gefelici-phanta-seerd!

Phanta Vision werd, zo staat het op hun website, in 1990 opgericht door Petra Goedings en JP Luijsterburg. Het is een dynamisch bedrijf met uiteenlopende diensten binnen de audiovisuele sector. Filmproductie, verkoop en verhuur van audiovisuele apparatuur en filmediting worden bij Phanta Vision in één bedrijf verenigd. Ook beschikt Phanta Vision over een video/DVD duplicatie-afdeling en verhuurt zij werkruimten aan productiebureaus en freelance editors. En het mag dan een groot bedrijf zijn, ze voelen zich niet te goed om een klein project als ons eigen polderlicht@home te steunen.

Vanavond viert Phanta Vision haar eenentwintigjarig bestaan met een feestelijke art walk en een diner in Artis. De avond is voorbehouden aan genodigden, maar wij nemen de honneurs graag voor u waar... Phanta Vision, gefeliciteerd! En op naar de volgende eenentwintig jaar!

diaspora in de ondergrondse

Het blijft kwakkelen in de Amsterdamse metro... de renovatiewerkzaamheden liggen weer eens stil, en niemand weet hoe lang dat nú weer gaat duren. Inmiddels is onze Inkijk-galerie in station Wibautstraat al ruim een half jaar onbereikbaar. Daar staat tegenover dat we die in station Waterlooplein nog steeds in gebruik hebben: Circus van Wouter van Schaik is er nog een week of drie te zien. En in station Weesperplein is er sinds vandaag een mooie nieuwe expositie van de Israëlische, in Amsterdam wonende en werkende Yehudit Mizrahi.

De installatie Landescape bestaat uit koffers die 'wandelen' op houten schoenmakersleesten, afkomstig uit de Israëlische stad Jaffa, en daterend van vóór 1948, dus vóór de oprichting van de Joodse staat. Het werk gaat deels over Yehudit zelf (hoe is het om een vreemde te zijn in een vreemd land? wat is thuis?), deels over haar geboorteland (heeft een volk het recht om zich veilig te voelen in een eigen land? in hoeverre is tolerantie noodzakelijk in een multiculturele samenleving), en deels over de treurige historie van het Joodse volk. Het werk is weemoedig en ook -door de houterige bewegingen- koddig. Dat laatste is goed te zien op dit filmpje. Landescape is te zien t/m 5 januari a.s.

wordt verwacht: ultra 2012

Dertig jaar na dato wordt de legendarische Amsterdamse muziekstroming Ultra (1980-1981) nieuw leven ingeblazen. Met optredens van het heropgerichte Minny Pops, een speciale uitgave van het roemruchte muziektijdschrift Vinyl en allerlei zgn. pop-up events. En waar is een Amsterdamse underground-stroming beter op zijn plaats dan in de Amsterdamse ondergrondse? In maart a.s. zal ook in onze Inkijk-galerie in metrostation Weesperplein een Ultra 2012-activiteit plaatsvinden. Spannend...

winterlicht!

Morgenavond gaat de tweede editie van Winterlicht van start. Drie avonden lichtkunst in het Julianapark te Schiedam. Met medewerking van twintig lichtkunstenaars, waaronder opvallend veel (Polderlicht- en Inkijk-)bekenden, te weten Erik Groen, Ira van der Valk, Jaap de Jonge, MMC Schobbe, Titia Ex, Paul Baartmans, Rachel de Boer en Ronald van der Meijs.

Tijdens de eerste editie -alweer twee jaar geleden- lag er een dikke laag sneeuw die de gevarieerde lichtkunstwerken goed deed uitkomen. Het maakte van Winterlicht een uiterst sfeervolle manifestatie (en een ijskoude bovendien; die royale glazen Glühwein waren geen overbodige luxe) die bovendien zijn naam volledig waarmaakte. Als we Erwin Krol mogen geloven, lijkt het dit keer meer een Herfstlicht te gaan worden, maar laat u dat niet weerhouden van een bezoekje. Misschien komen we u nog wel tegen óók!

Wij wensen organisator Aris de Bakker en alle deelnemende kunstenaars veel succes!

2011: ons jaarlijstje

De beste films, de beste cd's... november is amper voorbij of de eerste jaarlijstjes duiken al overal op: elk jaar lijken ze er eerder te zijn. Ergens wel logisch, want lijstjes maken (en ze vervolgens de wereld in sturen) is dan ook errug leuk. Hieronder de -gecombineerde- lijstjes van uw beider Polderlicht-organisatoren, gebaseerd op wat we in 2011 (tot nu toe dan, hè) goed, intrigerend of gewoon heel erg leuk en/of gezellig vonden.

