nog één dag...

De tweede polderlicht@home-middag verliep zo mogelijk nog beter dan de eerste. Dat lag vooral aan het weer: het leek wel voorjaar! De weersverwachtingen voor vandaag zijn weliswaar wat minder gunstig, maar als er geen rare dingen gebeuren mogen we van een geslaagde editie spreken, die zich kan meten met de voorgaande twee. En ja, vandaag is de laatste dag van de laatste polderlicht@home... en dat stemt -naast alle vrolijkheid- ook wat weemoedig. Vooral als er dit soort berichtjes binnenkomen: "Gefeliciteerd met een geslaagde Polderlicht@home in de Dapperbuurt! Ik vond het erg leuk. Ook het gluren-bij-de-buren- aspect dat erbij zit maakt het heel spannend. Met mijn zoontje heb ik tien locaties bezocht. Een hele prestatie voor een bijna vier-jarige. Hij heeft zich goed gedragen. In het begin vroeg hij een beetje afwachtend: ‘wat is kunst?’ Na een paar locaties had hij het door en kon hij echt genieten van de installaties."

halverwege@home

Vandaag alweer de tweede van drie uitverkochte polderlicht@home-middagen. Door alle opstart-drukte hebben we gisteren zelf maar een deel van de route kunnen 'doen', maar de stemming (b)leek overal opperbest; de kunstwerken zijn gevarieerd qua aanpak en stijl en dus heeft eenieder zo zijn favorieten. Vanochtend kwam er een mailtje binnen waar we erg blij van werden: "[...] Wij hebben erg genoten van de objecten en de gastvrijheid van de bewoners. Een gezellig praatje, toelichting bij het object, een bakje koffie/thee, erg goed en aangenaam. Natuurlijk is het begrip 'mooi' arbitrair, maar dat is dan ook weer het leuke van zo'n activiteit, de gedachtenwisseling over het getoonde. [...] Bedankt voor het aangenaam verpozen; het minder aangename weer heeft daar geen enkele invloed op gehad!"

licht duisternis in donkere tijden

Allemaal leuk en aardig, die lampjes en lichtjes tijdens (het uitverkochte!) polderlicht@home, maar geen reden om de duistere kant te vergeten. Wat past er beter bij het eind van het jaar dan rotjes? Of beter gezegd: Gorgel-rotjes! Speciaal voor wie dit leest -en voor wie er verder toevallig passeert- speelt het morbide trio Gorgelrot nog één week hun onoirbare én onhoorbare deathmetal in onze eigenste etalagegalerie Inkijk in metrostation Wibautstraat. Raaaawk!!!!

alle begin is moeilijk

Het Amsterdam Light Festival (ALF) steekt haar ambities niet onder stoelen of banken. Het maakt, aldus de ronkende tekst op de plattegrond: "een feest van de openbare ruimte om daarmee bewoners, toeristen, professionals en belangstellenden te inspireren [...] met een onomstotelijke internationale uitstraling [en] met een forse artistieke ambitie." En het moet gezegd worden: op een aantal vlakken maakt het ALF haar streven helemaal waar. Zo is haar kroonjuweel de Illuminade-route zó goed aangegeven -met rode lampjes, lichtlijnen, richtingsborden en suppoosten van vlees en bloed die de weg wijzen- dat alleen de grootste sukkel nog kan verdwalen. En dan die locaties! De Hermitage, de Hortus, het Scheepvaartmuseum, het dak van NEMO... de ene plek is nog mooier dan de andere. Maar ja, dan is er ook nog de kunst...

Eén van de beginselen van het ALF is duurzaamheid. Dat betekent dat er veel aandacht is voor kunst met LED-licht. En wat kan je goed met LED-licht? Kleurtjes maken! Met als resultaat dat liefst de helft van de werken als belangrijkste eigenschap heeft dat ze voortdurend van kleur veranderen... en dat is het dan wel zo'n beetje. Je zou bijna gaan denken dat die LED-techniek nog in de kinderschoenen staat. En dat gevoel wordt nog eens versterkt door wat verreweg het aardigste werk van allemaal is: Light As A Draftsman van Andrea Dröes, een soort toverlantaarn in een plantenkas die gebruik maakt van slechts één ouderwetse huis-tuin-en-keuken-gloeilamp, en die daardoor een warme, analoge 'toon' heeft die we verder nergens meer tegenkwamen. Andere werken die ons bevielen zijn de prettig on-pretentieuze videoprojectie The City Of My Dreams van het Portugese gezelschap Ocubo (videomapping met kindertekeningen) en het interactieve Light / House van kunstenaarscollectief Blauwe Uur (een houten frame-werk in de vorm van een grachtenpand, met daarop talloze bewegende lichteffecten, zie foto), maar voor het overige is het gebodene, als u het ons vraagt, zowel visueel als inhoudelijk nogal mager.

