
donderdag 15 maart 2012
no future@inkijk mini-filmfestival

woensdag 14 maart 2012
maandag 12 maart 2012
no future@inkijk van start

Gistermiddag 16.00 uur - Op de eerste mooie lentedag van het jaar vond er in de Amsterdamse metro, waar nooit een zonnestraaltje doordringt, de officieuze opening plaats van No Future@Inkijk, de serie voorleessessies die de auteurs Harold Schellinx, Leonor Jonker en Martijn Haas een week lang zullen houden in en voor onze Inkijkgalerie in metrostation Weesperplein.
Underground betekent niet automatisch ongezellig: integendeel, het was een zeer sfeervol gebeuren. Met een kleine dertig aanwezigen. Met een drankje en een babbeltje. Met lezingen van genoemde schrijvers, van Vinyl-redacteur Oscar Smit en van muzikant Dirk Polak. Die laatste -met zijn band Mecano verantwoordelijk voor de misschien wel mooiste Nederlandse elpee ooit gemaakt- had zijn accordeon meegenomen en bracht samen met gitarist Mark Ritsema een tweetal prachtige songs* ten gehore. Kippenvel! (foto: Marcel Harlaar)
Vanochtend 08.00 uur - Harold Schellinx trapt af met de eerste lezing, daarbij op elektrische gitaar ondersteund -en soms prettig ontregeld- door Peter Mertens. Een lichtelijk surrealistische ervaring. In de woorden van Harold zelf: "We registreerden 23 verbaasd-geïnteresseerde blikken, één even-staan-blijfster, één flyer-meeneemster, en één gouden opmerking van een voorbijganger, die met een scheef oog op de ULTRA-gitaar spelende Mertens bromde: Weet jij soms niet wat stemmen is?!!! Het maakte de vroege gang omlaag de moeite meer dan waard. De ondergrondse underground. Zo is het! Gouden tijden."
Het eerder geposte voorleesschema is -geheel naar verwachting- al een paar keer helemaal omgegooid, maar de tijden staan als een huis: iedere dag van 08.00 tot 09.00 uur en van 17.30 tot 18.30 uur is er een literaire lezing. Kom een keertje kijken en vooral luisteren: het is tenslotte boekenweek nondeju!
zaterdag 3 maart 2012
no future: tijdsschema

Onder de noemer NoFuture@Inkijk (zie eerder bericht) zullen gedurende één werkweek tijdens zowel de ochtend- als de avondspits voorleessessies worden gehouden door een drietal auteurs:
1. Harold Schellinx leest uit zijn boek Ultra, een portret van een unieke Amsterdamse underground 'post-punk experimentele popmuziek-stroming.
2. Leonor Jonker leest uit haar boek No Future Nu, een geschiedenis van de punk en de bijbehorende do-it-yourself-mentaliteit vanaf 1977 tot op heden.
3. Martijn Haas leest uit zijn boek Bibikov for President, over Mike von Bibikov en diens 'politieke' beweging De Reagering.
De schrijvers zullen aantreden zoals aangegeven in bovenstaand, nog niet geheel ingevuld schema (wijzigingen voorbehouden.) De lezingen zijn gratis toegankelijk en zullen vergezeld gaan van unieke videobeelden. NoFuture@Inkijk wordt geopend op zondag 11 maart om 16.00 uur met een eerste lezing door Harold Schellinx.
vrijdag 2 maart 2012
no future: erkenning... hoezo?
Dat neemt niet weg dat veel van wat er in de
woensdag 15 februari 2012
wordt verwacht: no future