Bioscoopfilms:

1. A Separation (Ashgar Farhadi)
2. Rundskop (Michael R. Roskam)
3. Attenberg (Athina Rachel Tsangari)
4. Animal Kingdom (David Michod)
5. La Nana (Sebastián Silva)

Concerten:

1. Austra (foto) @ OT301, Amsterdam
2. Master Musicians Of Bukkake & Deerhoof @ Melkweg, Amsterdam
3. De Paaseditie van Wijsjes Uit Het Oosten @ een leegstaande kerk te Amsterdam-Oost
4. Swans @ Melkweg, Amsterdam
5. De Kift @ Occii, Amsterdam

Tentoonstellingen:

1. Shadowdance @ De Kade, Amersfoort
2. Artzuid @ Amsterdam-Zuid
3. Extended Drawing @ Bonnefantenmuseum, Maastricht
4. Close, afscheidsexpo van Hendrik-xs @ een leegstaande woning te Breda
5. Wit Zwart Goud @ De Nederlandse Bank, Amsterdam

En hors catégorie: de documentaire Inside Job van Charles Ferguson, de elpee Dorwytch van Alexander Tucker, de debuutelpee van Anna Calvi, de Mars der Beschaving, kunstenaar Erik van Lieshout bij VPRO's Zomergasten en het Art Dinner te Huize Frankendael.

hoover + banabila = eno

Het Nederlands Instituut voor Mediakunst (NIMK) organiseert een weekend rond Nan Hoover (1931-2008). Deze kunstenares pionierde in de jaren ‘70 en ‘80 binnen het toen nog nieuwe medium video, en heeft voor lange tijd het algemeen geldende beeld van videokunst bepaald: grofkorrelige, in één shot opgenomen, traaage hypnotiserende beelden. Historisch gezien van groot belang, maar enerverend is anders.

De Rotterdamse componist Michel Banabila (East Meets West, Voiznoiz, talloze solo-projecten) heeft –hoewel hij daarvoor nog nooit van Nan Hoover had gehoord- recentelijk de opdracht aangenomen om een nieuwe soundscape bij een aantal van Hoovers films te maken, en die wordt live ten gehore gebracht in het NIMK. De vaak op een enkele drone gebaseerde resultaten zijn smaakvol en voegen zich prima naar de beelden. Wat opvalt is hoezeer Banabila’s sfeervolle klanken doen denken aan Brian Eno's ambient-werken uit eind jaren ‘70. Het eerste stuk, bij de film Flora, zou met zijn kikkerachtige geluidjes zó op Eno’s On Land kunnen staan; het laatste, bij La Luna, lijkt door zijn random gebruik van vrouwenstem-samples op een gothic variant van Eno’s Music For Airports. Heeft Banabila bewust gekozen voor een inspiratiebron uit Nan Hoover’s hoogtijdagen? Of is Eno's pionierswerk al net zo bepalend voor ambient als dat van Hoover voor video-art?

@home: work in progress

De Antwerpense kunstenaar Bart Prinsen maakte foto's in leegstaande woningen in zijn woonplaats ten behoeve van zijn polderlicht@home-bijdrage, en werd al doende zélf gefotografeerd. Hetgeen resulteerde in een sfeervol filmpje, hier te zien. Met een soundscape van geluidskunstenaar Iris Roevens. Het maakt benieuwd naar het eindresultaat...

@home-update en extended drawing

...en toen diende zich plotseling, zomaar, een prachtlocatie aan. Eentje waar we geen nee tegen konden zeggen. Zodat we de polderlicht@home-route -waarvan we dachten dat-ie compleet was- met plezier hebben uitgebreid. Tegelijkertijd zei een kunstenaar: ik doe toch maar liever niet mee. Waardoor we op zeer korte termijn twee 'nieuwe' kunstenaars erbij moesten zien te slepen. Dat is gelukt: de jonge Maarten Bel 'scoorden' we bij Glow, de ander is goede oude Polderlicht-bekende en grote theater-meneer Peter Zegveld. Geen verkeerde aanvullingen!

Ondertussen druppelen de eerste reserveringen binnen. Volgende week verschijnt Dwars door de Buurt met een groot wervend artikel en gaan we ook onze flyers verspreiden, dus vanaf dan gaat het ongetwijfeld hard(er). Honderd kaarten per middag, het kan niet anders of daar zijn we snel doorheen. En het is niet anders: vol is vol. Dus wilt u zeker zijn van een kaartje, reserveer dan nu alvast: stuur ons een mailtje en geef aan op welke dag u wilt komen en met hoeveel mensen.

Oh, en mocht u in de komende weken toevallig in het zuiden des lands vertoeven, dan raden wij een bezoekje aan het Maastrichtse Bonnefantenmuseum van harte aan. De tentoonstelling Extended Drawing toont -naast ondeugende neon-sculpturen van Bruce Nauman, geometrische shaped canvasses van Robert Mangold en geweldig ruige tekeningen, gemaakt met een teerachtig mengsel, van Richard Serra- een aantal monumentale muurschilderingen van Sol Lewitt (foto). Door een paar relatief eenvoudige vorm- of kleurtechnische principes tot in het extreme te herhalen of uit te vergroten wist LeWitt fenomenale resultaten te bereiken die de term minimal art vér overstijgen. Hij schilderde die muurschilderingen trouwens niet zelf maar zette nauwgezette formules op papier op basis waarvan anderen heel secuur met verf, kwast, potlood en/of tape aan de slag gingen. Ook de schilderingen in het Bonnefanten zijn van zulke remakes of uitvoeringen. Dat zou ook niet anders meer kunnen, want LeWitt is alweer een aantal jaar dood...

glow in the dark

Hoewel de focus (gelukkig) wat minder ligt op spectaculaire videoprojecties, is de ook de zesde editie van het Eindhovense Glow evenzeer een volksfeest als een lichtkunstfestival. Niet elk werk komt goed uit de verf (die vliegers!), maar daar staan de nodige geslaagde verrassingen tegenover. Wij -en tientallen duizenden anderen- hebben ons gisteravond uitstekend vermaakt. Een paar uitschieters:

