Genootschap (wie kent het niet?) zijn expositie Onderwereld uitbreiden met nieuwe elfletterige woorden. Voor wie dat wil geeft de doorgaans goed van de tongriem gesneden woordfanaat enige tekst en uitleg over zijn ondergrondse expositie, zijn Genootschap, zijn weblogement (naar verluidt het breedste ter wereld) en zijn geplande Woordtopelf: een ranglijst met de elf meest opmerkelijke Nederlandse elfletterige woorden van 2016. (Grote kansmakers zijn alvast horrorclown en tuigvlogger, maar wie weet wat dit idiote jaar ons nog aan woordgekkigheid brengt.) Gaat dat zien & weest welkom!

PJ Roggeband @ Onderwereld | Vrijdag 11 november van 11.11 tot ca. 15.15 uur | Etalagegalerie Inkijk | metrostation Weesperplein

maandag 7 november 2016

niet zomaar een art walk

PJ Roggeband geeft uitleg bij zijn installatie  |  Mrs Pilgrimm in de ondergrondse

Omdat een opening in de metro nu eenmaal niet kan, maar we onze Inkijk-kunstenaars toch een memorabel startschot van hun exposities willen bieden, sluiten we sinds vele jaren elk opbouwweekend af met een kleine artwalk. We lopen/fietsen/metroën met de dienstdoende kunstenaars en een select groepje genodigden langs de verschillende etalagegalerieën. Elke kunstenaar geeft daarbij een korte uitleg over haar of zijn werk. In verband met renovatiewerkzaamheden in/van station Waterlooplein, en daarmee het einde van de Inkijk aldaar, deden we gisteravond voor het eerst geen drie galerieën aan maar slechts twee. Vanwege diezelfde renovatie was dit tevens de allerlaatste keer dat we de kunstwandeling eindigden met een drankje en een babbeltje in onze benzinebar opslagruimte cq het voor publiek onzichtbare gedeelte van de Inkijk in station Wibautstraat; daar waar we ooit, in 1999(!), zijn begonnen. Speciaal voor deze gelegenheid (en oké, omdat ze toevallig in de buurt was) hadden we een muzikale entr’acte gestrikt: Sophie Williams oftewel Mrs Pilgrimm uit het Engelse Northampton. Met haar uiterst breekbare post-folk-liedjes op basis van stem, cello en een eenvoudig loop-effectpedaal gaf zij op fraaie wijze uiting aan het gevoel van melancholie dat ons overvalt bij de gedachte dat we binnenkort ‘onze’ Wibautstraat moeten verlaten. Maar ho eens even, niet te lang getreurd zeg: het ging op de eerste plaats om de aftrap van de zeer geslaagde exposities van resp. PJ Roggeband in Inkijk Weesperplein en Annegret Kellner in Wibautstraat. En dus was er, voor het laatst, weer die fijne afwisseling van serieuze art talk en jolijt op die rare ondergrondse locatie. We zullen dit gaan missen...

vrijdag 4 november 2016

inkijk | inkijk

PJ Roggeband: Uitlaattuin  |  Annegret Kellner: Domestic Verge

Het moet ergens in 2003 zijn geweest dat een zekere PJ Roggeband bij ons aanklopte. Of we misschien van zijn diensten gebruik wilden maken? Hij was namelijk van het Elfletterig Genootschap en 'Polderlicht' vond-ie zo’n mooi elfletterig woord... Het heeft dus even geduurd maar nu is het zover: de man achter talloze illustraties, objecten en performances op basis van al dan niet zelfverzonnen elfletterigheden exposeert met ingang van dit weekeinde in onze Inkijkgalerie in metrostation Weesperplein. Zijn typografische installatie Onderwereld bestaat uit allerlei elfletterige woorden (scharrelapp, horrorclown enz.) die hem dit jaar opvielen. Deze woorden worden gepresenteerd in de vorm van ondermeer tekeningen en spandoeken, in de komende weken zo nu en dan aangevuld met korte performances. De expositie eindigt in de eerste week van januari, en dan zal zelfverklaard ‘getallenman & woordenboer’ Roggeband de zogeheten Woordtopelf onthullen: de elf meest opmerkelijke elfletterige woorden van 2016.

Eveneens dit weekeinde zal Annegret Kellner haar installatie Domestic Verge opstellen in de Inkijk in station Wibautstraat. Annegret werkt veel met kamerplanten die ze laat lijden en uiteindelijk sterven door ze bijvoorbeeld heftig door elkaar te schudden of tegen een muur te pletten. De gemartelde en gemangelde planten refereren aan de kwetsbaarheid en vergankelijkheid van het bestaan. Memento mori meets Intratuin, zeg maar. In de Inkijk zijn het geen echte planten die eraan moeten geloven, maar op groot formaat geprinte exemplaren die op gipsplaten zijn geplakt. Vervolgens zijn die gipsplaten – en daarmee de planten – op verschillende plaatsen geknakt. Ondanks de gehanteerde esthetiek is de pijn voelbaar... en passend, want in verband met de naderende renovatie van de publiekshal van metrostation Wibautstraat dienen wij onze Inkijk-ruimte halverwege december – na bijna achttien jaar – te verlaten. In volle bloei rigoureus afgekapt...

maandag 31 oktober 2016

rondje napoli

Daniel Buren: Come Un Gioco Da Bambini (2014); Michelangelo Pistoletto: Venere Degli Stracci (1967) @ Museo Madre
Joseph Kosuth @ Metrostation Dante | Karim Rashid @ Metrostation Piazza Borsa

vrijdag 21 oktober 2016

armando @ ontroerwoud

v.l.n.r. Wim Vonk, Armando en Marja van Putten

In navolging van talloze kunstliefhebbers, collega-kunstenaars, muzikanten, dansers, meutes schoolkinderen, halve zolen en een heuse Minister van Binnenlandse Zaken kwam gisterochtend de grote Armando een kijkje nemen in het CBK. We reden hem een uurtje rond op een geïmpoviseerde rolstoel, en onderwijl gaf Wim Vonk tekst en uitleg bij zijn Ontroerwoud. Het beviel Armando zeer wat-ie zag...