Dansen op de vulkaan. No future. Geen woning geen kroning. Do it yourself! Gevleugelde slogans van een lichting jongeren die Nederland eind jaren zeventig, begin jaren tachtig op zijn grondvesten deed trillen. Hun sombere toekomstperspectief (hoge jeugdwerkeloosheid, neutronenbom, woningnood) uitte zich in kraakrellen, doemdenken, drugsgebruik en harde actie tegen de gevestigde orde: tanks in de Vondelstraat, hevige onlusten tijdens de inhuldiging van Beatrix, massaal protest tegen kernwapens. Tegelijkertijd was er een golf van creativiteit in kunst, cultuur, muziek en media. Het was de tijd van Sex Pistols, Nieuwe Wilden, New Wave, Joy Division, Ultra! en VPRO-programma’s als Neon en Götterdämmerung 2000.
Deze donkere jaren mogen zich in een toenemende belangstelling verheugen, en al die aandacht komt in maart a.s. tot een hoogtepunt: zo komt er een grote overzichtstentoonstelling in het Utrechtse Centraal Museum en een foto-expositie in de Melkweg. Ultra-aanstichter Wally van Middendorp heeft zijn band Minny Pops nieuw leven ingeblazen voor een serie bijzondere terugblikken, waaronder een unieke suite uitvoering van debuutelpee Drastic Measures, Drastic Movement. Naast een eenmalige nieuwe uitgave van het roemruchte blad Vinyl verschijnt het ene na het andere boek over de periode. VPRO organiseert een themaweek op webkanaal HollandDoc. En er vinden een hele week lang voorleessessies (door Harold Schellinx, Leonor Jonker en Martijn Haas) plaats in onze Inkijk-galerie in metrostation (én Koude Oorlog-atoomschuilkelder!) Weesperplein.
U P D A T E : een aantal Nederlandse new wave-bands wordt beschreven op Kindamuzik; een hele fijne serie Ultra-songs is te beluisteren op 22Tracks.
zaterdag 11 februari 2012
maandag 30 januari 2012
javaplein12f

We danken bewoner Andy de Geus voor zijn welwillende medewerking, architect Peter Geusebroek voor zijn toestemming en constructieve advies, cultuurmakelaar Nienke Bruin van 'ons' stadsdeel Oost voor haar inzet en tenslotte wethouder Jeroen van Spijk voor zijn enthousiasme en het doorhakken van de financiële knoop.
zondag 15 januari 2012
terugblik@home [slot]