Het Amsterdam Light Festival heeft het in zich om met de jaren een evenement te worden met het niveau van het Eindhovense Glow, maar dan dienen er nog een paar fikse stappen te worden genomen. Nou zijn wij maar een kleine organisatie die overwegend kleinschalige(r) projecten neerzet, maar mogen we de mensen van het ALF een tip geven? Blaas de volgende keer wat minder hoog van de toren en zet een gevarieerder, artistieker en vooral gedurfder programma neer. Er is helemaal niets mis met het willen bereiken van een groot publiek... maar neem dat publiek dan wel wat serieuzer.

uitverkocht!

Er zijn helaas geen kaarten meer verkrijgbaar voor polderlicht@home!

polderlicht@home: nog vier dagen ...and counting

Op dit plaatje ziet u een detail van één van de (licht-)kunstwerken die afgelopen weekend ergens in de Dapperbuurt zijn opgesteld in afwachting van polderlicht@home. Het plaatje is sfeervol, spannend, maar zegt eigenlijk nog niet zoveel... het is dan ook bedoeld als teaser. Want wat er over een paar dagen allemaal te zien zal zijn houden wij liever nog even onder de pet. Vooruit, nog een tipje van de sluier: tijdens deze editie is werk te zien dat kleiner is dan voorheen, maar ook werk dat veel, héél veel groter is...

Zoals al eerder vermeld is de vrijdag geheel uitverkocht. Voor de zaterdag geldt inmiddels bijna hetzelfde: daar zijn nog twee kaarten voor verkrijgbaar. En voor de zondag nog zeven...

raam der (on-)mogelijkheden

Het leven bestaat uit méér dan dwangmatig funshoppen en futloze 'feest'-dagen, nietwaar? Zo waren uw nijvere lichtkunst-watchers gisteravond in het zuiden des lands, in het rustieke centrum van Sittard om precies te zijn, om daar het (licht-)kunst-in-leegstaande-etalages-project Window of Opportunity te aanschouwen: een kunstproject dat bedoeld is om het winkelende publiek aangenaam te verrassen en daarvoor een dertiental kunstenaars en designers heeft aangetrokken.

Lichtkunst organiseren in winkelstraten die, naast de gebruikelijke lichtreclames en helverlichte etalages, ook nog eens zijn opgetuigd met talloze fel flikkerende kerstlampjes en andere feestattributen, dat is eigenlijk bij voorbaat een verloren strijd. Waar je al helemáál geen toeschouwers mee trekt, is het afplakken van de etalages en daar een kijkgat ter grootte van een brievenbus in uitsparen. De 'doelgroep' is weliswaar in grote getale aanwezig maar rent met volle tassen van winkel naar winkel, zonder ook maar één keer te kijken... en we kunnen ze niet helemaal ongelijk geven, want het regent, het waait en het is hartstikke koud. 

We zien een paar etalages met design-lampen. Aardig, maar geen lichtkunst. We zien een (te) vage videoprojectie achter museum Het Domein. We zien twee werken achter genoemde 'brievenbussen', waaronder een charmante video-installatie van Jeroen Wagemans. We zien een mooi ingetogen werk van Bert Vredegoor, dat helaas heel erg te lijden heeft onder het reclamebord dat erboven hangt. We zien het werk van meervoudig Polderlicht-deelneemster Tamar Frank: een installatie (foto) van smalle houten latjes met daarachter LED-licht. De geometrische (kruis-)vorm van het werk refereert aan de talloze bewijzen van het religieuze verleden die Sittard rijk is. Het licht verandert heel, héél langzaam van kleur, zó langzaam dat het eerder aan je ogen lijkt te liggen dan aan de lampjes. Een contemplatief werk, eenvoudig getiteld Lichtschaduw, en verreweg het beste dat Window of Opportunity te bieden heeft. Althans, voorzover we dat kunnen beoordelen... want het werk van die andere 'Polderlicht-veteraan', Peter Vink, hebben we niet gezien. Wel gezocht maar niet gevonden. Na drie keer voor niks* in de snerpende wind die stomme straat op en neer te zijn gelopen hebben we het maar opgegeven en wilden we nog maar twee dingen: iets warms in onze maag en naar huis. Doehoei Sittard!

*) Naderhand blijkt het werk van Peter Vink niet in een raam maar onder in een kelder te staan... had dat nondeju niet even op het plattegrondje kunnen worden aangegeven?

de polderlicht@home-vrijdag is uitverkocht!

En voor de zaterdag en zondag is er nog slechts een zéér beperkt aantal kaarten te krijgen.

