Zes jaar na The Drift is Scott Walker terug met een nieuwe plaat: Bish Bosch. Deze nieuwe is wat kaler, schetsmatiger, minder orkestraal/gelaagd, maar ook ritmischer, met meer gitaren, nóg maffere geluiden (scheten!) en met stiltes ín de nummers die even lang duren als die tússen de nummers, waardoor het allemaal nog wat fragmentarischer wordt. En daaroverheen die operateske croon van Walker zelf. U begrijpt: met liedjes heeft dit helemaal niéts meer te maken. De teksten zijn even cryptisch als de muziek, maar dat de heer Walker hier weer duistere terreinen betreedt is duidelijk. Dat doet hij dit keer met opvallend veel (zwarte) humor: If shit were music / then you’ld be / a brassband! Of: Does your face hurt / cos it’s killing me!
Na drie keer intensief luisteren kunnen we Bish Bosch waarschijnlijk nog niet helemaal op waarde schatten, maar wat betekenen termen als goed of slecht nog in het unieke universum van Scott Walker? Bish Bosch is opnieuw een bizarre, gestoorde, donkere, volstrekt onnavolgbare plaat. Misschien wel de eigenzinnigste van 2012, en dat van een 70-jarige! En hier te beluisteren.