Stichting Polderlicht presenteert: Ontroerwoud – een project van Wim Vonk in CBK Amsterdam, Oranje-Vrijstaatkade 71 | 1093 KS Amsterdam
8 september t/m 22 oktober | woensdag t/m zaterdag van 11.00 tot 17.00 uur (donderdags tot 20.00 uur) | Gratis toegang – donatie voor optredende acts.

donderdag 20 oktober 2016

carla > lydia



Voor het derde jaar op rij deed no wave-icoon Lydia Lunch gisteravond de leukste venue van Amsterdam aan. Dit keer niet om met haar geweldige ensemble Retrovirus een selectie opzwepende nummers uit haar alweer meer dan vijfendertig jaar durende carrière te spelen, maar om ons – ondersteund/afgewisseld door de inventieve drummer Weasel Walther – op een spoken word-voordracht te trakteren. Omdat we normaal gesproken niet zoveel geven om songteksten en nog minder om stand up-poetry, waren onze verwachtingen niet bijster hoog gespannen. Het moet gezegd: het viel alleszins mee. Door een uitgekiend gebruik van galm- en noise-effecten genereerden Lunch en Walther voldoende muzikaliteit om de volle drie kwartier lang te blijven boeien. Veel interessanter vonden we voorprogramma Carla 'Evangelista' Bozulich. Gewapend met niet meer dan een vervormde basgitaar, een loop station en haar uitermate expressieve stem (oh ja, en een vent die voorzichtig de bekkens beroerde gedurende een deel van de set) werkte ze zich in een klein half uurtje door een vijftal even uitgesponnen als vage abstracte songs. Met een minimum aan instrumentbeheersing maar een maximum aan expressie wist Bozulich steeds meer spanning op te bouwen, die tot ontlading kwam in een zinderende uitvoering van Baby, That’s The Creeps (2006). Dit nummer alleen al was de bescheiden entreeprijs meer dan waard. De fijne eighties-dansplaatjes achteraf, het bier en het goede gezelschap deden de rest.

woensdag 19 oktober 2016

ontroerwoud: laatste week!


Het is wel eens anders geweest, maar in het geval van Wim Vonks Ontroerwoud hebben we over publiciteit niet te klagen. Naast videoreportages op RTV-NH en Oost-online verschenen er artikelen in de kranten Parool en Dwars door de Buurt en op allerlei websites zoals Nachtbrakers, Gert Verbeek, Vice en – gisteren nog – Dadarockt. Mede daardoor werd Ontroerwoud elke week beter bezocht. En terecht natuurlijk, want een unieke tentoonstelling is het. Maar aan alle goeds komt een eind, en zo ook in dit geval: Ontroerwoud is alleen deze week nog te zien en dan is het schluss. Zaterdag a.s. sluiten we het project af met de vage experimentele (geluids-)performance van Isidoor Wens. Zoals te doen gebruikelijk is ook dan de toegang gratis. En alsof dat niet genoeg reden is: in de koeling staat nog heel wat bier dat op moet... dus wees welkom!

Stichting Polderlicht presenteert: Ontroerwoud – een project van Wim Vonk in CBK Amsterdam, Oranje-Vrijstaatkade 71 | 1093 KS Amsterdam
8 september t/m 22 oktober | woensdag t/m zaterdag van 11.00 tot 17.00 uur (donderdags tot 20.00 uur) | Gratis toegang – donatie voor optredende acts.

zondag 16 oktober 2016

celluloid: ceci n'est pas une cigarette

Sandra Gibson & Luis Recoder: Available Light | João Maria Gusmão & Pedro Paiva: Pipe

De digitale revolutie heeft ons veel gebracht, maar dat ouderwetse analoge filmbeeld met zijn zinderende ‘kodakkleuren’ en levendige korrelstructuur is door nog geen enkele dvd of blue-ray geëvenaard. Geen wonder dat er nogal wat kunstenaars zijn die werken met de eigenschappen van analoog filmmateriaal en het toverapparaat waarmee dat ouderwetse medium tot leven wordt gewekt: de filmprojector. In EYE Amsterdam bezochten we vandaag een fijne expositie waarin voornamelijk ratelende 16 mm-projectoren en loop-kastjes de sfeer bepalen. Celluloid gaat over de fysieke kwaliteiten van 'echt' filmmateriaal, waarbij dat materiaal zelf het verhaal vormt in plaats van dat het de drager is van een narratief – pure film dus, geen cinema. Die restrictie blijkt niet voor elk werk in de expositie te gelden: Bending To Earth van Rosa Barba en publiekstrekker FILM van Tacita Dean zijn toch vooral verhalen op film – en daarmee wat ons betreft het minst interessant in dit kader. Veel spannender is Rosa Barba’s installatie waarin twee projectoren hun lenzen als in een dialoog op elkaar richten, met dramatisch schaduwspel (‘oerfilm’) tot gevolg. Of de projector van Sandra Gibson & Luis Recoder die een filmrol stukje bij beetje uitspuugt zodat een grote spaghettiberg aan beeldmateriaal ontstaat.