80%

Eind volgende week gaat de derde en laatste editie van polderlicht@home van start. De voorbereidingen verlopen gestaag en volgens planning en ook met de kaartverkoop gaat het uitstekend: zo'n tachtig (80) procent van de beschikbare kaarten is inmiddels gereserveerd/verkocht. Voor de vrijdag resteren er nog precies zes (6) kaarten, voor de overige dagen gemiddeld dertig (30) stuks. Dat schiet lekker op! Dus mocht u alsnog willen reserveren, wacht dan niet te lang en stuur een mailtje. Vermeld daarin voor welke middag (vrijdag 28, zaterdag 29 of zondag 30 december) en voor hoeveel personen u wenst te reserveren. Tot Polderlicht!

december lijstjesmaand

 ...en daar zijn ze weer: jaarlijstjes. Ieder zichzelf respecterend muziek- of filmblogger presenteert zijn of haar 10, 20 of 50 'beste' van het bijna voorbije jaar. Wij blijven niet achter, gewoon, omdat het leuk is om terug te kijken en al dat meer en minder moois nog eens te overdenken en naast elkaar te zetten. Die briljante film X waar we in februari zo enthousiast over waren, wat is daar van blijven hangen? En die meesterlijke plaat van Y, luisteren we die nog wel eens? Wat staat ons nog bij van expositie Z behalve de geweldige locatie? Wij van Polderlicht presenteren -voor wat het waard is- onze favorieten van 2012...

Bioscoopfilms:
1. Once Upon A Time In Anatolia (Nuri Bilge Ceylan)  | 2. Holy Motors (Léos Carax)  | 3. Meek's Cutoff (Kelly Reichardt)  | 4. Amour (Michael Haneke)  | 5. Laurence Anyways (Xavier Dolan)

Muziekoptredens/elpees:
1. Doomsday Student @ Winston Kingdom, Amsterdam (foto)  | 2. Swans: The Seer (lp)  | 3. Xiu Xiu - @ OT301, Amsterdam  | 4. Alexander Tucker: Third Mouth (lp)  | 5. Cannibales et Vahinés + Jos Ex @ Occii, Amsterdam

Exposities:
1. Present Forever, parkeergarage Klieverink, Amsterdam  | 2. Hear It!, Trouw Amsterdam  | 3. Afterlife, begraafplaats De Nieuwe Ooster, Amsterdam  | 4. Raw Rotterdam, Rotterdam  | 5. Het Strijp-gedeelte van Glow, Eindhoven

...en verder: het magnifieke locatietheater Mysteries van Marken op -jawel- Marken. De volstrekt idiote unieke plaat Bish Bosch* van Scott Walker, met het verwerken waarvan we nog lang niet klaar zijn. De 'slechtste film ooit', The Room, van en met Tommy Wiseau, goed voor een absurd avondje teksten mee-blèren en lepeltjes naar het scherm gooien (!) Een middagje galerie-hoppen in Hong Kong. En het kortste maar niettemin één van de speciaalste muziekoptredens van het jaar: Dick Polak en Mark Ritsema die twee Mecano-klassiekers speelden ter gelegenheid van de Ultra-expositie in onze eigen Etalagegalerie Inkijk... kippenvel!

* Update 15/12: We mochten ons eh... polderlicht laten schijnen op deze eigenwijze plaat in een triokwartet-recensie op een fijn muziekblog. 

vanaf vandaag: amsterdam light festival

polderlicht@home: bijna klaar

De route is definitief ingevuld, de plattegrond is naar de drukker. Van de meeste kunstenaars weten we inmiddels wat ze gaan tonen. De flyers zijn grotendeels verspreid, we hebben iedereen in ons mailbestand gespamd en een 'evenement' op facebook aangemaakt. Onze sponsors hebben we een uitnodiging gestuurd. Vrijwilligers die willen suppoosten zijn gestrikt... Eigenlijk zijn we bijna klaar. Op één ding na: uitverkopen. Want er zijn nog kaarten te krijgen: voor de ene dag wat meer dan voor de andere, maar nog zo'n honderd in totaal. U bent dus nog niet te laat! Stuur ons een mail en geef daarin aan voor welke middag (die van vrijdag 28, zaterdag 29 of zondag 30 december) en voor hoeveel mensen (geen limiet) u wenst te reserveren. Tot Polderlicht!