Barbara en Wally wonen in het allermooiste pand van de hele route, maar de bezoeker werd geleid naar de donkere, vochtige kelder. Om daar vervolgens betoverd te worden door de geheel eigen wereld die Marijke Neppelenbroek wist op te roepen met allerlei rond draaiende, in elkaar gefrunnikte staketseltjes, aangelicht met fietslampjes. Heel bijzonder, heel feeëriek, een op zichzelf staand universumpje onder de grond. Eén van de onbetwiste hoogtepunten van de polderlicht@home-route, en dat vonden niet alleen wij maar dat vond ook ons publiek. Omdat de reserveringen via email binnenkwamen, beschikten we over een groot aantal mail-adressen van bezoekers. Dat gaf ons de gelegenheid om hen achteraf te benaderen. We hebben naar 134 mail-adressen een vragenformulier gestuurd. We hebben er daarvan liefst 63 teruggekregen, waarvoor uiteraard veel dank. Hieronder de vragen en de antwoorden:
Bezocht u eerder een Polderlicht-project? Van de 62 respondenten antwoorden 40 met 'ja', bijna tweederde deel dus. Dat betekent dat we door de jaren een (deels) vast publiek hebben vergaard.
Wat vond u van het concept? (geef een rapportcijfer tussen 0 en 10:) Deze vraag kreeg een overweldigend goede respons: slechts één persoon gaf een 7; de rest gaf een 8 of meer, tot een paar keer 10 aan toe. Het gemiddelde komt uit op een 8,6!Wat vond u van het niveau van de getoonde kunst? (geef een rapportcijfer tussen 0 en 10:) Menigeen vond het niveau nogal wisselend. Het gemiddelde is niettemin een mooie 7,2
Welke kunstwerken spreken u het meeste aan? De bijdragen van Marijke Neppelenbroek en Femke Schaap waren dé grote favorieten; ze werden resp. 50 en 49 keer genoemd. De volgorde van waardering was als volgt: Marijke Neppelenbroek / Femke Schaap / Takako Higashihata / Peter Zegveld / Arjen Boerstra / Roy Villevoye & Jan Dietvorst / Mayke Verhoeven / Bart Prinsen / Constant Dullaart / Ronald van der Meijs / Sonja Karle / Serge Verheugen / Willem Sjoerd van Vliet / Annette van den Toorn / Tamar FrankVond u de route te kort, te lang of precies goed? Op één keer 'te lang' en één keer 'te kort' na, vond iedereen de lengte van de route precies goed.
Eén iemand schreef dat haar kinderen het na zeven werken voor gezien hielden, een ander was juist blij dat haar kinderen het zó leuk vonden dat ze alles wilden zien.
Waar hoorde u over ons project? Ongeveer de helft geeft aan te hebben gereageerd op een email-bericht, hetzij van onszelf, van één van de deelnemende kunstenaars of van één van de gastgezinnen. De overigen hoorden over erover door (in volgorde van vermelding:) Dwars door de Buurt / Stadsdeelkrant / Parool / Flyers / Uitkrant / Facebook / Anderszins
Stel, we doen nog eens zo'n project, en stel u woont in Oost, wilt u dan fungeren als gastvrouw/-heer? Liefst de helft geeft aan wel gastvrouw/-heer te willen zijn. Maar da's makkelijk gezegd, want de meesten daarvan wonen niet in Oost.... Uiteindelijk zitten er zo'n acht serieuze reacties bij, waar we in de toekomst wellicht wat aan hebben.Heeft u nog opmerkingen? Michiel Schierbeek schreef: “Een leuke mini Chambres d'Amis!”
Machteld van Thiel schreef: “De kunstroute lopen is op een andere manier door een buurt lopen, verkennen en met andere ogen bekijken.”
Emmie Leenen schreef: “Wat mij vooral opviel, was dat het werk vaak prachtig afgestemd was op de locatie [...] Dat in combinatie met het contact dat ontstaat met de bewoners die hun huis ter beschikking stellen, maakt dat het een heel bijzonder project is.”
Nienke van Beers was wat kritischer: “Mooi concept, van mij mag het uitgebouwd worden met (nog) betere kunstenaars en strengere (gast)curators (nu te veel niveauverschil). [...] Verder goed en bijzonder!”
Henny Straatman schreef: “Bij jullie evenement geldt: het hoeft niet veel geld te kosten om een verbluffend resultaat op te leveren. In deze barre tijden van bezuinigingen betekent het dat jullie opnieuw een mooi aanbod hebben verwezenlijkt.”
Marlene Zwaan hecht minder aan gastvrijheid. Ze schreef: “De interessantste kunst is voor ons die nog doet denken aan die van het oorspronkelijke (Polderlicht-)concept: licht en geluid in een omgeving die enigszins vervreemdend werkt. Een persoonlijke ontvangst van de bewoner is daarbij niet relevant.”
C.P.M. Sebregts schreef: “Goed georganiseerd en zeer goede communicatie! Alles duidelijk, goed verzorgd en klantvriendelijk. Echt een bijzonder compliment waard, want dat maak je bepaald wel eens anders mee, zelfs bij grotere instituten als musea e.d. De keuze van de lokaties voor de verschillende kunstwerken zeer goed. Bij veel lokaties leek het alsof ze speciaal bij het kunstwerk waren gezocht, terwijl dat volgens mij niet zo was. Dus: zeer goed ingericht. Dank voor dit bijzondere pareltje en ik hoop van harte dat jullie project voor de komende jaren gesubsidieerd blijft. Stadsdeel Oost zou echt iets verliezen als ze dat niet zouden doen!”
Ton Haans was zeer kritisch over bijna alle kunstwerken. Zo scheef hij over het werk van Roy Villevoye & Jan Dietvorst: “Flauwekul! Etnocentrisme gecombineerd met exotisme. Niet meer doen!” Om vervolgens te eindigen met: “[...] een inspirerende wandeling, de inkijkjes in de huizen waren verrassend, de buurt afwisselend en de gastheren/vrouwen uiterst gastvrij. Wanneer ze een en ander over de installaties vertelden gaf dat een goede achtergrondinformatie. Kleinschaligheid is ook een aangename invalshoek, grootschaliger opzet ontneemt intimiteit die nu juist weldadig aan deed.”
Dorette Evers tenslotte heeft goede herinneringen aan één van onze eerdere projecten. Ze schreef: “Van mij mag er weer lichtkunst komen in het seinhuis van het Muiderpoortstation!”
zaterdag 14 januari 2012
terugblik@home [15]