Gibson & Recoder tonen ook Available Light, de meest ‘pure’ manifestatie van film in de expositie – en daarmee tevens het hoogtepunt ervan: drie projectoren die elk een rol film afspelen waarop het beeld enkel en alleen is ontstaan door kortstondige blootstelling van het filmnegatief aan licht, om het daarna meteen te ontwikkelen. Het resultaat: zinderende, vibrerende kleurvlakken in rood/geel, blauw/groen of grijs/lila. Alsof het oeuvre van Mark Rothko tot leven komt – maar dan op zijn kant (en met hier en daar een vlek of kras.) De ruim twintig mooi opgestelde 16 mm-projecties van João Maria Gusmão & Pedro Paiva – feitelijk een tentoonstelling van zichzelf – variëren van enkele minuten tot ruim een kwartier. De kortste zijn het interessantste: registraties van schijnbaar banale zaken die, omdat ze in extreme slow motion zijn geschoten, heel bijzonder worden. In Ventriloquism staat een sculptuur van de heilige Dionysius, zijn afgehakte hoofd in zijn handen, naast een kruik waaruit een straal water (of wijn?) spuit. In een ander fraai filmpje zien we een man en profile die een sigaret rookt terwijl de achtergrond langzaam achter hem verschuift, waardoor de in zijn donkere kroeshaar geverfde Magritte-pijp pas in tweede instantie opvalt. Het mooist van deze miniatuurtjes, maar daar heten we dan ook Polderlicht voor, vinden we de drie projecties op rij waarin groepjes TL-buizen in een wat verwaaide lampenwinkel worden getoond: de normaal nauwelijks zichtbare flikkering van de buizen is flink vertraagd, met hallucinerend resultaat.

donderdag 13 oktober 2016

ontroeroververfaksie

Marcel Duchamp: L.H.O.O.Q.  |  Robert Rauschenberg: Erased de Kooning Drawing  |  Marja van Putten: ???

"Gewapend met een fles Jack Daniels-whisky als troost en bemoediging ging Robert Rauschenberg [in 1953] naar het atelier van de beroemde schilder Willem de Kooning. Hij klopte aan. Elke vezel in zijn lichaam wenste dat De Kooning afwezig was. Maar hij was er wel. Hij deed open en vroeg de piepjonge kunstenaar binnen te komen. Eenmaal binnen en terwijl de adrenaline door zijn aderen raasde, stelde Rauschenberg zijn vraag. Wilde De Kooning hem alstublieft een tekening geven die hij, Rauschenberg, dan kon vernielen door de afbeelding met een gummetje uit te wissen?" [Uit: Dat Kan Mijn Kleine Zusje Ook – Will Gompertz, 2012]

De vraag is alweer bijna honderd jaar oud (om precies te zijn: sinds Marcel Duchamps L.H.O.O.Q. uit 1919) maar nog steeds is er geen eenduidig antwoord: in hoeverre mag de ene kunstenaar ‘ingrijpen’ in het werk van de ander? Wanneer is het slechts vandalisme, wanneer blasfemie, wanneer is er sprake van een verrijking? En doet de reputatie van het ‘gevandaliseerde’ kunstwerk er eigenlijk toe of betreft het hier een puur principiële kwestie? Vandaag om 18.00 uur zal beeldend kunstenaar Marja Van Putten een werk van Wim Vonk – onderdeel van Ontroerwoud in CBK Amsterdam  – besmeuren, onderkalken, wegschilderen, vernielen... is deze 'verfaksie' artistiek gezien een verbetering? Of gewoon zonde? Aan u om een oordeel te vellen...

Stichting Polderlicht presenteert: Ontroerwoud – een project van Wim Vonk in CBK Amsterdam, Oranje-Vrijstaatkade 71 | 1093 KS Amsterdam
8 september t/m 22 oktober | woensdag t/m zaterdag van 11.00 tot 17.00 uur (donderdags tot 20.00 uur) | Gratis toegang – donatie voor optredende acts.

dinsdag 11 oktober 2016

deze week in ontroerwoud

Uit de collectie van Klaas de Jonge  |  iNana & Carles  |  Su Tomesen: Toko

Nog twee weken duurt Wim Vonks Ontroerwoud in CBK Amsterdam. Van zichzelf al 100% de moeite van een bezoek waard, maar we kunnen het ook deze week niet laten om er één en ander omheen te organiseren. Morgenmiddag om 15.00 uur (en dus niet overmorgen, zoals aanvankelijk de bedoeling was) zal antropoloog en mensenrechtenactivist Klaas de Jonge nogmaals tekst en uitleg geven over zijn niet geringe verzameling Afrikaanse kunstobjecten en vertellen hoe hij aankijkt tegen de manier waarop Wim een aantal van die objecten in zijn installatie heeft verwerkt. A.s. zaterdag is Su Tomesen vanaf ca. 12.00 uur aanwezig met haar installatie Toko. Diezelfde middag is er ook weer live-muziek: Singer/songwriter iNana en cellist Carles spelen naar eigen zeggen ‘artpop’ en combineren daarbij akoestische instrumenten met electronica. Hier alvast een voorproefje. Bij wijze van opwarmertje zal een niet nader te noemen curatorenpaar eveneens enkele liedjes spelen, die speciaal voor deze gelegenheid uit de oude doos zijn gevist. De toegang is zoals altijd gratis, al wordt een donatie voor de aantredende acts weer zeer op prijs gesteld. U bent van harte welkom!