(ingezonden mededeling)

Een project als polderlicht@home kan niet bestaan zonder subsidie, en tegenwoordig ook niet meer zonder sponsors. We zijn in de gelukkige omstandigheid dat we al enige jaren op een aantal vaste instellingen en bedrijven kunnen rekenen. Allereerst zijn daar het Amsterdams Fonds voor de Kunst en stadsdeel Oost, die al meer dan een decennium hun vertrouwen in ons uitspreken, en zonder wie stichting Polderlicht überhaupt nooit van de grond zou zijn gekomen. Polderlicht@home wordt daarnaast -voor het derde jaar op rij- specifiek ondersteund door een drietal bedrijven. Door de vaklui van de Naarden-Bussumse drukkerij Imprimo, die ook in deze voor de grafische industrie zo moeilijke tijden weer iets moois maken van onze plattegrond. Door het in Oost gevestigde filmproduktie- en audiovisueel verhuurbedrijf Phantavision, voor wie de tijden oók wel eens beter zijn geweest en van wie we gratis en voor niks enkele kwaliteitsspullen mogen gebruiken. En door de beste deli van Amsterdam-Oost, Erik's Delicatessen aan het Beukenplein, die de hapjes en drankjes verzorgt van de afsluitende borrel die we organiseren voor onze gastvrouwen en -heren en de betrokken kunstenaars. Lieve mensen, dankjewel!

Update: zojuist hebben we ook het Albert Heijn-filiaal aan de Linnaeusstraat mogen toevoegen aan onze lijst sponsors...

ex-visionair

"Nadat er bekend geworden was / dat er een vijfde landingsbaan bij Schiphol komt;

met de aanvliegroute pal boven Uitgeest / peilde men de stemming in de verdoemde stad..."

tekst: GW Sok | muziek: Ex Orkest 2001(!)

het walker-universum

Zes jaar na The Drift is Scott Walker terug met een nieuwe plaat: Bish Bosch. Deze nieuwe is wat kaler, schetsmatiger, minder orkestraal/gelaagd, maar ook ritmischer, met meer gitaren, nóg maffere geluiden (scheten!) en met stiltes ín de nummers die even lang duren als die tússen de nummers, waardoor het allemaal nog wat fragmentarischer wordt. En daaroverheen die operateske croon van Walker zelf. U begrijpt: met liedjes heeft dit helemaal niéts meer te maken. De teksten zijn even cryptisch als de muziek, maar dat de heer Walker hier weer duistere terreinen betreedt is duidelijk. Dat doet hij dit keer met opvallend veel (zwarte) humor: If shit were music / then you’ld be / a brassband! Of: Does your face hurt / cos it’s killing me!

Na drie keer intensief luisteren kunnen we Bish Bosch waarschijnlijk nog niet helemaal op waarde schatten, maar wat betekenen termen als goed of slecht nog in het unieke universum van Scott Walker? Bish Bosch is opnieuw een bizarre, gestoorde, donkere, volstrekt onnavolgbare plaat. Misschien wel de eigenzinnigste van 2012, en dat van een 70-jarige! En hier te beluisteren.

donderdag update-dag

1. Toen we begin 2001 begonnen met de organisatie van het eerste echte Polderlicht-evenement in het Polderweggebied, was lichtkunst nog grotendeels een terra incognito. Er was zojuist een klein lichtkunstmuseum in Eindhoven geopend en er gebeurde wel eens wat in Duitsland, maar dat wás het dan ook. Anno 2012 ziet de lichtkunstwereld er héél anders uit: Lyon, Berlijn, Koblenz, Belgrado, Warschau, Tallinn, Eindhoven, Gent... talloze steden hebben nu een jaarlijks lichtevenement. Allemaal grote, publieksgerichte spektakels in al dan niet historische stadscentra, waarbij het vaak meer gaat om city marketing dan om kunst. Het Eindhovense Glow weet tot nu toe een mooie balans te bewaren tussen publieksgerichte bombast en meer integere kunstwerken, maar het Fête de Lumière te Lyon is één grote Efteling cq kermis. Hoe dan ook: lichtkunst leeft meer dan ooit. Oók in Amsterdam. In Oost dankzij onze eigen bescheiden inspanningen, maar nu ook elders in de stad. Zo is sinds enige dagen de tentoonstelling Licht op het IJ te zien in het Muziekgebouw aan het IJ. En volgende week vrijdag opent het zeer grootschalige Amsterdam Light Festival op en rondom de Amstel. Wij gaan het allemaal voor u uitchecken...

2. Architect Peter Geusebroek wilde ons best toestemming geven om een lichtkunstwerk te plaatsen in zijn Borneohof-toren, daar was (we spreken oktober 2011) niet meer dan een kort gesprekje voor nodig. Hij poneerde daar een paar eenvoudige voorwaarden van constructieve aard bij, alsmede de nadrukkelijke wens dat we de buurt op de hoogte zouden brengen van wat we aan het doen waren. Door bijvoorbeeld een informatiebordje op te hangen of zo... Maar waar hang je een bordje als het gaat om een project dat vanuit sommige hoeken tot op grote afstand te zien is? We besloten om een flyer te laten maken en die in de directe omgeving in de brievenbussen te gooien. Zo deden we dat vorig jaar met Peter Vink's werk, en zo deden we dat vandaag met Paul Baartmans' werk. Heus geen straf, struinen rondom het Javaplein...