Boven een schouw hing -temidden van talloze, witte post it-briefjes met daarop allerlei codes voor de kleur groen- een lichtbak met daarin de foto van wat wel een lichtgevende boom leek. “Fotosynthese...“ fluisterde een bezoeker. Hoe dan ook, het ingetogen werk Evergreen van Sonja Karle pastte qua vorm én inhoud naadloos in de woonkamer van polderlicht@home-gastvrouw Carla, kleurendeskundige van beroep.
vrijdag 13 januari 2012
terugblik@home [14]

Onze grote kleine Antwerpense vriend Bart Prinsen maakte lange series dia's in leegstaande woningen in zijn woonplaats. Stuc valt van het plafond, vuil koekt aan een wasbak: het is vooral de achtergebleven leegte die Prinsen probeert te vangen van interieurs die tot voor kort vol leven waren. De dia's op hun beurt worden geprojecteerd op kleine maquettes van woningen. Dat alles werd op de millimeter exact passend geplaatst in drie nissen in het zeer gestyleerde makelaarskantoor van mevrouw Hadassa Pappie. Het bleef enigszins gissen naar wat het werk nou precies voor commentaar leverde op de aktiviteiten van het kantoor, maar het contrast tussen het verval op de foto's en de strakke omgeving waarin ze werden getoond was striking.
donderdag 12 januari 2012
terugblik@home [13]

Bezoeker Marc Hurkmans zag er een 'opwaaiende zomerjurk' in. Misschien zegt dat wel iets over Hurkmans, want voor iedereen die wij spraken was de opwaaiende witte doek met het galmende stemmetje toch echt een spook. En een typisch Peter Zegveld-werk: simpel en effectief, goed voor een brede lach. Oók bij gastvrouw Rijna, die aanvankelijk nogal opzag tegen het project en alle 'gedoe', maar achteraf sprak over dagen in een gouden lijstje.
woensdag 11 januari 2012
terugblik@home [12]

Eén van de onbetwiste hoogtepunten van onze polderlicht@home-route was dit onnavolgbaar ingenieuze videowerk van Femke Schaap, waarin met slechts twee beamers en een handjevol piepschuimen vormen een unieke wereld werd neergezet, vol beweging en toch verstild. De zwart-witte streepjes en spiralen pasten naadloos in het halletje: de lambrisering van witte schroten, de radiator en de trapspijlen, alles werd onderdeel van het werk.
dinsdag 10 januari 2012
terugblik@home [11]

Ronald van der Meijs 'modificeerde' twee draaitafels en plaatste er klankschalen op. De 'naalden' van de draaitafels glijden langs de met water gevulde klankschalen, die allebei een andere, doordringende klank genereren. Beide klanken smelten samen of 'botsen' op allerlei manieren in de ruimte. Met als resultaat dat bezoekers zich traag en geconcentreerd door de kamer bewogen, op zoek naar knooppunten in het geluid. Het werk ging inhoudelijk én visueel een relatie aan met de omgeving, vanwege het simpele feit dat gastvrouw Gonda professioneel DJ is: haar apparatuur domineert de kamer. Wie goed keek zag dat zij en Van der Meijs exact hetzelfde type draaitafels gebruiken.
maandag 9 januari 2012
terugblik@home [10]

Arjen Boerstra is een veelzijdig, ambachtelijk kunstenaar; in zijn knap gemaakte installaties -meestal opgebouwd uit een combinatie van klassiek-houten constructies en audiovisuele apparatuur- speelt hijzelf de hoofdrol. Tijdens polderlicht@home speelde hij een naamloze galeriehouder, die het werk van de 'veelbelovende kunstenaar Arjen Boerstra' exposeerde en van uitleg voorzag. Op lange tafels lag een boek met diens omvangrijke oeuvre uitgestald. Deze 'kunst-over-kunst-aanpak' werkte erg goed in kunstcentrum CBK: menig bezoeker moest zich 'losrukken' van alle tentoongespreide informatie om de route te kunnen vervolgen.
zondag 8 januari 2012
terugblik@home [9]

Menigeen werd betoverd door de poëtische installatie van Mayke Verhoeven: een bureautafel met daarop eieren onder glazen (van licht voorziene) stolpen, gadegeslagen door een duistere vogel op de bureaulamp. En een houten rek met flessen oplichtend vocht in allerlei kleuren. Wat Mayke ermee wilde zeggen was ons niet helemaal duidelijk, maar het werkte wél.
zaterdag 7 januari 2012
terugblik@home [8]