Stichting Polderlicht presenteert: Ontroerwoud – een project van Wim Vonk in CBK Amsterdam, Oranje-Vrijstaatkade 71 | 1093 KS Amsterdam
8 september t/m 22 oktober | woensdag t/m zaterdag van 11.00 tot 17.00 uur (donderdags tot 20.00 uur) | Gratis toegang – donatie voor optredende acts.

woensdag 5 oktober 2016

galmgitaar en groeigedicht


Komende zaterdagmiddag wordt Wim Vonks Ontroerwoud opgeschrikt opgeluisterd door de even volumineuze als dromerige gitaarpop van Deutsche Ashram, bestaande uit multi-instrumentalist Ajay Saggar en zangeres Merinde Verbeek. Zij spelen eigen composities waarin krautrock-en shoegaze-invloeden worden gecombineerd met Cocteau Twins-achtige melodieën en een bijpassend wijds geluidsbeeld. Hun debuutelpee Deeper And Deeper staat op het punt van verschijnen en klinkt precies zoals de titel belooft. En dat is nog niet alles: want ook G.W. Sok treedt aan. Na dertig jaar zijn activistische teksten (de man heeft het hart op de goede linkse plek) te hebben gezongen gedeclameerd in de legendarische punkband The Ex, hield Sok het voor gezien. Maar rustiger kreeg hij het niet: momenteel verzorgt hij de vocalen in meer dan tien (!) verschillende bands, waaronder King Champion Sounds en Cannibales et Vahinés. Solo brengt hij Nederlandstalige gedichten die zowel bijtend als grappig zijn. Wij verheugen ons met name op zijn 'groeigedicht', dat voor elk optreden wordt uitgebreid en ondertussen nauwelijks nog op één kant van een ouderwetse vinylplaat past. E.e.a. begint om 14.30 uur, wees welkom maar kom op tijd!

Stichting Polderlicht presenteert: Ontroerwoud – een project van Wim Vonk in CBK Amsterdam, Oranje-Vrijstaatkade 71 | 1093 KS Amsterdam
8 september t/m 22 oktober | woensdag t/m zaterdag van 11.00 tot 17.00 uur (donderdags tot 20.00 uur) | Gratis toegang – donatie voor optredende acts.

maandag 3 oktober 2016

junglepraat


De mensen achter Dwars door de Buurt en Oost-online, resp. dé papieren buurtkrant en hét digitale nieuwsmedium van Amsterdam-Oost, bundelen hun krachten en gaan live. In het voormalige Muiderpoorttheater organiseren zij komende woensdagavond de eerste van een serie talkshows, genaamd Dwars door Oost in de Jungle, met gasten uit politiek, media, sport en cultuur. Naast ondermeer bestuursvoorzitter van stadsdeel Oost Ivar Manuel, schrijver Philip Snijder en fotografe Maria Pia Kille zijn ook wij van Polderlicht uitgenodigd. We zullen worden geïnterviewd over onze activiteiten in Oost en met name over Etalagegalerie Inkijk – u weet wel, dat ‘tijdelijke’ kunstproject in Amsterdamse metrostations dat we al sinds 1999 (!) stug volhouden maar dat binnenkort toch echt tot een einde komt. De toegang is gratis, misschien tot dan?

Dwars door Oost in de Jungle #1
| woensdag 5 oktober 20.00 uur | Jungle Amsterdam | Tweede van Swindenstraat 26 | toegang gratis | meer info hier.

zaterdag 1 oktober 2016

jean en wim

Jean Tinguely: Le Ballet des Pauvres  |  Wim Vonk: Ontroerwoud (detail)

“Een beetje als Tinguely”, zegt menigeen bij het zien van Wim Vonks Ontroerwoud in CBK Amsterdam. Daar is wat voor te zeggen: zowel het oeuvre van Jean Tinguely als dat van Wim Vonk wordt gekenmerkt door objets trouvés, beweging en geluid. Ook hebben beiden de weldadige ‘alles kan en alles mag’-jaren ‘60-vibe gemeen die ook het werk van bijvoorbeeld Robert Rauschenberg en Edward (the Beanery) Kienholz zo typeert. Tinguely's installatie Le Ballet des Pauvres (1961), momenteel te zien bij het fijne retrospectief Machinespektakel in het Stedelijk Museum, had in Ontroerwoud zeker niet misstaan. Maar waar Tinguely vooral gebruikt maakt van koude, industriële materialen houdt Wim het over het algemeen bij ‘lieve’, meer huiselijke en/of persoonlijke vondsten. En waar Tinguely zijn in wezen pessimistische boodschap onderstreept door talloze dierendoodskoppen te gebruiken, kiest Wim die zulk pessimisme vreemd is – in ruime mate voor veel feestelijkere Afrikaanse beelden en maskers. Tinguely maakte gaandeweg steeds ruiger en groter werk, dat van Wim blijft subtiel en uiterst gedetailleerd. Dus ja, Ontroerwoud is inderdaad 'een beetje als Tinguely' maar staat evengoed volledig op zichzelf. Hoe dan ook: eerst het Stedelijk bezoeken en meteen daarna naar CBK Amsterdam (of andersom:) het is een perfecte combi.