3. Het polderlicht@home-programma is helemaal rond. De laatste twee namen die eraan zijn toegevoegd, zijn die van videokunstenaar eddie d en van de Duitse installatiebouwer Dirk Schlichting (van wie het prachtige lichtwerk op bovenstaand plaatje, gemaakt voor een soort seinhuisje in het Bochumse Landschaftspark.) We hebben de vijftien adressen en de vijftien kunstenaars middels veel wikken en wegen zo goed mogelijk met elkaar proberen te matchen. Maar we zijn er weer uit. En het wórdt wel weer wat...   

4. Precies een week nadat de voorverkoop voor polderlicht@home is begonnen, zijn we al bijna door de helft van de kaarten heen. Sommige 'klanten' bestellen er vijf of zes tegelijk. Dát schiet natuurlijk lekker op! En dan moeten we onze flyers nog verspreiden... Diegene die dus nog wil reserveren, raden we aan daar niet te lang mee te wachten. Immers: op is op en vol is vol. Stuur een mailtje en geef aan of u op de middag van de 28ste, de 29ste of de 30ste wilt komen. En zet er gelijk even bij voor hoeveel mensen u wilt reserveren!

lux - the movie

Het was afgelopen zondag even spannend, windstoten van 11 Beaufort en nog veel harder rondom de toren van de Borneohof. Maar Paul Baartmans' lichtinstallatie LUX heeft die vuurwinddoop prima doorstaan. Niet dat het werk er onberoerd onder bleef... integendeel: het ging lekker op en neer en vormde -voor wie er oog voor had- een vrolijk contrast met het gure weer. Paul heeft het werk gefilmd en op zijn website gezet. Klik hier en dan op Lux.mov rechtsonder. 

en toen was er licht... polderlicht

De voorverkoop van kaarten voor de derde (en laatste!) editie van ons leuke-kunst-in-leuke-huizen-van-leuke-mensen-project polderlicht@home is gestart. Voor elk van de drie middagen (van 28, 29 en 30 december a.s.) zijn slechts 100 kaarten verkrijgbaar, dus snel reserveren is raadzaam! Dat kan door een mailtje te sturen; vermeld daarin voor welke middag u wenst te reserveren en voor hoeveel mensen. U krijgt zo snel mogelijk een bevestiging alsmede informatie over betaling en het afhalen van de kaarten. Alvast dank!

nb Deze editie van polderlicht@home speelt zich af in de Dapperbuurt, hetgeen betekent dat nogal wat polderlicht-locaties etagewoningen zijn. Soms op de begane grond, soms ook op de derde of vierde etage. Hou er dus rekening mee dat u af en toe een paar trappen op moet. En ook weer af.

luuks

LUX ~ [luuks] ~ 1. (subj.) eenheid om de intensiteit van licht mee aan te geven; 2. -e (subj.) rijkdom; welstand; 3. -e (adj.) smaakvol; elegant; 4. -ueus (adj.) rijkelijk; welvarend; 5. baden in -e (spreekw.) in goeden doen; er warmpjes bijzitten; 6. (titel) cd van Brian Eno [2012]; 7. (naam) zeepmerk van Unilever; 8. (titel) lichtkunstwerk van Paul Baartmans in De Borneohof [2012]

Het werk wordt eind volgende week officieel officieus 'ten doop gehouden', maar is nu al te zien: LUX, de lichtinstallatie van Paul Baartmans in de toren van verzamelgebouw De Borneohof aan het Javaplein in de Indische Buurt te Amsterdam-Oost. Het werk zal daar zo'n drie maanden te zien zijn. LUX is een ingetogen (volgens de maker 'anti-spectaculair') doch beweeglijk lichtspel dat de luxueuze uitstraling van de hooggelegen woning versterkt. Met momenten is het net alsof de bewoner een zwembad heeft laten aanleggen op het dakterras van zijn penthouse. LUX wordt door de wind in gang zet: als het bladstil is lijkt de verlichting egaal, maar hoe harder het waait, hoe levendiger het resultaat wordt. Baartmans heeft zich dus net zozeer laten inspireren door een karakteristiek van de toren als Peter Vink, die vorige winter de architectuur een stukje 'doortrok naar de hemel' met een bijna net zo ingetogen werk. LUX is de tweede van wat uiteindelijk een serie van drie 'ingrepen' moet worden: drie verschillende kunstwerken tijdens drie achtereenvolgende winters.

Met dank aan het Amsterdams Fonds voor de Kunst, Stadsdeel Oost, De Alliantie en Geusebroek Verheij Architecten. Met onze speciale en uitdrukkelijke dank aan bewoner Andy de Geus!