1. De nissen van het enorme (en enorm lelijke) KPN-gebouw zijn voorzien van raamkozijnen met daarin geometrische patronen. Erachter schijnt een geheimzinnig geel licht. Aldus maakt Bert Vredegoor van het gebouw een soort moskee... en lijkt de zendtoren als vanzelf op een minaret.
2. Glow kent ook side projects en de tentoonstelling At How Many Lux... van galerie Onomatopee is er daar één van. We raakten er betoverd door de videoinstallatie Proposal For Lunapark van Femke Schaap: simpel, effectief, wonderschoon.
3. Andere side projects worden verzorgd door studenten van de Technische Universiteit: techneuten dus in plaats van kunstenaars. Het pakt goed uit, met ondermeer een brutale bliksemgenerator (met volslagen idioot muziekje) en een charmante rood-met-witte ballonneninstallatie waar ze zich in China niet voor zouden schamen.
4. Theaterduo Wiersma & Smeets, dé publieksfavorieten van ons eigen polderlicht@home afgelopen jaar, pakken het groot(s) aan en bouwen een honderd meter lange hal om tot een soort lichtwinkelgalerij annex uitdragerij, vol aan- en uitfloepende bureau-, wand-, reclame-, plafond-, bed-, keuken- en kerstlampjes, en nog veel meer. Ondanks de inzet van honderden meters dikke kabel, dozijnen digitale dimmers en topzware processoren gaat de typische Wiersma & Smeets-lofi-houtje-touwtje-sfeer geen moment verloren. En dat is een prestatie van formaat.
5. War Veteran Vehicle van Krzystzof Wodiczko is een militair voertuig met daarop een video-'kanon' en speakers, waaruit woorden worden geknald, zowel in (licht-)beeld als in klank. Het blijkt te gaan om citaten van oorlogsveteranen die, met Brabants accent, praten over hun terugkeer in de 'gewone wereld' en de bijkomende angsten, depressies en agressie. Een universeel en aktueel thema (Kunduz!) op magnifieke manier verbeeld. En het maatschappelijk meest geëngageerde werk dat wij ooit zagen tijdens Glow.

circus underground

Per 1 juli jongstleden moesten we weg uit onze Inkijk-galerie in metrostation Waterlooplein. De Hogeschool van Amsterdam (HvA) zou er een studiecentrum (?) beginnen. Balen natuurlijk, want het was onze mooiste en mooist gelegen ruimte... Lopen we er een paar maanden later langs, blijkt de ruimte nog steeds leeg te staan! Na het nodige op-en-neer-gebel-en-gemail blijkt dat het HvA-project wat vertraging heeft opgelopen en dat de Hogeschool officieel de ruimte nog niet huurt... en na nog véél meer gebel en gemail hebben we tijdelijk onze galerie weer terug, een leuke kunstenaar gecont(r)acteerd en in no time een expositie gerealiseerd. Het kan raar lopen!

Wouter van Schaik toont zijn installatie Circus: een op het eerste oog vriendelijke groep figuren met zachte vormen en lieve pastelkleuren. Maar wie wat beter kijkt ziet dat er akelige kantjes aan dit gezelschap zitten. Er hangen scherpe vleeshaken aan het plafond. Een soort vlies houdt een wezen gevangen. En die middelste figuur heeft wel héle enge ogen... Circus verbeeldt een duistere wereld achter oppervlakkige vrolijkheid, op een manier waar David Lynch* zich niet voor zou schamen. De expositie is te zien tot 1 december a.s., en wie weet nog wel wat langer. En als u geluk heeft, ziet u ook de 'levende sculptuur' die zich zo af en toe een uurtje bij het circusgezelschap voegt.

*) Toevallig brengt de filmmaker deze week zijn eerste elpee(!) uit: Crazy Clown Time, een titel die ook van Wouter van Schaik had kunnen zijn. De plaat, waarop toegankelijke elektronische songs afwisselen met van die typisch Lynchiaanse, duistere sfeerstukken, is hier te beluisteren.

occupy watergraafsmeer

Niet alleen hebben we nu voldoende adressen voor polderlicht@home; met het boeken van multimedia-kunstenaar Constant Dullaart is ook de line-up nu compleet. Op alfabetische volgorde: Balta / Arjen Boersta / Constant Dullaart / Tamar Frank (foto) / Takako Higashihata / Sonja Karle / Ronald van der Meijs / Marijke Neppelenbroek / Bart Prinsen / Femke Schaap / Annette van den Toorn / Serge Verheugen / Mayke Verhoeven / Roy Villevoye & Jan Dietvorst / Sjoerd Willem van Vliet.

En nu we toch aan het namedroppen zijn: de Naarden-Bussumse drukkerij Imprimo sponsort ons drukwerk en van het Amsterdamse AV-bedrijf Phantavision mogen we kostenloos een paar beamers gebruiken. En de in Oost wereldberoemde kaas- en wijnenspecialist Erik's Delicatessen verzorgt de hapjes en drankjes voor de after-party. Lekker!

kaddafi is dood, leve de inkijk!

Op de dag dat Moammar Kaddafi in een gat in de grond wordt gevonden en het leven laat, begint óns gat onder de grond, Etalagegalerie Inkijk in metrostation Weesperplein, een tweede leven. Het kan verkeren...