Stichting Polderlicht presenteert: Ontroerwoud – een project van Wim Vonk in CBK Amsterdam, Oranje-Vrijstaatkade 71 | 1093 KS Amsterdam
8 september t/m 22 oktober | woensdag t/m zaterdag van 11.00 tot 17.00 uur (donderdags tot 20.00 uur) | Gratis toegang – donatie voor optredende acts.

vrijdag 30 september 2016

tinguely in het stedelijk

het centrale 'altaarstuk' in Mengele-Totentanz  | Jean Tinguely (1987)

Het is natuurlijk een dilemma. Gammele houtje-touwtje-schroefje-boutje-kunst van ooit die door de jaren zó veel waard is geworden dat er alleen nog met de allergrootste voorzichtigheid mee kan worden omgegaan. De kinetische sculpturen van Jean Tinguely (1925-1991) zijn gemaakt om te hotsen en klotsen, draaien en dreunen, ronken en ratelen. Gisteravond opende Machinespektakel, een groots Tinguely-retrospectief in het Stedelijk Museum, met naast een schat aan foto’s, films, tekeningen, enkele tientallen van die ‘machines’. Vanwege de fragiliteit (en de strenge voorwaarden die conservatoren, verzekeraars en bruikgevers er ongetwijfeld aan verbinden) bewegen de machines slechts af en toe – en dan nog maar heel kort. Zes, acht of tien minuten wachten op tien, hooguit twintig seconden beweging is zo’n beetje de standaard. Het contrast met de filmpjes, waarop de meester – peuk in het hoofd, fles wijn in de hand – ongegeneerd zijn machines wild knarsend en schuddend door hobbelige straatjes dirigeert of zelfs in een woestijn laat exploderen(!) is dan ook groot. Dat gezegd hebbende, het wachten wordt elke keer beloond als zo’n ding zich in beweging zet: wat een feest! Parodie óp, hommage áán, en waarschuwing vóór de geïndustrialiseerde wereld, en in al zijn analoge glorie een zegen in deze gedigitaliseerde tijden. Tinguely was een typische exponent van de jaren ‘60 waarin alles anders moest en kón – zelfs zijn duisterste werken getuigen van onverwoestbaar optimisme en joie de vivre. Zo ook hét hoogtepunt van de expositie: Mengele-Totentanz (1987), een ensemble grimmige, schimmig aangelichte machines die zijn opgebouwd uit de restanten van een afgefikte boerderij: verkoolde balken, dierenschedels en verwrongen resten van landbouwmachines van het merk Mengele. Een spookhuis waarin levenslust en horror een danse macabre aangaan om blij van te worden. Om de zes minuten, dus even geduld hebben...

woensdag 28 september 2016

his life in the bush of ghosts


Tot de opvallendste aspecten van Wim Vonks Ontroerwoud behoren de vele Afrikaanse beelden en maskers. Het grootste deel daarvan komt uit de collectie van antropoloog, mensenrechtenactivist en levende legende Klaas de Jonge en is afkomstig uit Oostelijk Congo. Daar werkte De Jonge ondermeer in het gevangeniswezen en hield hij zich bezig met het helpen oplossen van lokale conflicten. Bij wijze van mentaal tegenwicht voor de horrorverhalen van slachtoffers en daders van extreem geweld begon hij Afrikaanse kunstvoorwerpen te verzamelen. De anekdotes die de verkopers over de objecten vertelden waren daarbij net zo belangrijk als het uiterlijk ervan. Klaas de Jonge is morgenavond van 18.00 tot 19.00 uur in het CBK aanwezig om te vertellen over zijn verzameling Afrikaanse kunst in het algemeen en een aantal specifieke stukken in het bijzonder. De toegang is gratis, wees welkom! 

Stichting Polderlicht presenteert: Ontroerwoud – een project van Wim Vonk in CBK Amsterdam, Oranje-Vrijstaatkade 71 | 1093 KS Amsterdam
8 september t/m 22 oktober | woensdag t/m zaterdag van 11.00 tot 17.00 uur (donderdags tot 20.00 uur) | Gratis toegang – donatie voor optredende acts.

dinsdag 27 september 2016

money to burn


Tijdens ons verblijf in Warschau bezochten we de Zachęta National Gallery of Art en zagen daar een boeiende groepstentoonstelling over de sociale, culturele en/of symbolische aspecten van geld. Voor het fijne kunstblog Trendbeheer maakten we er een reportage over: bekijk 'm hier.

zondag 25 september 2016

groeten uit warschau


Warschau is bepaald geen cultureel Mekka, maar herbergt een uniek neonmuseum met lichtreclames en -aanduidingen van vóór de val van de Muur. In de jaren '50 werd het ontwerpen van de toen nog nieuwe lichttechniek door de overheid gelauwerd als één van Polens 'staatskunsten', met een grote vrijheid voor ontwerpers tot gevolg. Daarna werden neonuitingen steeds meer onderhevig aan regels en bureaucratie, waardoor het soms wel drie jaar (!) kon duren eer er toestemming was voor het aanbrengen van een nieuwe tekst. Naast een afnemend enthousiasme was er ook steeds minder geld voor de dure techniek. Na de Koude Oorlog raakten de neons, exponenten van een voorbije en gehate tijd, uit de gratie en werden ze en masse vernietigd. Enkele liefhebbers wisten er een aantal te redden en richtten er een klein maar charmant museum voor op dat één van de hoogtepuntjes vormde van onze trip naar de Poolse hoofdstad.