...en meer luuks

Min of meer op hetzelfde moment dat Paul Baartmans ons op de hoogte bracht van zijn voorgenomen titel LUX, was er het nieuws dat Polderlicht-held Brian Eno een cd onder dezelfde naam uit zou brengen. Baartmans' werk staat inmiddels aan; de plaat van Eno is inmiddels uit. Op LUX geen experimenten met beats (zoals op Small Craft On A Milk Sea) of met poëzie (zoals op Drums Between The Bells) maar echte, échte ambient, zoals de meester die ooit zelf heeft uitgevonden. Plink-plonk-pianonoten met perfect gedoseerde attack en sustain, aangevuld met allerlei vage laagjes echo en ander geluid in de verte. Zeventig minuten zonder noemenswaardige veranderingen, maar nooit vervelend. Niks geen zweverig new age-geneuzel, maar 'anti-spectaculaire' kunst met de grote Z van Zen. En zo hoort het.

eindhovûûûûh!

Inmiddels een traditie: ons jaarlijkse Polderlicht-uitje naar Glow, hét lichtkunstfestival van Nederland, in 's lands enige echte lichtstad Eindhoven. Met een verwachte 400.000 (!) bezoekers, verdeeld over acht avonden, is Glow een gigantisch evenement. Gelukkig heeft dat de organisatie er nooit toe verleid om alleen voor publieksvriendelijke spektakelstukken te kiezen; die zijn altijd in balans met artistiek meer verantwoorde, (dus) interessantere en (dus) meer integere bijdragen. Dit jaar lijkt het spektakel-aandeel kleiner dan ooit: naar hoe het grote publiek daarop reageert kunnen wij slechts gissen, maar óns hoort u niet klagen.

We beginnen bij Glow-S, een nieuw onderdeel van Glow, op Strijp-S. In één van de mooie, oude industriehallen die het terrein rijk is, heeft stichting Light Art Centre enkele tientallen werken opgesteld  uit de collectie van het voormalige Centrum Lichtkunst In De Kunst: het enige lichtkunstmuseum dat Nederland ooit gekend heeft, en dat twee jaar geleden haar deuren heeft moeten sluiten (iets waar we nog steeds boos en verdrietig om kunnen worden!) Het zijn vooral kleurrijke lichtobjecten uit de jaren '60 en '70, ergens tussen pop-, kinetische en optical art: decoratief, kleurrijk, optimistisch, en op een verfrissende manier pretentieloos... en het is een genoegen om deze kunstwerken (zoals die hierboven, van Johan van Zutphen en Jos Hardeman) weer eens te mogen aanschouwen. In de naastgelegen hal en voor deur staan grote en grotere, voornamelijk eigentijdse state-of-the-art lichtinstallaties. Overwegend erg goed en interessant werk: alleen het Strijp-gedeelte van Glow blijkt de reis vanuit Amsterdam al ruimschoots waard.

Dan wordt het tijd voor de 'echte' Glow-route in de Eindhovense binnenstad. Zoals te doen gebruikelijk worden er ook dit jaar weer nieuwe straten en pleinen aangedaan. Er is weer van alles te zien in uiteenlopende technieken en stijlen. Zo zien we ondermeer een interactief soort video-game met vallende katten (oei! die kunstenaar kan maar beter uitkijken!), een groep enorme, vierkante lampenkappen (Jan des Bouvrie to-the-max) en een verschrikkelijke, über-bombastische projectie op de Catherinakerk. Hier onze vijf favorieten:

1. Uit de ramen van de bovenste etage van De Bijenkorf steken enorme plastic slangen. Ze zijn met elkaar verknoopt, met lucht gevuld en van binnenuit sober verlicht. Even indrukwekkend als ingetogen, deze ingreep van Lang/Baumann.
2. Groupe Laps plaatste pakweg tachtig (!) mansgrote, uit lichtbuizen opgebouwde, The Saint-achtige figuren tegen de gevel van het (acht verdiepingen hoge) politiebureau. Door ze razendsnel achter elkaar aan en uit te zetten ontstaat een simpele, maar zéér effectieve 'animatie' - een beetje als bij zo'n ouderwets flipboekje. De figuren lijken achter elkaar aan te zitten, als in een spannende gangsterfilm.
3. In alles een echte klassieker: de roestige vuilcontainer vol brandende TL-lampen van Molitor & Kuzmin.
4. Op een leegstaand gebouw wordt een enorme mond geprojecteerd. Het oude pand komt aldus tot leven en blijkt zich uit te drukken in eigentijdse straat-rap met een smeuiig Brabants accent. Erg leuk, dit side project van Tromp.
5. Wij zijn fans van Femke Schaap en ook haar Glow-bijdrage (bestaande uit op uitgezaagde panelen geprojecteerde wegwerkers, coureurs, discojeugd en allerlei andere types -zie foto hieronder) bevalt ons weer uitstekend.