De über-enthousiaste Henny Weima was één van onze polderlicht@home-gastvrouwen. Zij kreeg het voor elkaar om iedere bezoeker van koffie, thee en/of koek te voorzien en tegelijkertijd uitgebreid uitleg te geven bij de film Phantom van Roy Villevoye en Jan Dietvorst, zoals die op de muur van haar woonkamer werd geprojecteerd... Een paar dagen na afloop verrastte zij ons met het volgende epistel:
Even een klein napraatje over het Polderlichtproject
Ik vond het een heel prachtig en zeer geslaagd project. Een goed visitekaartje voor de buurt naar buiten toe, maar ook intern, voor de buurt zelf is dit een heel belangrijk evenement. Als gastvrouw (in en van één van de zestien huizen die bezocht konden worden) leerde ik allerlei buren kennen die ik voorheen nooit (bewust) gezien heb. En het waren allemaal vrolijke en feestelijke ontmoetingen.
Dit project was heel goed en ordelijk georganiseerd. Verzorgd, op tijd, precies en ook nog eens heel gezellig. Alles stak goed in elkaar en het drukwerk zag er heel mooi uit.
Bij mij, huis nr 14, werd er een (licht)werk van Roy Villevoye en Jan Dietvorst op een van mijn muren geprojecteerd. Het was een film opgenomen in Nieuw Guinea. Je ziet twee Papoea-broers bezig met hun dagelijkse bezigheden, het hakken en vellen van bomen, voor hen iets heel natuurlijks. Op een gegeven moment in de film, grijpen de kunstenaars in en wordt er iets in scène gezet.
De film werd mij uitgelegd voordat ik hem nog gezien had. Ik begreep in eerste instantie, dat het om Papoea’s ging die gewend waren om de bomen die zij gehakt en geveld haddden op een bepaalde manier van de ene naar de andere plek te verslepen. Zo’n beetje op hun rug, in een kruisvorm, om het transport zo gemakkelijk mogelijk te maken. Een westerling zou daar dan de kruisgang in kunnen zien. Maar het bleek toch heel anders te zijn.. Er was in de film echt sprake van een enscenering. Op een gegeven moment wordt er door de mannen een kruis getimmerd en om het hoofd van degene die het kruis voortsleept is een bladerenkrans gevlochten. Kruis en doornenkroon, het is duidelijk waarom het gaat. Zelfs de spijkers zou je als westerling symbolisch kunnen opvatten.
Ik heb in die drie middagen 380 gasten mogen ontvangen. Mensen die nog nooit van deze kunstenaars en hun kunst gehoord hadden en mensen die er behoorlijk wat van afwisten en alles er tussenin. Sommigen kenden de Papoea met het witte baby'tje in het Tropenmuseum, anderen herinnerden zich de totempalen in het Vondelpark. De film maakte bij de bezoekers steeds weer andere reacties los. De titel, Phantom, betekende van alles. Het spookbeeld van de kerstening, het spookbeeld van de ontbossing, het spookbeeld dat christenen daar terrein verliezen….. Een kruis is ook een soort totempaal… Dat kappen van die bomen, dat is lijden en dat wordt gesymboliseerd door het verhaal van het kruis… Wat ontroerend die bladeren doornenkroon die al onder die pet zit vantevoren… Eén bezoeker vond het erg irritant om in deze Papoeafilm nu weer dat kruis tegen te komen. En men vroeg zich af of die mannen wel wisten wat ze aan het uitbeelden waren. Men dacht van wel, het wemelt daar toch van missieposten en zendinggenootschappen. En dan dat ene werktuig waar alles mee gedaan werd, dat trok ook de aandacht, hoe kunstig en bekwaam dat werd gebruikt, als hakmes en als hamer. Hoe vlot de bast van de stam ging. Maar het deed een ander juist weer denken aan het afhakken van handen...
Eén van de Polderlichtgasten, wel bekend met het werk van Villevoye, vond het dit keer een heel intensieve ervaring om op deze manier er mee bezig te zijn. In musea loop je er zo’n beetje langs, maar op deze wijze concentreer je je meer op die ene film, die in zo’n specifieke omgeving wordt getoond. En daar waren de bezoekers het allemaal over eens, de goede combi die gemaakt was tussen huis en kunstwerk. Alle beelden en houtwerken en boombasten en stenen en machetes, door mij uit Congo meegebracht (waar ik 16 jaar woonde en werkte) gingen een verbinding aan met de beelden op de film. Congo en Nieuw Guinea, wel ver uit elkaar gelegen, maar toch exact hetzelfde landschap: het tropisch regenwoud. Heeft u dat speciaal voor deze gelegenheid zo uitgestald? Nee, dat had ik niet, het staat hier altijd zo, dat is de natuurlijke gang van zaken. Ik had de beelden voor deze gelegenheid wel allemaal gepoetst en ingevet en ernstig toegesproken.
De bezoekers vonden overigens over het algemeen, dat de kunstenaars heel goed bij de huizen gezocht waren. Zo stond in een andere lokatie op de route de licht-vaas van een Japanse kunstenaar in een geheel lege kamer en verderop in de straat daalde men af in een vochtige kelder waar allerlei esoterisch lichtfrutsels rondfladderden. En er was een kunstenaar, die een trillende en lichtgevende ‘knuffelmachine’ had gemaakt voor een gastheer die zich wel eens eenzaam voelde in zijn huis.
Tijdens deze drie middagen heb ik de kunstenaars via hun werk leren kennen, zo hebben zij hun verhaal aan mij verteld. En de bezoekers hebben het verhaal verder afgemaakt door het leveren van commentaar. Het werd weer goed duidelijk dat de dingen niet op zichzelf bestaan, maar dat ze pas tot leven komen als de beschouwer er naar kijkt en er een betekenis aan geeft. Zoals organisator John zei: de Congolese fetischbeelden hadden in het oerwoud een magische betekenis, maar hier in Nederland staan ze gewoon gezellig op Henny’s schoorsteenmantel. (Wat dan weer niet helemaal waar is, want er was één mevrouw die zich gauw uit de voeten maakte, weg van de beelden omdat ze een ongemakkelijke straling voelde...)
vrijdag 6 januari 2012
terugblik@home [7]