In de zomer gingen alle metrostations aan de zgn. Oostlijn zes weken dicht, in verband met allerlei noodzakelijke werkzaamheden. (Die eigenlijk een jaar eerder al hadden moeten zijn verricht, maar da's weer een ander verhaal.) Geen expo's in onze Etalagegalerieën dus! Maar toen de metro weer open ging bleek dat een deel van de werkzaamheden nog steeds niet was afgerond en onze ruimtes niet toegankelijk waren. Daarmee kwamen onze Inkijk-aktiviteiten volledig stil te liggen. Vervelend voor de kunstenaars met wie we afspraken hadden lopen, frustrerend voor ons.

In metrostation Wibautstraat is voorlopig niks mogelijk, maar in Weesperplein bleek plotseling van wél. Weliswaar met een geïmproviseerd wandje in plaats van een mooie raampartij aan één kant, maar daar kunnen we wel mee leven. En ook kunstenaar en kunstdocente Willemijn Ruissen kan daarmee leven. Zij toverde de ruimte om tot, zoals ze zelf zegt "het beeld dat ik als adolescent heb van mijn jeugd. Een idealisering met een donker randje", en noemde het speelse resultaat Playground. Te zien t/m 24 november.

jan theun van rees @ pmb

Vanaf 2003 heeft Jan Theun van Rees heel wat culturele instellingen in Amsterdam gefotografeerd, die wegens verbouwing zijn gesloten. Van Rees is nieuwsgierig naar deze 'ontmantelde ruimtes': wat blijft er over van een museum als de kunst uit de zalen is verdwenen en de muren zijn gestript? Is een theater nog een theater als de stoelen zijn verdwenen en het doek letterlijk is gevallen? Sinds 2010 plaatst Van Rees levensgrote afdrukken van deze ontmantelde ruimtes terug in de gebouwen waar hij de oorspronkelijke foto heeft genomen, en maakt van het geheel weer een nieuwe foto. Daarop versmelten verleden en verleden met elkaar, waardoor er een merkwaardig soort 'doorzicht in de tijd' ontstaat.

Het werk van Jan Theun is alweer het vierde in onze klein-maar-fijne serie Kunst in het PMB-gebouw, in de hal van het kantoor van het ProjectManagement Bureau van de Gemeente Amsterdam. Hij toont er een videofilm cq diaserie met foto's die hij maakte in het Stedelijk Museum, alsmede een grote print van bovenstaande foto. Daarop een afdruk van een foto van de voormalige Sandberg-vleugel, geplaatst in de huidige nieuwbouw (de 'badkuip').

polderlicht@home: bijna rond

En weer zijn er drie kunstenaars toegevoegd aan ons polderlicht@home-programma. Annette van den Toorn viel ons op met haar eindexamenwerk aan de Utrechtse Hogeschool voor de Kunsten. Zij maakt geen pure lichtkunst, maar kunst die het reeds aanwezige licht 'vangt' en versterkt. Femke Schaap (foto) is een Grote Naam in de lichtkunst: zij won al eens de prestigieuze Prix de Rome. Ook een Hele Grote is Roy Villevoye, bekend om zijn regelmatige verblijf tussen de Asmat-bevolking van Papoea-Nieuw Guinea en de kunstwerken die hij daarmee en daarover maakt. Samen met Jan Dietvorst maakt Villevoye ook korte films; daarvan zal er één in de polderlicht-route te zien zijn.

Dit betekent dat we nog één (video-)kunstenaar zoeken en dan is het programma compleet. Ook zoeken we nog drie privé-woningen aan de Pythagorasstraat, de Arntzeniusweg, de Copernicusstraat, de Johan Kepplerstraat of de LaPlacestraat. Mocht u in één van die straten wonen en zich geroepen voelen een bijzonder kunstwerk te 'adopteren' en dat gedurende drie middagen aan een beschaafd, kunstminnend publiek te laten zien, schroom dan niet en neem contact met ons op.

with the greatest respect

Al dat Jip & Janneke-gelul over die tsunami van immigranten, de vliegtuigen vol gelukszoekers die dankzij de gedoogknijptang van de vermeende grachtengordelelite via het subsidie-infuus een greep uit de huishoudruif zouden doen,
Al dat haatkraaien van popi-fascisten, het islambashen door demoniseringsdemagogen, de afzeikcultuur van azijnpissers, bedrijfspoedels en tweedekamerkleuters in een gedoogregering van oefenvijftigers en roeptoeters met bestuursobesitas die sluiervrouwen een kopvoddentax of boerkaboete proberen afhandig te maken, om nog maar te zwijgen over de graaiende bankiers en de pinacoladamafia die met meer dan 130 de klimaatwaanzin, de multikul, het theedrinkende stemvee in de ooit zorgzame samenleving achter zich laten.
Al dat creatief-met-taal-gedoe in de satire die zichzelf politiek noemt beoogt een maatschappelijke polarisatie waarbij ook kunst en cultuur gemarginaliseerd worden ten behoeve van een herkenbare nationale identiteit; de Hema rookworst die de watertandende roomblanke Henk en zijn geblondeerde Ingrid voor de neus gehouden wordt, op zoek naar het beloofde vaderland, het Terra Incognita waarin poldermodel degenereert naar gedoogmodel, compleet met spruitjeslucht en meeuwengekrijs, het land waar het plebs zijn eigen ondergang mag financieren om neo-liberaal Nederland dijenkletsend de vingers te kunnen laten aflikken,
Al dat is slechts van voorbijgaande aard.
[Rob Moonen, oktober 2011]