zondag 18 september 2016

adieu waterlooplein

de eerste: Memory van Loes Diephuis  |  de laatste: Kluis van Koen Kloosterhuis 

Vandaag viel definitief het doek voor onze Inkijk-etalagegalerie in metrostation Waterlooplein. Een fantastische plek, niet zomaar ergens in een gang naar een publiekshal van een Amsterdam metrostation maar direct onder de hoofdingang van het Stadhuis én meteen naast de Waterloopleinmarkt – waardoor we de nodige ambtenaren en talloze toeristen onder ons publiek mochten tellen. We hebben er, afgezien van twee onderbrekingen voor stationsonderhoud, sinds april 2007 continue installatiekunst getoond. Er zijn welgeteld 51 tentoonstellingen te zien geweest: Memory van onze eigen Loes Diephuis was de eerste; Koen Kloosterhuis’ Kluis de laatste.

Of we na de renovatie van het station weer terugkomen, wordt ons door menigeen gevraagd. Helaas, ‘kunst’ maakt geen deel uit van de toekomstplannen van het GVB. Liever verhuurt men de ruimtes aan een Zaanse grootgrutter of een stropdassenketen, clubs die een marktconforme vierkante meterprijs kunnen betalen. Diezelfde renovatie die maakt dat we moeten stoppen was tevens de raison d’être van de etalagegalerie: wij mochten een aantal ruimtes als galerie inrichten die men vanwege die aankomende opknapbeurt niet 'normaal' verhuurd kreeg. Dat alle renovatieplannen vervolgens werden uitgesteld, aangepast, gedownsized, vertraagd en nog maar eens uitgesteld werkte alleen maar in ons voordeel. Met andere woorden: dankzij economische crisis en extreem stroperige besluitvormingsprocessen heeft ‘tijdelijk’ project Inkijk zolang kunnen duren. We verwijten het GVB dan ook niets, die tijdelijkheid was van meet af aan part of the deal. Maar leuk is anders.

nb Medio december a.s. volgt de Inkijk in station Wibautstraat – en medio 2017 is Weesperplein aan de beurt. Dat betekent dat we, na de twee die nu nog te zien zijn (Mutated Presence van Gerry Mellema in Weesperplein en Kairos van Marielin Simons in Wibautstraat) nog vijf tentoonstellingen te gaan hebben. Ondertussen werken we aan een terugblik op in totaal zeventien(!) jaar Inkijk in de vorm van een boekje en er zijn ideeën voor een soort finissage aan het eind van het jaar. 

zaterdag 17 september 2016

mrs pilgrimm @ ontroerwoud


Gert Verbeek: "Wim Vonk liep tijdens de korte set van Mrs Pilgrimm een paar keer door de grote ruimte om de mobiele onderdelen van de tentoonstelling uit te zetten. Zijn timing was perfect. Door Vonks bijdrage leek het alsof we ons in een oerwoud bevonden waarin alle levende wezens gebiologeerd door het gezang een voor een tijdelijk stopten met hun activiteiten. Na de eerste maten van de a capella gezongen traditional Gathering Rushes was het Ontroerwoud volledig tot rust gekomen. De eerste objecten begonnen pas weer te bewegen vanaf het moment dat Mrs Pilgrimm iets heftiger op haar instrument tekeer ging. Muziek en beeldende kunst gingen een perfecte symbiose aan."

vrijdag 16 september 2016

dadawoud



Alweer een week geleden opende, bij een hoge publieksopkomst, het meest recente Polderlicht-project: Ontroerwoud van Wim Vonk. Bij die gelegenheid was er zang (van oriëntaalse snit), dans (op stelten), bier en wijn (altijd fijn) en enkele toespraken. Zo werd het woord tot de aanwezigen gericht door kunsthistoricus Ariel Alvarez. Die stipte een aantal overeenkomsten aan tussen de op de kop af honderd jaar geleden in Zürich opgerichte dada-beweging (waarvan hij zijn specialiteit en het onderwerp van een heel fijn weblog heeft gemaakt) en Wims aanpak en resultaten. Want het waren die maffe dadaïsten die voor het eerst werkten met objets trouvés als stukjes foto en (pak-)papier en een pisbak – trouwens, de naam ‘dada’ komt van een shampoomerk – en dat Wim Vonk het gebruik van ouwe zooi gevonden voorwerpen tot kunst heeft verheven is een understatement. Een andere overeenkomst is de invloed van Afrikaanse kunst. Honderd jaar geleden was wat men toen art nègre noemde heel populair onder avant garde-kunstenaars en ook de dadaïsten lieten zich er graag door inspireren. Eén blik op Ontroerwoud leert dat Afrikaanse kunst ook Wim Vonk bepaald niet koud laat: vele tientallen maskers en voorouder- en fetishbeelden heeft-ie in de installatie verwerkt. (Niet tot ieders genoegen overigens: naar verluidt werd gisteren een bezoeker boos om wat-ie aanzag voor 'het spotten met de Afrikaanse cultuur’...)

