Het leven bestaat uit méér dan dwangmatig funshoppen en futloze 'feest'-dagen, nietwaar? Zo waren uw nijvere lichtkunst-watchers gisteravond in het zuiden des lands, in het rustieke centrum van Sittard om precies te zijn, om daar het (licht-)kunst-in-leegstaande-etalages-project Window of Opportunity te aanschouwen: een kunstproject dat bedoeld is om het winkelende publiek aangenaam te verrassen en daarvoor een dertiental kunstenaars en designers heeft aangetrokken.
Lichtkunst organiseren in winkelstraten die, naast de gebruikelijke lichtreclames en helverlichte etalages, ook nog eens zijn opgetuigd met talloze fel flikkerende kerstlampjes en andere feestattributen, dat is eigenlijk bij voorbaat een verloren strijd. Waar je al helemáál geen toeschouwers mee trekt, is het afplakken van de etalages en daar een kijkgat ter grootte van een brievenbus in uitsparen. De 'doelgroep' is weliswaar in grote getale aanwezig maar rent met volle tassen van winkel naar winkel, zonder ook maar één keer te kijken... en we kunnen ze niet helemaal ongelijk geven, want het regent, het waait en het is hartstikke koud.
We zien een paar etalages met design-lampen. Aardig, maar geen lichtkunst. We zien een (te) vage videoprojectie achter museum Het Domein. We zien twee werken achter genoemde 'brievenbussen', waaronder een charmante video-installatie van Jeroen Wagemans. We zien een mooi ingetogen werk van Bert Vredegoor, dat helaas heel erg te lijden heeft onder het reclamebord dat erboven hangt. We zien het werk van meervoudig Polderlicht-deelneemster Tamar Frank: een installatie (foto) van smalle houten latjes met daarachter LED-licht. De geometrische (kruis-)vorm van het werk refereert aan de talloze bewijzen van het religieuze verleden die Sittard rijk is. Het licht verandert heel, héél langzaam van kleur, zó langzaam dat het eerder aan je ogen lijkt te liggen dan aan de lampjes. Een contemplatief werk, eenvoudig getiteld Lichtschaduw, en verreweg het beste dat Window of Opportunity te bieden heeft. Althans, voorzover we dat kunnen beoordelen... want het werk van die andere 'Polderlicht-veteraan', Peter Vink, hebben we niet gezien. Wel gezocht maar niet gevonden. Na drie keer voor niks* in de snerpende wind die stomme straat op en neer te zijn gelopen hebben we het maar opgegeven en wilden we nog maar twee dingen: iets warms in onze maag en naar huis. Doehoei Sittard!
*) Naderhand blijkt het werk van Peter Vink niet in een raam maar onder in een kelder te staan... had dat nondeju niet even op het plattegrondje kunnen worden aangegeven?