vrijslaapeetdrinkdroom

Het ons volstrekt onbekende gezelschap DRaP (Dark Radio Project) speelde vanavond de voorstelling SexSleepEatDrinkDream in het theater van de Melkweg. Elk van die vijf aktiviteiten wordt, ondersteund door sobere videobeelden, op muzikale wijze uitgebeeld. Dat gebeurt niet zonder zwarte humor: zo gaat Sex over een mislukte verkrachting na overmatig alcoholgebruik en Eat over het barbecueën van een poes. Op het podium een violiste, een celliste, een drummer/toetsenist, een gitarist en een bassiste: uitstekende muzikanten, die ook nog eens -om de beurt of samen- heel verdienstelijk zingen. De muziek wordt gaandeweg steeds complexer en doet ons op de beste momenten denken aan Tuxedomoon (wie kent dat nog?) en A Silver Mt. Zion Memorial Band. Maar ook een lekkere prog- of metalriff wordt niet geschuwd, en het geheel eindigt a capella. We moesten er even inkomen maar we waren al snel om: een fijne voorstelling!

middelvinger en kwallenijs

Gisteravond bezochten we de opening van De Nederlandse Identiteit? De Kracht van Heden in museum De Paviljoens te Almere. De tentoonstelling bestaat uit werken van tientallen gerenommeerde, internationaal bejubelde Nederlandse kunstenaars, designers en architecten als Hans Aarsman, Rineke Dijkstra, Marlene Dumas, Fransje Killaars, Job Koelewijn, Rem Koolhaas, Inez van Lamsweerde, Joep van Lieshout, Aernout Mik, Navid Nuur, Berend Strik, Viktor & Rolf, Roy Villevoye, Marijke van Warmerdam en nog talloze anderen. Zóveel grote namen onder één dak, da's al heel bijzonder van zichzelf.

Maar de tentoonstelling is ook en vooral een statement. Alle deelnemende kunstenaars hebben ooit, toen ze nog jong en zoekende waren, een subsidie gekregen van het Fonds BKVB. Dat geld -en de daarmee samenhangende vrijheid- heeft ze in de gelegenheid gesteld een tijdlang aan hun eigen handschrift te kunnen werken. En dat heeft er mede toe geleid dat ze zich konden ontwikkelen tot de succesnummers die ze nu zijn. De Kracht van Heden laat dus zien wat het Nederlandse Cultuursubsidiebeleid tot op heden aan grote triomfen heeft opgeleverd. En is daarmee een niet mis te verstane, zij het uiterst stijlvolle, opgestoken middelvinger naar het destructieve beleid van staatssecretaris-tegen-cultuur Zijlstra en de asociale coalitie waarvan hij deel uitmaakt.

Terug naar de kunstwerken zelf. Fijn om Middlemen (foto) van Aernout Mik terug te zien, een raak 'portret' van beurshandelaren: de financiële crisis -en daarmee ons aller toekomst- ligt in de handen van zielige mannetjes die het ook allemaal niet weten en schrikachtig of juist gelaten reageren op de gekmakende cijfertjes boven hun hoofd. Van een heel andere orde is de sea food-art van Henri Roquas, een chef die niet terugschrikt voor het bereiden van zeewezens als lamprei of zeester. Vanavond staat er ondermeer wulk en kwallenijs(!) op het menu. De wulk is lekker, het ijs eh... apart. Gelukkig is er een lekker glaasje wijn om één en ander mee weg te spoelen. Proost! Op de kunst!

uit het depot

Hoewel een groot deel van de geëxposeerde werken nogal formalistisch en daarmee enigszins afstandelijk van toon is (denk minimalisme, arte povera, conceptuele- en videokunst) maken de enorme hoeveelheid en de magistrale setting een bezoek aan de expositie Out Of Storage in de Maastrichtse Timmerfabriek zeer, zéér de moeite waard. Nog eens los van de vele werken die het hart (althans het onze) wél direct beroeren. Daarvan twee voorbeelden:

1. In de hilarische gooi- en smijtfilm Painter neemt Paul McCarthy het abstract expressionisme danig op de hak. Tussen bezoekjes bij de psychiater en groepstherapie-sessies door kwakt een action painter met ketchup, mayonaise en verf (red, yellow and blue) zijn diepste zieleroerselen op het canvas en maakt in één moeite door een gigantische smeerboel van zijn atelier...

2. Respect van Erik van Lieshout is een op harde hiphop gemonteerd soort docudrama waarin ons Erik een jonge homosexueel helpt een vriendje te vinden: "Vind je die lelijke Chinees écht leuk?" De zoektocht lijkt alleen maar trammelant met allochtone hangjeugd op te leveren en dus gaat Van Lieshout uiteindelijk zelf maar staan tongen met de jongeman! Zoals de kunstenaar was in Zomergasten, zo is hij ook in zijn werk. De film wordt getoond in een knullig ogend soort hut vol krakkemikkige triplex 'Rietveld-stoelen'.