Terug naar vorige week: na zijn toespraak trok Ariel een mantel aan, zette een mijter op en bracht als een heuse ‘dada-bisschop’ het klankgedicht Gadji Beri Bimba van dada-oprichter Hugo Ball ten gehore, om vervolgens swingend de aftocht te blazen onder de luide tonen van Talking Heads’ I Zimbra, gebaseerd op datzelfde gedicht. De toon was gezet.

Stichting Polderlicht presenteert: Ontroerwoud – een project van Wim Vonk in CBK Amsterdam, Oranje-Vrijstaatkade 71 | 1093 KS Amsterdam
8 september t/m 22 oktober | woensdag t/m zaterdag van 11.00 tot 17.00 uur (donderdags tot 20.00 uur) | Gratis toegang – donatie voor optredende acts.


maandag 12 september 2016

sad waters



Nick Cave is een man met vele talenten: zanger, songschrijver, bandleider (van Nick Cave & The Bad Seeds), performer, componist (met Warren Ellis) van sfeervolle filmmuziek, schrijver, scenarist, acteur. En tevens onbeschaamd poseur. Lange tijd ging dat laatste gepaard met de nodige zelfspot en (vaak gitzwarte) humor, maar zo pakweg de laatste tien, vijftien jaar leek Cave steeds meer in zijn eigen imago te gaan geloven. In 20.000 Days On Earth, het quasi-diepzinnige documentaire portret dat in 2014 in de bioscopen draaide, zagen we de acteur Nick Cave die de mythe Nick Cave uitspeelde zonder ook maar het geringste spoortje (zelf-)relativering. Maar wat we vooral betreurden was dat zijn muziek gaandeweg steeds routineuzer leek te klinken. Gemakzuchtiger. Onwaarachtiger.

De opnames van Cave's zojuist verschenen nieuwe plaat Skeleton Tree vonden plaats niet lang nadat één van 's mans kinderen, de 15-jarige Arthur, dodelijk verongelukte. Hoewel de songs grotendeels al waren geschreven vóór dat tragische ongeval plaatsvond is de muziek op Skeleton Tree van de eerste tot de laatste noot doordrenkt van intens verdriet. Nick Cave balanceert hier ergens tussen onzekerheid, kwetsbaarheid en vermoeidheid en laat dat openhartig horen. En moedig, want om zo’n vers trauma op tape te vangen is één ding, maar om dat vervolgens op de hele wereld los te laten is toch wel even wat anders. Hoe dan ook, van onwaarachtigheid is hier volstrekt geen sprake meer. Helaas leidt zo'n van tragiek doortrokken creatieproces niet automatisch tot een fantastische plaat. De nieuwe nummers zijn veelal onopgesmukte, tamelijk abstracte, drone-achtige soundscapes en daarmee verwant aan Cave’s filmmuziek, met dit verschil dat hij er nu nogal onvast overheen (praat-)zingt. Daarbij klinkt hij alsof hij de juiste melodieën nog niet helemaal heeft gevonden en hij z’n gebroken stem spaart voor als dat moment ooit komt. Om de loodzware sfeer niet te doorbreken lopen the Bad Seeds op hun tenen en beroeren ze hun instrumenten liefst zo minimaal en zo zachtjes mogelijk. In een aantal gevallen pakt die omzichtige, weifelachtige werkwijze erg goed uit: met name het ragfijne Girl In Amber is prachtig. Maar het voortslepende I Need You werkt al gauw op de zenuwen, en als er een stukje verderop een heuse operazangeres wordt opgevoerd leidt dat tot een soort new age-kitsch. Skeleton Tree vormt de indrukwekkende weerslag van een rouwproces en is daarom moeilijk objectief te beoordelen. Maar alle vijfsterren-recensies ten spijt, het behoort niet tot Nick Cave's beste werk en is zeker niet het meesterwerk dat menigeen er graag in wil horen. Wel is dit een volstrekt unieke plaat in 's mans oeuvre, en de meest aangrijpende bovendien.

vrijdag 9 september 2016

woensdag 7 september 2016

ontroeropening!

...een tipje van de sluier...

Morgenmiddag opent Ontroerwoud, het installatieproject van Wim Vonk dat wij presenteren in CBK Amsterdam. We hebben er recentelijk de nodige woorden aan gewijd en dat gaan we nu – moe en voldaan als we zijn na twee weken opbouwen – niet nog eens doen. Het enige dat we er over kwijt willen is dat het resultaat onze verwachtingen ruimschoots overtreft. In die enorme witte zee van ruimte aan de Oranje-Vrijstaatkade komen alle details (en dat zijn er nogal wat) gewoonweg nóg beter tot hun recht. Maar kom vooral zelf kijken hoe het is geworden! De opening is van 17.00 tot 20.00 uur en wordt opgeluisterd door ondermeer acrobatisch/muzikale toeren van Rauher Engel en fijne Iraanse klanken van Babak Amiri.

We danken CBK Amsterdam voor het vertrouwen en de mogelijkheid om weer eens – en dit keer ook letterlijk – flink uit te pakken. We danken het Amsterdams Fonds voor de Kunst voor de broodnodige financiële ondersteuning. We danken de kunstenaars die ‘iets’ van hun werk hebben toegevoegd aan Ontroerwoud of dat nog gaan doen. We danken de performers die in de komende weken in en om de installatie gaan optreden. En uiteraard danken we Wim en zijn vrouw Marja voor de hele fijne samenwerking in de laatste weken.

