De Engelstalige begeleidende tekst bij de tentoonstelling The Dark Universe in NASA (onderdeel van Sonic Acts 2013) spreekt van kunstwerken that use light and sound to seduce and confuse the senses, works that explore the boundaries of our perception. Daar is geen woord van gelogen. De expositie, met werken van kunstenaars uit binnen- en buitenland, begint evenwel vrij ingetogen: Revolver van HC Gilje is een cirkelvormig object van zo'n anderhalve meter doorsnee dat op ooghoogte middenin een vierkante ruimte hangt. Aan de binnenkant van het object, dat nog het meest aan een grote fietsband doet denken, 'lopen' drie rijtjes LED-lampen (resp. rood, wit en blauw) elk in een ander tempo. Het werk genereert lange schaduwbanen in talloze kleuren op de witte muren. Hèhè... eindelijk eens een goed LED-werk dat om kleurverandering draait!
Een ruimte verderop zien we de videoprojectie Event Horizon (foto) van Matthew Biederman op een enorm scherm: enorm heldere kleurvlakken wisselen elkaar af en 'treffen' elkaar in het midden van het beeld, alwaar een soort horizon ontstaat. Het werk kent duidelijk een intern soort logica maar geen verhaal: het gaat primair om de sensatie die al die kleurvariaties genereren. Was Mark Rothko een videokunstenaar geweest met toegang tot de techniek van onze tijd, dan hadden dit zijn colour fields kunnen zijn. Magnifiek.
En dan moet het klapstuk nog komen: Citadels van Matthijs Munnik is... ja, wát eigenlijk? Een soort beeldscherm (of is het een lichtbak?) spuugt een grote hoeveelheid stroboscopisch licht een witte ruimte in, in ontelbare kleurvarianten en in een krankzinnig tempo. Onze netvliezen kunnen die eh... weelde niet aan en maken er zelf abstracte patronen van: blokjes, lijnen, rasters, honingraten, elke seconde een nieuwe variant, niet alleen op het scherm maar ook op de muren, op de vloer, op het plafond. Die krankzinnige patronen zijn overal! Er valt niet aan te ontsnappen, we zien ze zelfs met gesloten ogen! Whaahhh!!! Is dit nog kunst? Of is dit een op hol geslagen XTC-trip? En maakt dat wat uit? Het is eng en fascinerend tegelijk, het is op een volstrekt idiote manier lekker.
Er zijn nog veel meer kunstwerken, en ze zijn stuk voor stuk de moeite waard. Speciale vermelding verdient ook de muziek, of beter gezegd het geluid bij het gros van de bijdragen. Geen melodie, geen ritme, geen herkenbaar muziekinstrument... wat we horen is even abstract en ongrijpbaar, even basaal en puur als wat we zien. Dat geluid is met momenten fijn hard en lijkt overal vandaan te komen, waardoor we na enige tijd niet meer weten of het bij het ene of bij het andere kunstwerk hoort. The Dark Universe is, hoewel er ook meer 'duister' werk te zien is, een feest van licht en geluid. Een space odyssey voor ogen en oren. Gun uw zintuigen die trip! Te zien t/m 24 februari a.s.