Out Of Storage duurt nog t/m 18 december. Ga kijken!

polderlicht@home: de voortgang

1. De officiële brief is er nog niet, maar we hoorden het through the grapevine: het Amsterdams Fonds voor de Kunst heeft de subsidie-aanvraag voor ons komende polderlicht@home-project positief beoordeeld. Dank, AFK! Dat betekent dat de financiering van de route vrijwel zeker rond is; we wachten nog op de beslissing van het stadsdeel, maar ook die zien we met vertrouwen tegemoet.

2. Inmiddels hebben we tien adressen, dus ook dat schiet lekker op. Tevens hebben we de tiende kunstenaar gestrikt. Het is een oude polderlicht-bekende: Ronald van der Meijs, installatiebouwer en geluidskunstenaar. Fijn dat je d'r weer bij bent, Ronald!

linkse hobbies (vervolg)

"Wij zijn zeer gekant tegen de aankomende bezuinigingen op Cultuur. Maar we vinden ook dat u waar moet krijgen voor uw (belasting-)geld. Wegens werkzaamheden is onze Inkijk-galerie gesloten en kunnen wij u geen expositie laten zien. Terwijl u daar dus wél aan heeft meebetaald. Daarom krijgt u van deze 'subsidieslurper' een euro terug... dat is wel zo fair."

Erg druk was het niet bij Linkse Hobbies aan de Wibautas tijdens het Rode Loper-festival. Maar de reacties op onze terugbetaal-aktie waren hartverwarmend. En het zag er goed uit, daar in die donkere atoomschuilkelder onder de Wibautstraat. Dus we vonden het geslaagd. We hebben er gisteravond, op de Rode Loper-afterparty, een goed glas wijn op gedronken. Rode, dat spreekt.

een ideale zondagmiddagbesteding

In het kader van festival De Rode Loper houden drie eigengereide kunstenaarsinitiatieven aan en rond de Amsterdamse Wibautstraat 'open huis': Skybox, Planetart en wij met onze Inkijk-galerie.

1. Amsterdams allerkleinste galerie Skybox is gevestigd in broedplaats Marci Panis aan de Marcusstraat 46-52, op een steenworp van de Wibautstraat. Skybox toont multimediakunst van oprichters Yarre Stooker en Siree van der Velde. Naar eigen zeggen brengt Yarre Skybox terug naar menselijke proporties terwijl Siree aftelt naar het nulpunt.

2. Het eigengereide PlanetArt zit op de begane grond van het Volkskrantgebouw aan de Wibautstraat 150. Initiatiefnemers Viola en Kees tonen de videofilm Les Religions Sauvages, een duizelingwekkende, continuë collage van animaties uit alle hoeken van de aardkloot, een joyride voor de ogen en oren, die de zintuigen en de fantasie niet onberoerd laat: lelijk, blasfemisch, obsceen en anarchistisch. Ideaal voor de zondagmiddag kortom.

3. Omdat wegens werkzaamheden aan metrostation Wibautstraat onze ruimte nog steeds gesloten is, kunnen wij van Etalagegalerie Inkijk geen expositie laten zien. Zwaar k*t natuurlijk, maar niet getreurd: we hebben een alternatief in de vorm een soort eh.. 'guerilla-aktie' die te maken heeft met onze subsidie en uw belastinggeld. We zitten voor de gelegenheid in de zuidhal van het metrostation: ietsjes links van het Volkskrantgebouw.

Linkse Hobbies aan de Wibautas is op zondag 25 september van 13.00 tot 18.00 uur. U bent op alledrie de locaties van harte welkom om een praatje te maken en een glaasje met ons te drinken. De toegang is gratis, dus wat let u.

linkse hobbies

Festival De Rode Loper -alweer een jaar of twaalf hét Cultuurfestival van Amsterdam-Oost- heeft na veel geëxperimenteer haar oude (en naar onze mening beste) vorm weer aangenomen: een hele reeks instellingen rolt (nou ja, symbolisch dan toch) de rode loper uit voor alle bewoners van Oost en voor wie verder maar wil. Onder het mom Linkse Hobbies aan de Wibautas zetten ook wij van Etalagegalerie Inkijk (in metrostation Wibautstraat) samen met PlanetArt (in het Volkskrantgebouw) en Skybox (in broedplaats Marci Panis) onze deuren voor u open, en wel op zondag 25 september a.s. van 13.00 tot 18.00 uur. Wat er allemaal te zien zal zijn, is ook voor ons nog grotendeels een verrassing, maar het wordt ongetwijfeld leuk. En het wordt hoe dan ook gezellig, want we schenken ook een (rood) wijntje. U bent in elk geval van harte welkom!

Overigens: de Rode Loper-promotiefolder spreekt over entree, maar voor duidelijkheid: een bezoek aan de drie Linkse Hobbie-locaties is gratis!

nrc / patroon

Afgelopen weekend publiceerde NRC Handelsblad de resultaten van een enquête die de krant heeft laten uitvoeren en waaruit blijkt dat een meederheid van de bevolking het eens is met de voorgenomen bezuinigingen van onze staatssecretaris-tegen-cultuur. Aan het eind van het artikel staat dat het NRC in diverse bijlages 'een nog zwaarder accent op cultuur' gaat leggen. Dat lijkt een paradox, maar is zo logisch als wat. Immers, als de uitslag van de enquête iéts duidelijk maakt is het dat 'verheffing van het volk' hard nodig blijft.