Stichting Polderlicht presenteert: Ontroerwoud – een project van Wim Vonk in CBK Amsterdam, Oranje-Vrijstaatkade 71 | 1093 KS Amsterdam
8 september t/m 22 oktober | woensdag t/m zaterdag van 11.00 tot 17.00 uur (donderdags tot 20.00 uur) | Gratis toegang – donatie voor optredende acts.

zondag 4 september 2016

inkijk | inkijk | inkijk

Gerry Mellema: Mutated Presence  |  Marielin Simons: Kairos  |  Koen Kloosterhuis: Portaal

Zeventien jaar! Eigenlijk is het absurd hoe lang ons ‘tijdelijke’ Inkijk-etalagegalerieënproject al duurt. Maar nu komt het einde er dan toch écht aan. Over een week of vier neemt de renovatie van metrostation Waterlooplein een aanvang, en dus dienen we over twee weken de Inkijk aldaar leeg op te leveren. Van de drie nieuwe tentoonstellingen die we dit weekeinde presenteren, duurt die in Waterlooplein dus het kortst – en omdat in de toekomstplannen van het GVB geen ruimte voor kunst is opgenomen is het tevens de allerlaatste expo op die locatie. Station Wibautstraat – waar we in 1999 zijn begonnen, dat we daar weg moeten doet dan ook het meeste pijn – volgt in december. Station Weesperplein tenslotte staat op de rol voor halverwege volgend jaar. Wat die laatste locatie betreft werden we afgelopen week totaal onverwacht geconfronteerd met een minder leuke tijding: het GVB had besloten onze galerieruimte aan een ondernemer te gunnen, dus of wij maar even wilden verhuizen naar de overkant van de hal. En dat binnen twee dagen(!) Aanpoten dus, maar de timing kon slechter: de voor dit weekend geplande tentoonstelling kon in één moeite door in de nieuwe ruimte worden geplaatst. Die is weliswaar wat krapper, maar ligt tevens wat meer ‘in de loop’. En dat is met al die (tien-)duizenden studenten die tegenwoordig door het station banjeren helemaal zo verkeerd nog niet. Lang verhaal kort: drie nieuwe expo’s, waarvan één van korte duur en één op een (iets) andere locatie.

In onze spiksplinternieuwe behuizing in metrostation Weesperplein (de verf is amper droog...) toont Gerry Mellema een aantal wat onbestemde, textiele vormen die nog het meest aan uit hun jasje gegroeide microben, bacteriën, schimmels en meer van zulks doen denken. De inspiratie haalde Gerry uit de optische mogelijkheden die de wetenschap ons biedt en die sinds Hans Lippershey en Antoni van Leeuwenhoek onvoorstelbaar geavanceerd zijn geworden. Telescopen, microscopen... we zien steeds meer van de wereld om ons heen en dat dwingt ons om onze positie zowel binnen de macrokosmos als op atomair niveau te heroverwegen. Nou heeft de gemiddelde metropassagier natuurlijk wel wat anders aan zijn hoofd, dus het is maar goed dat Mutated Presence op de eerste plaats een aantrekkelijke constellatie is van kleurrijke vormen.

In de Inkijk in station Wibautstraat heeft Marielin Simons op basis van enkele berkenboomstammen een installatie gebouwd die oogt als een stukje bos dat dankzij geraffineerd gebruik van spiegels wijdser lijkt dan de eigenlijke galerie. Het betreft niet zomaar een groepje bomen, nee dit is een mysterieus, in een wat schimmig blauw licht gehuld, gothic stuk woud dat prima op een elpeehoes van een band als Wolves in the Throne Room zou passen. (Geïnteresseerde blackmetal-muzikanten kunnen zich bij ons melden.) Er is weinig zo paradoxaal als door mensenhanden gecreëerde ‘natuur’ – maar dat Marielins bomen zich in een metrostation en daarmee onder het maaiveld bevinden, maakt ze zowaar nog vreemder. De titel van de installatie is Kairos, hetgeen staat voor ‘het geschikte ogenblik’; dat ene, altijd te korte moment – wie kent het niet? – waarop alles logisch lijkt samen te vallen. Geen goedkoop werk trouwens, met al die spiegels en zo: de realisatie ervan was mede mogelijk door een bijdrage van het Amsterdams Fonds voor de Kunst. Waarvoor dank!

In station Waterlooplein tenslotte, plaatste Koen Kloosterhuis midden in de Inkijk een forse ‘kluis’: zo’n ouderwets metallic-kleurig geval met een deur die alleen met een cijfercode – of met een flinke lading semtex – kan worden geopend. Het lompe ding staat daar maar een beetje te staan en oogt even ongenaakbaar als ondoordringbaar. Of er iets in zit? Wie weet... De titel is Portaal en daarin zit ‘m de crux. Een portaal, een portal, is een deur, doorgang of venster naar een andere wereld, realiteit of zelfs dimensie, en deze kluis zit hartstikke dicht. Het werk vormt daarmee een passende afsluiting van een lange reeks exposities in Inkijk Waterlooplein. Immers, ook een etalagegalerie is een portal – totdat iemand 'm dichtgooit.