woensdag 21 november 2012

luuks


LUX ~ [luuks] ~ 1. (subj.) eenheid om de intensiteit van licht mee aan te geven; 2. -e (subj.) rijkdom; welstand; 3. -e (adj.) smaakvol; elegant; 4. -ueus (adj.) rijkelijk; welvarend; 5. baden in -e (spreekw.) in goeden doen; er warmpjes bijzitten; 6. (titel) cd van Brian Eno [2012]; 7. (naam) zeepmerk van Unilever; 8. (titel) lichtkunstwerk van Paul Baartmans in De Borneohof [2012]

Het werk wordt eind volgende week officieel officieus 'ten doop gehouden', maar is nu al te zien: LUX, de lichtinstallatie van Paul Baartmans in de toren van verzamelgebouw De Borneohof aan het Javaplein in de Indische Buurt te Amsterdam-Oost. Het werk zal daar zo'n drie maanden te zien zijn. LUX is een ingetogen (volgens de maker 'anti-spectaculair') doch beweeglijk lichtspel dat de luxueuze uitstraling van de hooggelegen woning versterkt. Met momenten is het net alsof de bewoner een zwembad heeft laten aanleggen op het dakterras van zijn penthouse. LUX wordt door de wind in gang zet: als het bladstil is lijkt de verlichting egaal, maar hoe harder het waait, hoe levendiger het resultaat wordt. Baartmans heeft zich dus net zozeer laten inspireren door een karakteristiek van de toren als Peter Vink, die vorige winter de architectuur een stukje 'doortrok naar de hemel' met een bijna net zo ingetogen werk. LUX is de tweede van wat uiteindelijk een serie van drie 'ingrepen' moet worden: drie verschillende kunstwerken tijdens drie achtereenvolgende winters.

Met dank aan het Amsterdams Fonds voor de Kunst, Stadsdeel Oost, De Alliantie en Geusebroek Verheij Architecten. Met onze speciale en uitdrukkelijke dank aan bewoner Andy de Geus!

...en meer luuks

Min of meer op hetzelfde moment dat Paul Baartmans ons op de hoogte bracht van zijn voorgenomen titel LUX, was er het nieuws dat Polderlicht-held Brian Eno een cd onder dezelfde naam uit zou brengen. Baartmans' werk staat inmiddels aan; de plaat van Eno is inmiddels uit. Op LUX geen experimenten met beats (zoals op Small Craft On A Milk Sea) of met poëzie (zoals op Drums Between The Bells) maar echte, échte ambient, zoals de meester die ooit zelf heeft uitgevonden. Plink-plonk-pianonoten met perfect gedoseerde attack en sustain, aangevuld met allerlei vage laagjes echo en ander geluid in de verte. Zeventig minuten zonder noemenswaardige veranderingen, maar nooit vervelend. Niks geen zweverig new age-geneuzel, maar 'anti-spectaculaire' kunst met de grote Z van Zen. En zo hoort het.