Naast (terechte) protesten genereren de komende bezuiningen ook tal van interessante (kunstenaars-)initiatieven die de schade waar mogelijk proberen te beperken. Een goed voorbeeld van zo'n initiatief is Patroon, een platform dat zich richt op "individuen die kunst en cultuur een warm hart toedragen [...] en die op actieve wijze willen meehelpen aan een gezond cultureel landschap." Concreet betekent dat: vrijwilligers worden gekoppeld aan kunstprojecten die vrijwilligers nodig hebben - en andersom. Het gaat daarbij om schoonmaak- of timmerwerkzaamheden, het vervoeren van spullen, of bijvoorbeeld ergens suppoosten. Het als gastvrouw/-heer/-gezin meewerken aan polderlicht@home is óók zo'n vrijwillige bijdrage aan een kunstproject... en dus staan ook wij nu op de Patroon-website. Wouter Bernhardt, Melchior Jaspers, Vincent Knopper en Sybren Woudstra: dankjewel! Wij zeggen: word ook patroon!

de valreep geopend / jonas youngblood

1. Vandaag is 'sociaal centrum' De Valreep geopend in het vorige maand gekraakte Dierenasiel-gebouw aan de Polderweg. Vrolijke gezichten boven zwarte kleren, krakers en hipsters, loslopende kinderen, honden en SP-raadsleden, de rammelende rootsmuziek van Blind Bob & The Grillplates, lauw bier en vegavoer: een stukje Berlijn in Oostpoort het Polderweggebied!

En wij liepen er met een lichtelijk gelukzalig gevoel tussendoor: enerzijds trots omdat we (en dat mogen we nu wel verklappen) een schakel zijn in de ontwikkelingen die tot dit burgerinitiatief hebben geleid. En anderzijds blij dat een waardevol stukje 19e eeuws industrieel erfgoed is gered van de ondergang (...want het heeft er alle schijn van dat men dit pand -een monument!- moedwillig wilde laten verkrotten.) Fijn dat er weer 's een keer iets leuks gebeurde in het Polderweggebied. Dat vond ook de nazomerzon: alles baadde in een warme, gouden gloed.

2. Eerder op de middag bezochten we de Best Of Graduates 2011-expositie in Galerie Ron Mandos. Ook dit jaar keert Mandos de zgn. Youngblood Award voor aanstormend talent uit. And the winner is... beeldhouwer/installatiebouwer Jonas Wijtenburg. Omdat hij, aldus het juryrapport "met een groot gebaar bijna vanzelfsprekende installaties of beelden maakt die de fragiliteit van het moment laten zien. Daarbij betrekt hij de ruimte waarin de beelden organisch groeien en het karakter van de ruimte accentueren. Gezien het feit dat zijn materiaal restanten vormen van vroegere installaties of niet volledig uitgewerkte ideeën, wordt iedere ruimte die Jonas in beslag neemt een soort van atelier of opslag. Gezien zijn onorthodoxe werkwijze en de attitude van een ervaren doe-het-zelver zijn wij heel benieuwd naar de ontwikkelingen van zijn werk in de toekomst."

De reden dat we dit vermelden? Jonas' eindexamenwerk in de Utrechtse Hogeschool voor de Kunsten was ook óns opgevallen: in 2012 exposeert hij in één van onze Inkijk-galerieën.

@home: twee nieuwtjes

Het werven van gastvrouwen/-heren/-gezinnen voor ons komende polderlicht@home-project is nu écht begonnen. Zowel op website méér-online als in dé buurtkrant van Oost Dwars door de Buurt staat een oproep: het kan dan ook bijna niet anders of de komende dagen krijgen we reactie(s) uit de Watergraafsmeer.

Serge Verheugen is tekenaar, schilder en beeldhouwer. Hij heeft weliswaar niet of nauwelijks ervaring met licht, maar zijn inventiviteit en vakmanschap zijn groot en hij komt ongetwijfeld met een verrassende oplossing. Serge is de negende kunstenaar op onze '@home-lijst'.

annebeth van der mark @ pmb

Na Sandro Setola en Rachel de Boer is Annebeth van der Mark alweer de derde kunstenaar van wie we werk hebben gekozen voor in de centrale hal van het ProjectManagement Bureau (PMB)van de Gemeente Amsterdam. Annebeth maakt maquettes van op kalkpapier geprinte gebouwtjes. Van die maquettes maakt ze foto's, die op hun beurt tot forse formaten worden opgeblazen en in lichtbakken verwerkt. Drie van deze lichtbakken hangen vanaf vandaag in het PMB-gebouw. Van der Mark is onlangs afgestudeerd aan de Utrechtse Hogeschool voor de Kunsten: dit is haar eerste expositie in de 'echte wereld'.

the tree of death

Lars von Trier’s Melancholia was dé grote concurrent van Terence Malick’s The Tree Of Life op het Filmfestival van Cannes. De twee films hebben nogal wat overeenkomsten. Ook in Melancholia zitten hallucinante space-scènes: we zien al in de eerste minuten dat de Aarde zal worden geraakt door de veel grotere planeet Melancholia, die zich tot voor kort verschool achter de zon. Alles wat in Malick’s evolutie-sequentie zo secuur is opgebouwd zal in één enorme big bang worden weggevaagd.