We eindigen de lange, goedgevulde avond in het sympathieke kunstenaarsinitiatief TAC, alwaar we worden getrakteerd op een zéér sfeervolle licht-en-schaduwinstallatie (eigenlijk meerdere installaties in één) van Florian deVisser en Marleen Hartjes. En dan is het toch écht tijd voor een Brabants biertje...

tussenstand@home

Hoe stel je een polderlicht@home-route samen? Je begint vrij willekeurig met het zoeken naar geschikte kunstenaars/kunstwerken en het werven van adressen. In eerste instantie lopen die twee lijnen min of meer langs elkaar heen. Als je van elk een stuk of zeven, acht hebt, begin je héél voorzichtig te combineren: dat ene lichtkunstwerk zou wel eens dáár kunnen passen, die videofilm past mogelijk bij dié gastvrouw... Voor enkele werken kun je de locatie snel vastleggen, met anderen moet je soms lang schuiven. Elk adres dat erbij komt, elke nieuwe kunstenaar die wordt gestrikt biedt nieuwe combinatie-mogelijkheden en kan de zaak behoorlijk op zijn kop zetten. Het is al met al een heel gepuzzel, maar overwegend leuk en boeiend om te doen.

Soms zit het tegen: dan trekt een gastvrouw of -heer zich terug. Dat is ons dit jaar al twee keer overkomen. Voor de eerste 'spijt-optant' hadden we het volste begrip; die was het gewoon allemaal te veel. De tweede echter meldde zich deze week doodleuk af; die gaat er bij nader inzien toch liever een paar daagjes op uit. Kijk, dát kan je dus niet maken! Maar ach, shit happens nu eenmaal en the show must go on. En we staan er allesbehalve slecht voor: de teller staat momenteel op dertien adressen en dertien kunstenaars*. We behoeven er dus nog twee van elk. En hebben  nog drie, vier weken tijd om alles 'rond' te breien. Gaat helemaal goed komen, we houden u op de hoogte. Maar nu eerst naar Eindhoven, naar Glow!

*) Roos van Haaften | Tom Milnes (UK) | Alexa Meyerman | MMC Schobbe | Rachel de Boer | Anne Verhoijsen | Marc Barreda | André Pielage | Navid Nuur (foto) | Joost Mellink | Marion Traenkle | Doina Kraal | Dirk Schlichting (D)

de giftige erfenis van Halbe Zijlstra

Korting op kunst- en cultuur wordt misbruikt om de cultuurwereld te elimineren - Bij het afzwaaien van de voormalige Staatssecretaris van Cultuur, Onderwijs en Wetenschap heeft de Volkskrant ervoor gekozen hem een hart onder de riem te steken. Op vrijdag 2 november verscheen een uitgebreide analyse in deze krant waarin Zijlstra onthaald werd als een strijder tegen "de arrogantie van de juiste smaak", een succesvolle hervormer die het debat over cultuursubsidies "op scherp" heeft gezet.

Waar hebben we die uitdrukking eerder gehoord? Het "op scherp zetten van het debat" is een veelgebruikt eufemisme voor publieke figuren die zich van tendentieuze beeldvorming bedienen. De term is een van de vreemde producten van de postfortuynistische politieke cultuur. Maak moslims uit voor een vijfde colonne en u zet het debat op scherp. Zeg dat werklozen en gehandicapten handophouders zijn, en u zet het debat op scherp. Maak kunstenaars uit voor amateuristische profiteurs en jawel, het wonder is geschied: het debat is op scherp gezet. We mogen Zijlstra dankbaar zijn. 

Nu valt er veel te zeggen over het cultuurbeleid van Halbe Zijlstra. Duidelijk is dat de lijn die hij heeft uitgezet, wordt voortgezet door het nieuwe kabinet. De Volkskrant schrijft terecht dat zijn bezuinigingsoperatie inmiddels een "onomkeerbare ontwikkeling" lijkt te zijn. Des te meer reden om eens zorgvuldig te bekijken wat de inhoud en consequenties van zijn beleid zijn, zou je zeggen. (lees de rest hier)

gorgelrotzakken

Death metal. Black metal. Extreme metal. Heerlijke herrie, bloedserieus en lachwekkend tegelijk. Zo ook het drietal eersteklas rotzakken dat zich Gorgelrot noemt. Dit krapuul presenteert de nieuwe LP Necrophilia - Live from the Grave op de plek waar het voor hen allemaal begon: in de Amsterdamse underground, om precies te zijn in atoomschuilkelder metrostation Wibautstraat te Amsterdam-Oost. Verse corpsepaint op hun gemene tronies, de Marshall-versterkers op standje 11. Zielloze zang, rottende ritmes en reutelende riffs, niet geheel vrij van enige invloeden, maar immer gebracht met een tomeloze inzet. Niet een enkele avond, maar liefst twee maanden lang, tot 4 januari 2013. Als de Gorgelrottende skeletten tenminste niet al vóór die datum uit elkaar vallen...

