Vandaag begeven we ons naar Den Haag om daar twee exposities te bezoeken. Uiteindelijk worden dat er vier.
Een paar meter voor ons eerste doel, de Electriciteitsfabriek, wordt onze aandacht getrokken door de reflectie van een aantal gekleurde neonbuizen. Achter een poort blijkt een lichtkunstwerk te hangen dat we goed kennen: ooit was het onderdeel van ons allereerste Polderlicht-evenement. Elf (!) jaar later lijkt het werk -van Willem Marijs- weliswaar wat aangetast door de tijd en de elementen, maar het weerzien is er niet minder prettig om. Achter de poort ligt galerie/kunstcentrum Nest, alwaar de tentoonstelling Why Are Artists Poor? is te zien: een reflectie van kunstenaars op de presentatie en maatschappelijk waardering van kunst anno nu. Heel mooi is de video When What Becomes Who van Una Knox, waarin twee alledaags uitziende conciërges houten kisten (met kunst?) in en uit een goederenlift slepen, ondertussen een kunstfilosofische discussie op zéér hoog niveau voerend. Jeroen Jongeleen haalt teksten van websites als Geenstijl en spuit die zonder omhaal op panelen van verschillende materialen. De kritiek op kunst tot kunst verheven (een beetje zoals Tinkebell dat deed met de hatemail-bundel Dearest Tinkebell.) De resultaten zijn verbijsterend en soms hilarisch, want volledig over the top.
Dan is het tijd voor de groepsexpositie-van-Turkse-kunstenaars Commons Tense in de Electriciteitsfabriek. Een klein deel van dit mooie industriële complex is gereserveerd voor De Kunsten, maar het merendeel functioneert nog steeds als energiecentrale. Hoe ironisch: als we binnenlopen blijkt de stroom te zijn uitgevallen! Een deel van de kunstwerken 'werkt' daarom niet naar behoren. De kunst gaat grotendeels over de rol van nieuwe digitale media en hoe overheden die gebruiken om hun onderdanen te 'monitoren' - en is daarmee uitgesproken politiek van aard. Zo zien we een groot plakkaat met daarop de Universele Verklaring Van De Rechten Van De Mens, met eronder een hele opsomming 'doorsnee'-uitspraken van Turkse officials die de Verklaring met voeten treden - en dat terwijl Turkije die in 1948 mede heeft ondertekend. Dit kunstwerk (ís dit eigenlijk wel een kunstwerk?) bevalt ons het meest aan Commons Tense, de rest blijkt nogal droog en nou ja... saai.
Een deur verder blijkt dat er nóg een expositie in de fabriek te zien is. In een grote, ruige fabriekshal wordt Global Groove gedraaid; een kleurrijke, bijna psychedelische videocollage van Nam June Paik uit 1973. Daaromheen een paar licht- en geluidsobjecten, waaronder de spannende Ideofoon van de Nederlandse electronicapionier Dick Raaijmakers. Maar ook hier doen enkele werken het niet -of zijn zelfs weggehaald- en dat is verdomde jammer want de sfeer is hier top.
Precies op tijd arriveren we in galerie JCA de Kok aan de Lange Beestenmarkt, alwaar Ro Hagers een fijne solo-expositie opent. We zien houten panelen met subtiel freeswerk, 'gezandschilderde' kunststof platen en ruimtelijke objecten, dat alles handgemaakt en met zichtbaar veel aandacht tot stand gekomen. Het mooist is een mensgrote sculptuur van wit piep- en groen purschuim, zowel fragiel als sterk ogend. De figuur lijkt ons aan te kijken vanuit een ver verleden - en is dan ook een eigentijdse interpretatie van dit klassieke beeld. Prachtig... en als alles goed gaat, over een paar maanden te zien in onze eigen Inkijk-galerie in metrostation Weesperplein. Overigens nam ook Ro Hagers deel aan die eerste Polderlicht-editie in 2001... en daarmee is de cirkel voor vandaag rond.