Net als in The Tree Of Life speelt het centrale verhaal van Melancholia zich af in familieverband. Een huwelijksfeest loopt behoorlijk uit de klauwen, en naast het onmogelijke gedrag van de depressieve bruid Justine dragen ook haar ouders, haar werkgever en tot op zekere hoogte haar schaapachtige bruidegom daar het nodige aan bij. Dit alles tot groot ongenoegen van zus Claire, die het luxueuze feest tot in de puntjes dacht te hebben georganiseerd. In dit deel van de film zit nog de nodige zwarte humor, maar in de tweede helft is daar geen sprake meer van. Doemplaneet Melancholia komt dan steeds dichterbij en dat maakt Justine steeds berustender en daarmee rustiger: ze lijkt het naderende Einde te verwelkomen en er zelfs enig fysiek genot aan te ontlenen (in een prachtige nachtelijke scène laat ze zich teder liefkozen door het spookachtige licht van de planeet.) Claire intussen raakt steeds meer in paniek als al haar vertrouwde zekerheden één voor één wegvallen: de stroom valt uit, de butler blijft weg, de fourwheeldrives weigeren, manlief pleegt zelfmoord... en dan blijkt uitgerekend die onberekenbare, labiele Justine degene om op te steunen als het erop aankomt.

Het is niet moeilijk om de naderende planeet te zien als een metafoor voor Justine’s depressie (de kleur van Melancholia is blue...) De bedreigde aarde staat voor de ‘normale’ Claire. De imponerende soundtrack komt uit Wagner’s Tristan en Isolde – ook al zo’n gedoemd tweetal dat elkaar vindt in de dood.

Melancholia is net als The Tree Of Life een 'bedachte' film vol zware thema's en dito symboliek. Maar waar Terence Malick zijn hoofdrolspelers als vehikelen gebruikt om een 'kosmisch' verhaal te vertellen, zet Lars von Trier planeten in om iets over de gemoedstoestand van zijn hoofdrolspelers te zeggen. Dat maakt Von Trier's film een heel stuk menselijker... en daarmee heel wat beter te verteren.

iOdyssey

De firma Apple beschuldigt concurrent Samsung van het plagiëren van de iPad. Samsung op zijn beurt verdedigt zich door te verklaren dat die iPad van Apple helemaal zo origineel niet is. Het ding zou namelijk al voorkomen in de film 2001: A Space Odyssey, nota bene uit 1968. Allemaal oninteressant commercieel en octrooi-technisch gezever natuurlijk, maar dat Stanley Kubrick’s filosofische science fiction-meesterwerk weer ‘s in de belangstelling staat is wél leuk.

Dat '2001' ook voor de fan(aat) nog steeds nieuwe geheimen lijkt prijs te geven blijkt uit een aantal doorwrochte artikelen op de website van een zekere Rob Ager. Die komt ondermeer met de stelling dat de verhoudingen van de monoliet gelijk zijn aan die van het gebruikte Cinerama-beeldformaat (zij het 90 graden gekanteld). Oftewel: als de film begint met een paar minuten zwart scherm, kijken we feitelijk al naar de monoliet. En de monoliet is eigenlijk een filmdoek. Dat zet onze perceptie van de film enigszins op zijn kop. Beter gezegd: op zijn kant.

thuiskomer #8

Antwerpen... een 'frietje steken' aan de Schelde, goddelijk bier drinken... en op visite bij het sympathieke kunstenaarspaar Iris Roevens en Bart Prinsen. Bart had een voorstel voor een installatie in onze Inkijk-galerie... dat echter vrijwel naadloos in ons komende polderlicht@home bleek te passen. Bart Prinsen -die met zijn spannende Randstad (foto) ook al meedeed aan het 'grote' Polderlicht in 2009- is daarmee de achtste naam op het programma.

zomergast van lieshout

Het zou veel meer voor de hand hebben gelegen als VPRO's Zomergasten een kunstenaar had uitgenodigd die fel zou ageren tegen het anti-culturele politieke klimaat van 2011. Eentje die zou uitleggen dat de bezuinigingen van onze 'Staatssecretaris tegen Cultuur' een ongekende ramp gaan betekenen voor de sector...

Het werd Erik van Lieshout. En het woord 'bezuinigingen' viel pas in de laatste minuut. Net als in zijn werk bleef Van Lieshout dicht bij zichzelf en zijn fascinaties. Gast en gastheer zaten veelal op verschillende golflengtes: het moet voor Jelle Brandt Corstius hard werken zijn geweest met zo'n halve(?) ADHD-er aan tafel. Van Lieshout sprak in zoekende, hortende, halve, soms ronduit ontwijkende, maar altijd vol-Brabantse zinnen, en bleef drie uur lang zijn eigenste authentieke (en sympathieke) zelf. Dat en de geweldige fragmenten over -vooral Duitse- kunstenaars maakten deze 'achtbaan van een uitzending' zeer de moeite waard.

Hoogtepunt één: Klaus Kinski's monoloog over Jezus Christus die ontaardt in een verbaal gevecht met het publiek. Hoogtepunt twee: Jörg Immendorff die in het bijna laatste fragment zegt: "Als je musea laat vullen op basis van volksreferenda, dan weet je wat je krijgt... vullis!" en wiens tentoonstelling wordt geopend door Herr Bundeskanzler Schröder. Iets dat premier Rutte noch vazal Zijlstra óóit zouden doen. En daarmee werd het huidige politieke klimaat op de valreep tóch nog even becommentarieerd.