borneohof wint nieuwbouwprijs

Geusebroek Verheij Architecten heeft de Amsterdamse Nieuwbouwprijs 2012 gewonnen met het markante verzamelgebouw De Borneohof op het Javaplein, middenin de Indische Buurt te Amsterdam-Oost... inderdaad, dat gebouw met die mooie toren waarin wij afgelopen winter een lichtkunstwerk van Peter Vink hebben geïnitieerd. En waarin we over enkele weken Paul Baartmans een lichtinstallatie laten plaatsen. Maar eerst feliciteren we dhr. Peter Geusebroek met zijn welverdiende prijs. Peter, proficiat! 

connectie / disconnectie

Hoeveel vrienden heeft U op Facebook? En hoeveel volgers op Twitter? Hoort u er nog wel bij? Is ons aller sociale leven er nou écht zoveel op vooruitgegaan? Zijn we wel zo connected? Of maskeren we fundamentele eenzaamheid met electronisch speelgoed? De naam van die spullen begint natuurlijk niet voor niks met 'ik'... Saar Amptmeijer -een paar maanden geleden afgestudeerd aan de Utrechtse Hogeschool voor de Kunsten en in alles een telg van de social media-generatie- zet vraagtekens bij al dat gelike en ge(re-)tweet. En vertaalde die vraagtekens in een prachtige, poëtische installatie (foto). Nu te zien in Etalagegalerie Inkijk op metrostation Waterlooplein. Vind ik leuk!   

Van 'verbondenheid' met ons leefmilieu is nauwelijks nog sprake. Robert Roelink woont en werkt in een camper. De Nederlandse regelgeving maakt dat deze 'kunstnomade' nooit langer dan een paar dagen op één locatie mag blijven staan. Zijn werk gaat over duurzaamheid de desastreuse manier waarop we met de natuur omgaan. Robert formuleert zijn groene boodschap met plastic, de grootste rotzooi die de mens ooit heeft uitgevonden. Met vuilniszakken, winkeltasjes en tape maakte hij een zes meter lang, knalgeel beeld van een gevallen man. Het lijkt er speciaal voor gemaakt, zo mooi past het in de Inkijk op metrostation Weesperplein. Falling Humanity: een werk om even stil van te worden.

inkijk-a-gogo

Het gaat goed met onze Inkijk-galerieën! Na allerlei renovatiegedoe en het daaruit voortvloeiende afsluiten van hele of halve metrostations loopt de programmering sinds enige tijd weer op rolletjes. Ook lijkt de druk vanuit het GVB (die de ruimtes liever aan een commerciële partij zou willen verhuren) wat afgenomen. Enfin, er zijn weer drie nieuwe exposities ingericht, die zo verschillend van elkaar zijn als maar mogelijk is. In station Waterlooplein staat hangt de esthetische en poëtische installatie #21 van Saar Amptmeijer, in station Weesperplein staat ligt het maatschappijkritische Falling Humanity (foto) van Robert Roelink, en in station Wibautstraat staat hangt de cartooneske deathmetal-band Gorgelrot. Over alledrie valt het nodige te vertellen, maar u kunt beter gewoon gaan kijken.

vido's filmzine

Niemand die wij kennen weet zo veel over film als Gert Verbeek, oftewel Vido Liber. Op zijn blog schrijft hij over speelfilms die op dat moment in de bioscoop draaien en over klassiekers en underground-films in zijn imposante dvd-collectie. Zijn stukjes zijn kort, to the point en behandelen bij voorkeur aspecten van een film die anderen over het hoofd zien. Regelmatig toont Verbeek dwarsverbanden aan tussen films die ogenschijnlijk niks met elkaar van doen hebben. In het geval van Leos Carax' Holy Motors laat zijn kennis zelfs die van het gerenommeerde Britse filmblad Sight & Sound ver achter zich. Vido's Filmzine: léés dat blog!

rebooting nature

Een nucleaire ramp van ongekende omvang heeft alle leven op deze godvergeten planeet in één klap weggevaagd, zelfs de kakkerlakken hebben het niet overleefd. Wat rest is een kaal, roerloos landschap, bedekt met een laag radioactief stof. Schraal zonlicht vecht zich een weg door de verziekte atmosfeer en zet alles in een vuilgele gloed. Her en der liggen 'welvaartsresten' in de woestenij: een kapotte wasmachine, een halve stoel, een televisie met kapot scherm, maar verder is er helemaal niets meer... tot een paar weken geleden, toen plotseling een tenger takje uit de giftige grond oprees, met een minuscuul groen blaadje eraan! Na enige aarzeling begon het takje te groeien, kreeg het meer blaadjes, en inmiddels is het een flinke plant! Is er dan toch nog hoop?

het spookt in de biesbosch...