Het leven was polderlicht@home-gastvrouw Marian niet altijd gunstig gezind. Op een wrang-komische manier pastte de diaserie van Maarten Bel daar heel goed bij: een serie bewust lullig getekende plaatjes met tekstjes als: '...net als het missen van de bus...' en '...net als de druppel die aan de kraan blijft hangen...' De kleine, onontkoombare, alledaagse maar -voor wie dat wil zien- betekenisvolle zaken des levens, kortom.
donderdag 5 januari 2012
terugblik@home [6]

Tijdens de drie polderlicht@home-middagen zat een jongeman uiterst geconcenteerd, met behulp van een fineliner en een geodriehoek, priegelige lijntekeningetjes te maken in de stijlvolle salon van Huize Frankendael. Upcoming schrijver, tekenaar en videokunstenaar Willem Sjoerd van Vliet laat zich inspireren door TV-testbeeld, stofzuigerklanken, Jackson Pollock-fractals, stadsrumoer en allerlei andere soorten 'ruis'. Dat resulteerde in een videoprojectie van 's mans lijntekeningetjes, die door de weifelende autofocus van de beamer in steeds andere moiré-effecten werden omgezet.
woensdag 4 januari 2012
terugblik@home [5]

Bij vrijwel elk Polderlicht-project vragen we een kunstenaar die niét met licht werkt, maar wiens werk ons het vertrouwen geeft dat er 'iets goeds' uit kan komen, om een lichtkunstwerk te maken. Dat heeft in het verleden vaak goed uitgepakt, zoals met de lantaarnpalen van Matthijs Muller. Of met de vulkaantjes van Bas Peeters, die sindsdien veel vaker met licht is gaan werken. Dit keer was het de beurt aan Serge Verheugen: tekenaar, schilder, beeldhouwer.
Serge bouwde een mensachtige sculptuur voor in de woonkamer van weduwnaar Matthijs in diens woning aan de Hogeweg. Het is prettig zitten op haar knie (want ja, het is onmiskenbaar een zij.) Druk op het juiste knopje en er is een stralende lach te zien, of een rood opgloeiend hart, of begint ze zowaar te vibreren. Hoe ze heet? Comfort Zone, aangenaam!


